summer

Yıkık kent sevdası işte bitiyor

2011-03-13T13:45:00.000-07:00

Oysa sen dokunurken bu şehre, şehir inlerdi.
Adımlarından anlardım gelişini
Bir çok insan yürüyor şimdi adımlarını sürüdüğün caddelerde;
Ama hiçbiri senin yüzündeki tebessümü vermiyor bu kez benim yüzüme

Şimdi gidişini herkes göz yaşlarımdan anlıyor.
Sen olmayınca, hiç kimse olamıyor hiçbirşeyim;
Eyleme dayalı göz yaşlarım akmaktalar bir bir;

Dünyanın umurunda mısın?
Oysa ben seni dünyanın şahdamarı sanırdım.
Yıkılan kent sevdası işte burada biter
Yaşlı gözler elbet bir gün diner
Bir sevda kendini düne armağan eder.
Sayısız sevmelerim şimdi neye yarar
Ya da geç kalmış pişmanlıklarım;

Yaramaz artık bana;
Şimdi seni sonbahara sığdırıp tüm mevsimlerimi yaza gebe bırakıyorum.
Sesi değince yüreğime başkalaşan adam!...
Hangi bahar hazır olursun aşkıma?
Bekleyim, sırtımda bıçak gibi keskin duran soğuğumla;

Yaşanmışlıklarını sen biriktir öyle gel!...
Ben yaşayamadıklarımla özlerim seni yine
Kin vurmaz yüzüme bilirsin
Bencillik nedir bilmem ben;
Mart soğuğu değerken tenime, sen yaşa benim sahip olamadıklarımı;
Yarınlar uzak değil biliyorum.
Ellerin arayacak beni zamansız;
Biliyorum;

Sesi değince yüreğime sevda yeminini özleten kadın!...
Gideceksin biliyorum.
Gecikmedin gitmek için, geldiğin kadar geç kalmadın yani
Bu kadavra aşkımın yüzüne bile bakmadan
Şehrimi enkaza teslim edip gittin;

Güzel bakışlı, masal yüzlü dev Kahraman!
Ne çok büyüttüm gözümde seni ve ne kadar çok büyüdüm gidişinle
Mevsimsiz bir yalnızlıkla sevdim seni
Sevdiğimden habersiz dolaşırken sen bu caddeleri
Kızıl nehirlerde boğulmamak için düşlerimi can simidi yaptım kendime;

Sen benim tekdüze edilmiş masalımdın;
Ben bir tek senin gözlerine kanardım.
Sen duymasan da ben söylerim, kulaklarında çınlasın;
Yaşıyorum, hep sana kalıyorum
Ve ben hep seni özlüyorum;

Duymadığın tek kelimeyi ödenmesi gecikmiş bir senet gibi
Haczedilmiş kıymetli düş gibi adrese teslim ediyorum;
Borcumun bedeliyse bu sözler
İşte ödüyorum; seni seviyorum.

Korkuyor

2011-03-12T14:10:00.000-08:00

İnsanların çoğu kaybetmekten korktuğu için, sevmekten korkuyor.
Sevilmekten korkuyor, kendisini sevilmeye layık görmediği için.
Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için.
Konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için.
Duygularını ifade etmekten korkuyor, reddedilmekten korktuğu için.
Yaşlanmaktan korkuyor, gençliğinin kıymetini bilmediği için.
Unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi birşey vermedigi için.
Ve ölmekten korkuyor aslında yaşamayı bilmediği için.

William Shakespeare

Bazen

2011-03-12T13:58:00.000-08:00

Bazen
Yıldızları süpürürsün, farkında olmadan,
Güneş kucağındadır, bilemezsin.
Bir çocuk gözlerine bakar, arkan dönüktür,
Ciğerinde kuruludur orkestra, duymazsın.
Koca bir sevdadır yaşamakta olduğun, anlamazsın.
Uçar gider, koşsan da tutamazsın...

W. Shakespeare

Into The Wild

2011-01-29T14:09:00.001-08:00

"Denizin tek hüneri şiddetli darbelerdir ve ara sırada olsa, kendini
daha güçlü hissetme şansı. Doğrusu, deniz hakkında fazla şey bilmem fakat burada durumun böyle olduğunu biliyorum. Ve yine, hayatta güçlü
olmanın çok gerekli değil fakat kendini güçlü hissetmenin önemli olduğunu, en azından bir kere bile olsa kendini tartmanın, bir kere bile olsa kendini, insanın en antik koşullarının içerisinde bulmanın, ellerinizden ve kafanızdan başka size yardım edecek bir şey olmadan kör ve sağır taşla tek başına yüzleşmenin gerektiğini, biliyorum."

2011-01-26T16:21:00.000-08:00

O kadar yoruyor ki hayat, bıkıyorsun istemesende.
Sorun değil birşeyim yok.
Bakkala gidiyorum diyip 10 yıl kaybolasım var sadece…

Sunay Akın

The Shawshank Redemption

2011-01-16T13:33:00.000-08:00

Parlak tüylü bir kuşu tutamazsınız kafeste. Bir gün salıverirsiniz ve içinizdeki onu hapsetmekten doğan vicdan azabı da onunla uçup gider.

Andy hapishaneden kaçtıktan sonra Red'in onun için söylediği sözler

2010-09-26T09:07:00.000-07:00

Düşlerim, suda çekmiş ceketim gibi küçüldü.
Büyütülecek bir şey yok aslında;
Başkalarının da dediği gibi, geçecek elbet.
Bir şiir yazacağım, birkaç bardak kahve, biraz türk filmi, biraz
arabesk şarkılar…
...Hepsi bu.
Çatlayan saksılarımda yeşerecek, vurulan kuşların kanatları.
Seni unutmaya yaklaştıkça, bir susamlı şeker atacağım ağzıma.
Bir şeker, bir şeker daha…
Dilimde eriteceğim sancılarımı.
İstanbul kimse için ağlamıyor,
Ve ben hep bu havalarda terk edeceğim yalnızlığı, getirdiğin
bütün şehirlerden.

şizofren heceler

2010-09-26T08:49:00.000-07:00

Şans oyunlarındaki tutmayan rakamlarım ben.
Her çekilişte hüsrana uğratan ve yırtıp atılan kuponum.
Global bir hızla büyüyor içimdeki kalabalık.
Hipertansiyondan öldü umutlarım.
Belli şarkıları söyletmeye mecbur edilen halk korosunda kayboluyor sesim.
...İsmini koyma görevini üstlendiğim bir hastalıkla yaşıyorum.
Şuurumda aşırı bir sensizlik yüklü, onunla geziyorum.
ve hazırlıksız yakalanıyorum hayata.
Hak etmediğim sıfatlarla aranıyorum..

şizofren heceler - Onur Köybaşı

İtibar - Karakter

2010-09-15T11:17:00.000-07:00

İtibarı, içinde yasadığın ortam belirler
Karakteri, inandığın doğrular...
İtibar, sandığın şeydir;
karakter olduğun şey...
İtibar fotoğraftır;
...karakter ise yüz..
İtibar dışardan gelir;
karakter içerden..
İtibar, yeni bir topluluğa girdiğinde sahip olduğundur;
Karakter giderken elinde olan..
İtibarın bir anda olur;
karakterin , ömür boyunca..
İtibarin bir saatte öğrenilir;
karakterin bir yılda açığa çıkmaz..
İtibar mantar gibi büyür;
karakter sonsuza kadar sürer
İtibar zengin veya fakir yapar;
karakterse mutlu ya da mutsuz..
İtibar insanların mezar taşına kazıdıklarıdır;
karakter meleklerin Tanrı huzurunda senin için söyledikleri..

William Hersey Davis

2010-09-01T10:30:00.000-07:00

Tanrı soracak sana, neden bırakıp gittin?
İyi ezberle! sevmiyordum diyeceksin..
Tanrı bana soracak, niye bu kadar sevdin?
Duyma söyleyeceklerimi, unut gitsin!"

K.İ

2010-09-01T09:12:00.001-07:00

Elimi telefona uzattım;
'Aradığınız kişiye şuanda ulaşılamıyor!'
Aradığımız kişilere ne zaman ulaşabildik ki!
Biz zaten onları hep ulaşılamadıkları için aradık...

2010-09-01T08:34:00.000-07:00

Sen bana mı soruyorsun... ' Yanlızlığı sever misin? ' diye..
Ben ki çayı bile iki şekerli içerim.. Birlikte erisinler diye..!

*Cemal Süreya

Hayat

2010-05-02T08:10:00.000-07:00

Gidene kal demeyeceksin...
Gidene kal demek zavallılara,
Kalana git demek terbiyesizlere,
Dönmeyene dön demek acizlere,
Hak edene git demek asillere yakışır.
Kimseye hak ettiğinden fazla değer verme,
yoksa degersiz olan hep sen olursun...

Düsün...
Kim üzebilir seni senden başka?
Kim doldurabilir içindeki boşluğu sen istemezsen?
Kim mutlu edebilir seni,sen hazır değilsen?
Kim yıkar, yıpratır seni sen izin vermezsen?
Kim sever seni, sen kendini sevmezsen?
Herşey sende başlar, sende biter...
Yeter ki yürekli ol, tükenme, tüketme, tükettirme içindeki yaşama sevgisini...
Hep hatırla: " Çaresizseniz, Çare Sizsiniz..."

Öyle bir hayat yaşadım ki cenneti de gördüm cehennemi de.
Öyle bir aşk yaşadım ki tutkuyu da gördüm, pes etmeyi de.
Bazıları, seyrederken hayatı en önden kendime bir sahne buldum, oynadım.
Öyle bir rol vermişlerki okudum,okudum...anlamadım.
Kendi kendime konuştum bazen evimde.
Hem kızdım, hem güldüm halime..
Sonra dedim ki; söz ver kendine;
Denizleri seviyorsan, dalgaları da seveceksin!
Sevilmek istiyorsan, önce sevmeyi bileceksin!
Uçmayı seviyorsan, düşmeyi de bileceksin!
Korkarak yaşıyorsan, yalnızca hayatı seyredeceksin!
Öyle bir hayat yaşadım ki;
Son yolculukları erken tanıdım.
Öyle çok değerliymiş ki zaman
Hep acele etmem bundanmış, anladım.

Friedrich NIETZSCHE

Anlaşmanın Sırrı

2010-04-02T15:27:00.000-07:00

Papa ve Moiz

Birkaç yüzyıl önce Papa bütün Yahudilerin Roma'yi terk etmeleri gerektiğine karar verir. Doğal olarak Yahudi toplumundan büyük bir tepki gelir. Bunun üzerine, Papa, Yahudi toplumundan önde gelen birisiyle karşılıklı dini bir müzakere yapmalarını önerir. Yahudiler kazanırsa kalacaklar, Papa kazanırsa gidecekler. Yahudiler çaresiz kabul eder ve temsilci olarak Moiz'i seçerler. Ancak Moiz'in Papa ile ayni dili konuşamaması nedeniyle müzakere de konuşmak yerine sadece işaret dilinin kullanılmasını teklif ederler. Papa kabul eder.

Müzakere günü geldiğinde iki taraf karşılıklı yerlerini alırlar ve karşılıklı olarak bir süre bakıştıktan sonra Papa elini kaldirarak 3 parmağını gösterir. Buna karşılık Moiz tek parmağını kaldırır.
Papa parmaklarını sallayarak başının etrafında çevirir. Moiz ise parmağıyla yeri işaret ederek oturduğu yeri gösterir.
Papa yanındaki çantadan bir parça Ekmek ve şarap çıkartınca Moiz de bir elma çıkartır. Bunun üzerine Papa ayağa kalkarak :

"Ben pes ediyorum, Yahudiler kalabilirler" der.

Müzakere sonrasında Papa'nın etrafına toplanan kardinaller Papa'ya ne olduğunu sorduklarında Papa;

- Ben önce 3 parmağımı gösterip Kutsal Üçlüyü işaret ettim. Buna karşılık o bana tek parmağını gösterip her iki dinin de tek tanrıyı tanıdığını söyledi. Ben parmaklarımı sallayıp başımın etrafında çevirerek tanrının bizim etrafımızda olduğunu gösterdiğimde o da oturduğu yeri işaret ederek tanrının onların durduğu yerde de olduğunu işaret etti. Ben kutsal ekmek ve şarap çıkartıp tanrının bizim günahlarımızı bağışladığını göstermek istediğim zaman da hemen bir elma çıkartıp bana ilk günahı hatırlattı.

Herifin her şeye bir cevabı var. Ne yapabilirdim ki?

Aynı sırada Yahudi cemaati de Moiz'in etrafını sarmış ona nasıl başardığını soruyorlardi. Moiz:

- Önce bana 3 parmağını gösterip 3 gün içinde burayı terk etmemizi istedi. Ben de ona bir tekimizin bile ayrılmayacağımızı söyledim. Sonra bütün şehrin Yahudilerden temizleneceğini söyledi. Ben de, hiç bir yere gitmeyip olduğumuz yerde kalacağımızı söyledim.
- Sonra ne oldu? diye kalabalık heyecanla sormuş.
- Valla, sonrasını ben de pek anlamadım. Adam biraz hiddetlendi ve öğle yemeğini çıkarttı. Bunun üzerine ben de benimkini çıkarttım. Hepsi bu!..

Hac

2010-03-29T10:21:00.000-07:00

"Kılıcını ancak yol'un , gerçeğin ve hayatın senin yüreğinde olduğunu farkedersen bulabilirsin.."

"Kendini bilge sanan insanlar, yönetmek vakti geldiğinde kararsız,
itaat vakti geldiğinde asi olurlar.
Emir vermeyi ayıp, emir almayı şerefsizlik sayarlar."

Paulo Coelho

Denizin beklediği

2010-03-26T17:43:00.000-07:00

seni sevmek mor denizlerdi biraz
ne kadar gidilse bir o kadar bitmeyen
umutlar ve yıkılmalar ardında direnilen
seni sevmek mevsimler içinde en güzel yaz

seni sevmek yaşamın aşılmaz büyüklüğü
seni sevmek kan dolu yüzyılları korkutan
ve sığınıp ılık kıyı kentlerinde biraz akşam
seni sevmek çocukların düşlerinde gördüğü

varılırdı daha saydam günlere isteseler
isteseler yalnızlık giremezdi evlere
seni sevmek bir kırlangıç olacak bekleseler
ve uçacak durmadan adasız denizlere

bulacak cam kırığı gözlerinde sevgimi
sonra yalnız kalmak gibi yoksulca uğuldayan
bütün okyanusların baş eğdiği tek kaptan
sana verdim geç diye bütün denizlerimi

Afşar Timuçin

Einstein ve Şöförü

2010-03-12T10:17:00.000-08:00

Einstein konferanslarına hep özel şoförü ile gidermiş. Yine bir konferansa gitmek üzere yola çıktıkları bir gün şoförü Einstein'a;

"Efendim, uzun zamandır siz konuşmanızı yaparken ben de arka sıralarda oturup sizi dinliyorum ve neredeyse söyleyeceğiniz her şeyi kelimesi kelimesine biliyorum" demiş. Einstein gülümseyerek ona bir teklifte bulunmuş:

"Peki, şimdi gideceğimiz yerde beni hiç tanımıyorlar... O halde bugün palto ve şapkalarımızı değiştirelim, benim yerime sen konuş, ben de arka sırada seni dinlerim."

Şoför, gerçekten çok şahane ve başarılı bir konuşma yapmış ve sorulan bütün soruları doğru cevaplamış. Tam yerine oturacağı sırada bir kişi, o güne kadar konferansta sorulmamış ağır bir fizik sorusu sormuş. Şoför, hiç duraksamadan soruyu soran kişiye dönüp:

"Böylesine basit bir soruyu sormanız gerçekten çok garip" demiş. Sonra da salonun arkasında oturan Einstein'ı işaret ederek şöyle devam etmiş:

"Şimdi size arka sırada oturan şoförümü çağıracağım ve sorduğunuz soruyu, göreceksiniz, o bile cevaplayacak."

Netice:

1-AKILLI İNSANLAR, AKILLI İNSANLARLA ÇALIŞIR.

ve
2-İNSANIN ZEKİLİĞİNİN YANINDA UYANIKLIĞI DA İNSANA ÇOK ŞEYLER KAZANDIRIR.

Eşdeğeriyle yan

2010-03-06T13:52:00.000-08:00

eşdeğeriyle yanyana yürürken
cehennem sokağında birey olmak,
ve en inceldikten sonra
ilkel sözcüklerle konuşmak seninle.

saat beş nalburları pencerelerden
madeni paralar gösteriyorlar,
yalnızlığı soruyorlar, yalnızlık,
bir ovanın düz oluşu gibi bir şey.

hiçbir şeyim yok akıp giden sokaktan başka
keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Cemal Süreya

('yalnızlık, bir ovanın düz oluşu gibi bir şey'
yalnızlığa dair yapılmış en güzel tanımı içinde barındırır bu şiir.
bir ovanın düz oluşu gibi bir şeydir hakikaten yalnızlık.
çıkıntısız, tekdüze, kimsesiz değil insansız*
dümdüz.
'hiçbir şeyim yok akıp giden sokaktan başka'
kısmına ise hiçbir şey söyleyemiyorum
kabul biraz arabesk ama yeterince samimi, gereğinden fazla yaratıcı.
peki hiç eşdeğerinizle yürüdünüz mü yanyana?)

Güz Bitiği

2010-03-06T13:38:00.000-08:00

İki kalp

iki kalp arasında en kısa yol:
birbirine uzanmış ve zaman zaman
ancak parmak uçlarıyla değebilen
iki kol.

merdivenlerin oraya koşuyorum,
beklemek gövde kazanması zamanın;
çok erken gelmişim seni bulamıyorum,
bir şeyin provası yapılıyor sanki.

kuşlar toplanmış goçüyorlar
keşke yalnız bunun için sevseydim seni

Gece bitkilerinden

gece bitkilerinden korkuyorum,
hayır, geceleri bitkilerden!
gizlenirken vurulmuş ulaklara ağıttır
bana açtığın her telefon.

iki kalp arasında en kısa yol:
birbirine uzanmış ve zaman zaman
ancak parmak uçlarıyla değebilen
iki kol.

an ki fıskiyesi sonsuzluğun
keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Cemal Süreya

(Güz Bitiği adlı kitabında yer alan ve sonları 'keşke yalnız bunun için sevseydim seni' diye biten 20 şiirinden ikisi )

Poison

2010-03-06T12:43:00.000-08:00

Your cruel device
Your blood, like ice
One look could kill
My pain, your thrill

I want to love you but I better not touch (Don't touch)
I want to hold you but my senses tell me to stop
I want to kiss you but I want it too much (Too much)
I want to taste you but your lips are venomous poison

You're poison running through my veins
You're poison, I don't want to break these chains

Your mouth, so hot
Your web, I'm caught
Your skin, so wet
Black lace on sweat

I hear you calling and it's needles and pins (And pins)
I want to hurt you just to hear you screaming my name
Don't want to touch you but you're under my skin (Deep in)
I want to kiss you but your lips are venomous poison

You're poison running through my veins
You're poison, I don't wanna break these chains
Poison

One look could kill
My pain, your thrill

I don't want to break these chains
Poison

Runnin' deep inside my veins
Burnin' deep inside my veins

It's poison I don't wanna break these chains

Alice Cooper

[you're poison running through my veins
(damarlarımdan geçerek koşan zehirsin)]
[you're poison, I don't wanna break these chains
(zehirsin, bu zincirleri kırmak istemem)]

O'na deki

2009-10-04T11:20:00.000-07:00

O'na deki...
Ben o'nu düşlerimde yaşatacağım.
Sessizliğimde avaz avaz adını bağıracağım.
Yıllar sonra bir gün karşılaştığımızda uzun uzun yüzüne bakarken utanmayacağım.
İzlerini taşıyan mezar taşı, baş köşemde duruyor.
Ama ayrılmak her zaman unutmak anlamına da gelmiyor.
Gözlerim hala gözlerine değiyor, ellerim havada boşluğu uzanan umutları yakalıyor.
Mutlu değildim, mutlu değilim, olmayacağım.
Merak etmesin, tersini düşünüp, kendini üzmesin.
O mutlu ise tebrik ederim.
Mutluluğunun devamını dilerim.
Ama şunu da bilmesini isterim ;
Bir gün bir uyku arasında rastlarsam ona, düşlerimde kendimi tutmayacağım.
O'nu o kadar çok özledim ki
Sarıldığımda ağlayacağım
O'nun, o güzel kalbini okşayacağım...
...

Ben iyiyim

2009-10-04T11:14:00.000-07:00

Bir Atilla İlhan şiiri gibi yazılanları yalnızca yaşayanlar anlayacak.
Şiirlerde bana, yalnızca
O anlatılacak.
Biliyorum birgün kendisinin anlatıldığı şiirlere rastladığında yazılanları anlamayacak.
Zira tren çoktan uzaklaşmış olacak.
Hayatın karanlık bir ara istasyonunda yapayalnız kalanlar unutulmaya mahkum olacak.
O'na sor bakalım;
En çok ne eksik kaldı, biliyor mu?
Gerçi ben bilmesini beklemiyorum.
Beni anlamasını beklemediğim gibi.
...

seniha'nın günlüğü

2009-08-09T09:29:00.000-07:00

v.
işte
gördün
demek ki böyle
pencere pervazını -kirli çok-
boyası dökülmüş yer yer
lekeler lekeler lekeler
işte, gördün, demek ki böyle
koruklar sarkmış her yandan
donuk, tozla kaplı koruklar
ve lacivert bir görülmeyle
ve
limanın insan kokulu gürültüsüyle
işte
gördün
demek ki böyle.
gördün, görüverdin hemen
demir arabayı rayların üstünde
ve tahta bacaklı adamı -güneşe bakan-
bakışlarında bir zamandışılık -öyle-
gördün
demir arabayı
rayların üstünde
ve tahta bacaklı adamı
gördün, görüverdin hemen.

duydun
duydun ki o boşluk sendin. katedral
ayrıca bir boşluktu senin içinde
senin senin senin
hayır!
dudaklarını büzme
ayaklarını -evet- daya oraya
oraya oraya
tezgaha :koy dirseğini -koydun mu-
iyi tut bardağını -iyi tut-
bir iki kez döndür avucunda
seniha!
gördün mü bak
buğulu bir hiçliktir, değil mi
aynada titreşen bardak
ve her şey
değil mi, budur
bir ölünün bir ölüye sorduğunu sormak.

üç çiçek koymuşlar üç ayrı vazoya
şuraya şuraya şuraya
kalbindeki buruk pembelik

bundan
işittin işitmedin -ne çıkar-
konuşur gibi onlar satıcısıyla.
iki kişi durmuş köşede -tam köşede-
düzenli bir biçimde konuşuyorlar
sen dişlerini vuruyorsun birbirine
titreyerek yalnızlıktan
-sanki istinye'yi dönünce
porselenler yapıştıran bir ermeni var-
kuşlar kuşların yanına, yapraklar
yaprakların yanına
hiçbir şey yalnız kalmıyor
insandan başka dünyada
seniha!
duymuyorsun sen kendini
başıboş bir müzik gibisin kırlarda,
gün kendini yiyor -gün bile-
üç çiçekle akşam oldu, ne yapsan
kapıdaki çıngırak., yaşam ne çabuk geçiyor
çıngırak
gün erkek oldu seniha
denizden çıktıktan sonra
giyinmek kadar güzel
gün erkek oldu
gün senin oldu seniha
upuzun gözlerin ki -lacivert-
örtüldü akşamın asmalarıyla
unutma, yaşamından iyisin
yaşamın senden iyi
kutsalsın, görkemlisin, kendine verilmişsin.

Yalnız Bir Opera

2009-07-16T19:32:00.000-07:00

Ölü bir yılan gibi yatıyordu aramızda
Yorgun, kirli ve umutsuz geçmişim
Oysa bilmediğin birşey vardı sevgilim
Ben sende bütün aşklarımı temize çektim

İmrendiğin, öfkelendiğin
Kızdığın, ya da kıskandığın diyelim
Yani yaşamışlık sandığın
Geçmişim
Dile dökülmeyenin tenhalığında
Kaçırılan bakışlarda
Gündeliğin başıboş ayrıntılarında
Zaman zaman geri tepip duruyordu.
Ve elbet üzerinde durulmuyordu.
Sense kendini hala hayatımdaki herhangi biri sanıyordun,
Biraz daha fazla sevdiğim, biraz daha önem verdiğim.
Başlangıçta doğruydu belki.
Sıradan bir serüven, rastgele bir ilişki gibi başlayıp,
Günden güne hayatıma yayılan, varlığımı ele geçiren,
Büyüyüp kök salan bir aşka bedellendin.
Ve hala bilmiyordun sevgilim
Ben sende bütün aşklarımı temize çektim
Anladığındaysa yapacak tek şey kalmıştı sana
Bütün kazananlar gibi
Terk ettin.

Yaz başıydı gittiğinde, ardından,
Senin için üç lirik parca yazmaya karar vermistim.
Kimsesiz bir yazdı. Yoktun. Kimsesizdim.
Çıkılmış bir yolun ilk durağında bir mevsim bekledim durdum.
Çünkü ben aşkın bütün çağlarından geliyordum.
Sanırım lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu
Yüzündeki kuşkun kedere, gür kirpiklerinin altından
Kısık lambalar gibi ışıyan gözlerine
Çerçevesine sığmayan
Munis, sokulgan, hüzünlü resimlerine
Lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu.

Yaz başıydı gittiğinde. Sersemletici bir rüzgar gibi geçmişti Mayıs.
Seni bir şiire düşündükçe
Kanat gibi, tüy gibi, dokunmak gibi
Ucucu ve yumuşak şeyler geliyordu aklıma.
Önceki şiirlerimde hiç kullanmadığım bu sözcük
Usulca düşüyordu bir kağıt aklığına,
Belkide ilk kez giriyordu yazdıklarıma, hayatıma.
Yaz başıydı gittiğinde. Bir aşkın ilk günleriydi daha.
Aşk mıydı, değil miydi? Bunu o günler kim bilebilirdi?
'Eylül'de aynı yerde ve aynı insan olmamı isteyen' notunu buldum kapımda.
Altına saat: 16.00 diye yazmıştın, ve 16.04'tü onu bulduğumda.
Daha o gün anlamalıydım bu ilişkinin yazgısını
Takvim tutmazlığını
Aramızda bir düşman gibi duran zamanı
Daha o gün anlamalıydım
Benim sana erken
Senin bana geç kaldığını.

Gittin. Koca bir yaz girdi aramıza. Yaz ve getirdikleri.
Döndüğünde eksik, noksan bir şeyler başlamıştı.
Sanki yaz, birbirimizi görmediğimiz o üç ay,
Alıp götürmüştü bir şeyleri hayatımızdan, olmamıştı, eksik kalmıstı.
Kırılmış bir şeyi onarır gibi başladık yarım kalmış arkadaşlığımıza.
Adımlarımız tutuk, yüreğimiz çekingen, körler gibi tutunuyor, dilsizler gibi
bakışıyorduk.
Sanki ufacık bir şey olsa birbirimizden kaçacaktık.
Fotoromansız, trüksüz, hilesiz, klişesiz bir beraberlikti bizimki.
Zamanla gözlerimiz açıldı, dilimiz çözüldü güvenle ilerledik birbirimize.
Gittin. Şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza.
Biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim sana.
Şimdi biz neyiz biliyor musun?
Akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldızlar gibiyiz.
Birbirine uzanamayan
Boşlukta iki yalnız yıldız gibi
Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz
Bir zaman sonra batık bir aşktan geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca
Kendi denizlerimizde sessiz sedasız boğulacağız
Ne kalacak bizden?
Bir mektup, bir kart, birkaç satır ve benim şu kırık dökük şiirim
Sessizce alacak yerini nesnelerin dünyasında
Ne kalacak geriye savrulmuş günlerimizden
Bizden diyorum, ikimizden
Ne kalacak?

Şimdi biz neyiz biliyor musun?
Yıkıntılar arasında yakınlarını arayan öksüz savaş çocukları gibiyiz.
Umut ve korkunun hiçbir anlam taşımadığı bir dünyada
Bir şey bulduğunda neyi, ne yapacağını bilmeyen çocuklar gibi
Ve elbet biz de bu aşkta büyüyecek
Her şeyi bir başka aşka erteleyeceğiz.

Kış başlıyor sevgilim
Hoşnutsuzluğumun kışı başlıyor
Bir yaz daha geçti hiçbir şey anlamadan
Oysa yapacak ne çok şey vardı
Ve ne kadar az zaman
Kış başlıyor sevgilim
İyi bak kendine
Gözlerindeki usul şefkati
Teslim etme kimseye, hiçbir şeye
Upuzun bir kış başlıyor sevgilim
Ayrılığımızın kışı başlıyor
Giriyoruz kara ve soğuk bir mevsime.

Kitaplara sarılmak, dostlarla konuşmak,
Yazıya oturup sonu gelmeyen cümleler kurmak,
Camdan dışarı bakıp puslu şarkılar mırıldanmak....
Böyle zamanlarda her şey birbirinin yerini alır
Çünkü her şey bir o kadar anlamsızdır
İçimizdeki ıssızlığı dolduramaz hiçbir oyun
Para etmez kendimizi avutmak için bulduğumuz numaralar
Bir aşkı yaşatan ayrıntları nereye saklayacağınızı bilemezsiniz
Çıplak bir yara gibi sızlar paylastığımız anlar,
Eşyalar gözünüzün önünde durur birlikte yarattığınız alışkanlıklar
Korkarsınız sözcüklerden, sessizlikten de; bakamazsınız aynalara,
Çağrışımlarla ödeşemezsiniz.

Dışarda hayat düşmandır size
İçeride odalara sığamazken siz, kendiniz
Bir ayrılığın ilk günleridir daha
Her şey asılı kalmıştır bitkisel bir yalnızlıkta
Gün boyu hiçbir şey yapmadan oturup
Kulak verdiğiniz saat tiktakları
Kaplar tekin olmayan göğümüzü
Geçici bir dinginlik, düzmece bir erinç
Suyu boşalmış bir havuz, fişten çekilmiş bir alet kadar tehlikesiz
Bakınıp dururken duvarlara
Boş bir çuval gibi, çalmayan bir org gibi, plastik bir çicek,
Unutulmuş bir oyuncak, eski bir çerçeve gibi, hani,
Unutsam eşyanın gürültüsünü, nesnelerin dünyasında
Kendime bir yer bulsam, dediğimiz zamanlar gibi
Kendimizin içinden yeni bir kendimiz çıkarmaya zorlandığımız anlar gibi
Yeni bir iklime, yeni bir kente, bir tutkunluk haline, bir trafik kazasına,
Başımıza gelmiş bir felakete, iskenceye çekilmeye, ameliyata alınmaya
Kendimizi hazırlar gibi.

Yani dayanmak ve katlanmak için silkelerken bütün benliğimizi
Ama öyle sessiz baktığımız duvarlar gibi olmaya çalışırken,
Ve kazanmış görünürken derinliğimizi
Ne zaman ki, yeniden canlanır bağışlamasız belleğimizde
Bir anın, yalnızca bir anın bütün bir hayatı kapladığı anlar
O tiktaklar kadar önemsiz kalır şimdi
Hayatımıza verdiğimiz bütün anlamlar
Göremeseniz de, bilirsiniz
Hiç yakın olmamışsınızdır intihara bu kadar.

Bana zamandan söz ediyorlar
Gelip size zamandan söz ederler
Yaraları nasıl sardığından, ya da her şeye nasıl iyi geldiğinden.
Zamanla ilgili bütün atasözleri gündeme gelir yeniden.
Hepsini bilirsiniz zaten, bir işe yaramadığını bildiğiniz gibi.
Dahası onalar da bilirler.
Ama yine de güç verir bazı sözler, sözcükler, öyle düşünürler.
Bittiğine kendini inandırmak, ayrılığın gerçeğine katlanmak, sırtınızdaki
hançeri çıkartmak, Yüreğinizin unuttuğunuz yerleriyle yeniden karşılaşmak
kolay değildir elbet.
Kolay değildir bunlarla baş etmek, uğruna içinizi öldürmek.
Zaman alır.
Zaman alır sizden bunların yükünü
O boşluk dolar elbet, yaralar kabuk bağlar, sızılar diner, açılar dibe
çöker.
Hayatta sevinilecek şeyler yeniden fark edilir.
Bir yerlerden bulunup yeni mutluluklar edinilir.
O boşluk doldu sanırsınız
Oysa o boşluğu dolduran eksilmenizdir.

Gün gelir bir gün
Başka bir mevsim, başka bir takvim, başka bir ilişkide
O eski ağrı
Ansızın geri teper.
Dilerim geri teper.
Yoksa gerçekten bitmissinizdir.

Zamanla yerleşir yaşadıkların, yeniden konumlanır, çoğalır anlamları, önemi
kavranır.
Bir zamanlar anlamadan yaşadığın şey, çok sonra değerini kazanır.
Yokluğu derin ve sürekli bir sızı halini alır.
Oysa yapacak hiçbir şey kalmamıştır artık
Mutluluk geçip gitmiştir yanınızdan
Her şeye iyi gelen zaman sizi kanatır
Ölmuş saadeti karşılaştır yaşayan mutsuzlukla
Günlerin dökümünü yap
Benim senden, senin benden habersiz alıp verdiklerini
Kim bilebilir ikimizden başka?
Sözcüklerin ve sessizliklerin yeri iyi ayarlanmış
Bir ilişkiyi, duyguların birliğini,
Bir aşkı beraberlik haline getiren kendiliğindenliği
Yani günlerimiz aydınlıkken kaçırdığımız her şeyi bir düşün
Emek ve aşkla güzelleştirilmiş bir dünya
Şimdi ağır ağır batıyor ve yokluğa karışıyor
Orada olmuş saadeti karşılaştır yaşayan mutsuzlukla
Bunlar da bir işe yaramadıysa
Demek yangından kurtarılacak hiçbir şey kalmamış aramızda.

Bu şiire başladığımda nerde,
Şimdi nerdeyim?
Solgun yollardan geçtim.
Bakışımlı mevsimlerden
İkindi yağmurlarını bekleyen
Yaz sonu hüzünlerinden
Gün günden puslu pencerelere benzeyen gözlerim
Geçti her cağın bitki örtüsünden
Oysa şimdi içimin yıkanmış taşlığından
Bakarken dünyaya
Yangınlarla bayındır kentler gibiyim:
Çicek adlarını ezberlemekten geldim
Eski şarkıları, sarhoşların ve suçluların
Unuttuklarını hatırlamaktan
Uzun uzak yolları tarif etmekten
Haydutluktan ve melankoliden
Giderken ya da dönerken atlanan esiklerden
Duyarlığın gece mekteplerinden geldim
Bütünlemeli çocukluklarıyla geçti
Gençliğimin rüzgara verdiğim yılları
Gökummaların ve içdökmelerin vaktinden geldim.

Bu şiire başladığımda nerde,
Şimdi nerdeyim?
Yaram vardı, bir de sözcükler
Sonra vaat edilmiş topraklar gibi
Sayfalar ve günler
Işık istiyordu yalnızlığım
Kötülükler imparatorluğunda bir tek şiir yazmayı biliyordum
İlerledikçe...Kaybolup gittin bu şiirin derinliklerinde
Aşk ve Acı usul usul eriyen bir kandil gibi söndü daha şiir bitmeden.
Karardı dizeler.
Aşk...Bitti. Soldu şiir.

Büyük bir şaşkınlık kaldı o fırtınalı günlerden
Daha önce de başka şiirlerde konaklamıştım
Ağır sınavlar vermiştim değişen ruh iklimlerinde
Ask yalnız bir operadır, biliyordum:
Operada bir gece uyudum, hiç uyanmadım.
Barbarların seyrettiği trapezlerden geçtim
Her adımda boynumdan bir fular düşüyordu
El kadar gökyüzü mendil kadar ufuk
Birlikte çıkalan yolların yazgısıdır:
Eksiliyorduk
Mataramda tuzlu suyla, oteller kentinden geldim
Her otelde biraz eksilip, biraz artarak
Yani çoğalarak
Tahvil ve senetlerini intiharlarla değiştirenlerin
Birahaneler ve bankalar üzerine kurulu hayatlarında
Ağır ve acı tanıklıklardan
Geçerek geldim. Terli ve kirliydim.
Sonra tımarhanelerde tımar edilen ruhum
Maskeler ve çiçekler biriktiriyordu
Linç edilerek öldürülenlerin hayat hikayelerini de...
Korsan yazıları, kara şiirleri, gizli kitapları
Ve açık hayatları seviyordu.
Buraya gelirken
Uzun uzak yollar için her menzilde at değiştirdim
Atlarla birlikte terledim yolları ve geceleri
Ödünç almadım hiç kimseden hicbir şeyi
Çıplak ve sahici yaşayıp çıplak ve sahici ölmek için panayır yerleri...
panayır yerleri...
Ölü kelebekler...
Ölü kelebekler...
Sonra dünyanın bütün sinemalarında bütün filmleri seyrettim.

Adım onların adının yanına yazılmasın diye
Acı çekecek yerlerimi yok etmeden
Acıyla baş etmeyi öğrendim.
Yoksa bu kadar konuşabilir miydim?
İpek yollarında kuzey yıldızı
Aşkın kuzey yıldızı
Sanırsın durduğun yerde
Ya da yol üstündedir
Oysa çocukluktan kalma gökyüzünde hileli zar
Ölü yanardağlar, ölü yıldızlar
Ve toy yaşın bilmediği hesap: ışık hızı.

Aşkın bir yolu vardır
Her yaşta başka türlü geçilen
Aşkın bir yolu vardır
Her yaşta biraz gecikilen
Gökyüzünde yalnız bir yıldız arar gözler
Gözlerim
Aşkın kuzey yıldızıdır bu
Yazları daha iyi görülen
Ben, öteki, bir diğeri ona doğru ilerler
İlerlerim
Zamanla anlarsın bu bir yanılsama
Ölü şairlerin imgelerinden kalma
Sen de değilsin. O da değil
Kuzey yıldızı daha uzakta
Yeniden yollara düşerler
Düşerim
Bir şiir yaşatır her şeyi yaşamın anlamı solduğunda
Ben yoluma devam ederim. Bitmemiş bir şiirin ortasında
Darmadağınık imgeler, sözcükler ve kafiyeler
Yaşamsa yerli yerinde
Yerli yerinde her şey
Şimdi her şey doludizgin ve çoğul
Şimdi her şey kesintisiz ve sürekli bir devrim gibi
Şimdi her şey yeniden
Yüreğim, o eski aşk kalesi
Yepyeni bir mazi yarattı sözcüklerin gücünden
Dönüp ardıma bakıyorum
Yoksun sen
Ey Sanat! Her şeyi hayata dönüştüren.

Murathan Mungan / Yaz Geçer

Devrim Arabaları

2009-07-10T17:04:00.000-07:00

Vatanseverlik duygumuzu kabartan ve vatanımızda ne kadar yanlış şeyler yapıldığını da ayrıca anlatan, film tadında bir belgesel veya belgesel yoğunluğunda bir filmdi bu izlediğim Devrim Arabaları. Gururu ve ezikliği aynı anda yaşatıyor.

Filmin size hissettirdiği türlü duygular haricinde bir sürü güzel tarafı da var. Örneğin çok iyi bir oyuncu kadrosu ve başarılı bir yönetmenlik var. Senaryo gerçek olduğu için yeterince etkileyici ama hikayeleştirilmesi biraz zayıf olmuş; olsun. Birkaç yapmacık replik haricinde kötü bir his yaratmıyor bünyede. Bir de özellikle mi seçmişler bilmiyorum ama filmde son derece soluk, mat bir renk düzeni vardı ki filmdeki depresif havayı çok güzel yaratmıştı.

Repliklerin bazıları yapmacık dediysem tamamen kötü değil. Hatta çok başarılı replikler var. İşte bir örneği:

- Ben hala anlamıyorum. Alt tarafı benzini bittiği için otomobil durdu, o da sadece 5 dakikalığına! Neticede Cemal Paşa bizim yaptığımız diğer otomobile binip gitmedi mi? Gitti! Neden meseleye böyle bakılmıyor?
- Gazeteleri görmedin mi oğlum? Kayıtlara böyle geçti artık. Bundan 50 yıl sonra Devrim arabası denildiği zaman herkes "Haa, o yürümeyen otomobil mi?" diyecek.

Devrim'in hikayesini önceden bilmediğim için, daha doğrusu kulaktan dolma bilgilerle yetindiğim için, bu replikleri duyduğumda fena sarsıldım. Gerçekten de konuşmada geçtiği gibi bir durum var; bu ülkede Devrim marka araba dendiğinde hep o arabanın daha ilk turda yolda kaldığı ve bu yüzden seri üretime geçmediği anlatılır. Ben de böyle biliyordum. Meğer Cemal Gürsel yapılan ikinci arabaya binip devam etmiş yola. Özeleştiriyi abartıp özhakaret boyutuna vardırıyoruz ya, bu hikayeyi de "Haa, o yürümeyen otomobil mi?" diye anlatmamız da normal karşılanmalı.

Sonuç olarak şunları diyeyim: Eğer tarihi doğru, en azından daha doğru anlamak istiyorsak bu tür fırsatları değerlendirmeliyiz. Bu film de elbette siyasi görüşlerle yorumlanacaktır (çünkü yakın tarihimizi anlatıyor) ama "cehennemde birbirlerini kazana geri çeken Türkler" fıkrasında olduğu gibi birbirimizi -siyasi olarak- çekiştirmeyi bırakıp, resme biraz daha uzaktan bakıp ülkenin menfaatleri için beraber düşünebilsek... Neler diyorum ben, böyle düşünebilseydik bu filmdeki gibi bir hikayemiz bile olmayacaktı! Bir de, en başta bahsettiğim "gururu ve ezikliği aynı anda hissetmek"ten ne kast ettiğimi anlamak için filmi izleyiniz.

Bu olaya benzer olarak:

Bugün ne öğrendim?
Zamanında Atatürk'ün emriyle bir uçak fabrikası kurulduğunu ve pek çok uçak ürettiğimizi ama Atatürk'ten sonra Amerika'dan hazır parayı alıp ihracatı köreltmeye, ithalatı patlatmaya ve ülkenin dengesini bozup içine etmeye kararlı bir hükümetimizin attıkları yanlış adımlarla fabrikanın traktör fabrikasına dönüştüğünü öğrendim. Yuh be kardeşim!

alıntı: beyn.org

(bende filmi izlediğimde çok etkilenmiştim. adamlar asla yapamazlar, başaramazlar denileni başarıyorlar. sonuçta otomobile sırf benzin konulması unutuldu diye hayak kırıklığı yaşanıyor ve devrim yolda kaldı diye haber yapılıyor ve halk başaramadıklarını hatırlıyor. aslında taş gibi otomobil yapıyorlar. Ayrıca Eskişehirde kurulan uçak fabrikasını da bi hocamız anlatmıştı. o dönemin şartlarında o yetersiz ortamda uçak fabrikası kuruluyor, uçak üretimine geçiliyor daha sonra bundan rahatsız olan amerika dışarıdan uçak ithal etmemizi istiyor ve o uçak fabrikası kapatılıp traktör fabrikasına dönüştürülüyor gerçekten çok yazık )

Hükümette olan iyimser konuşur ama inandırıcı olabilmek önemlidir

2009-07-08T15:39:00.000-07:00

SABANCI Üniversitesi’nin Bankalar Caddesi’ndeki İstanbul Politikalar Merkezi’ndeyiz (IPM). Merkezin Direktörü Prof. Üstün Ergüder’in yanında eski UNDP Başkanı, şimdinin Brookings Institute Başkan Yardımcısı, Sabancı Üniversitesi Uluslararası Danışma Kurulu Üyesi Kemal Derviş var.

Önceki gün Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’e öğlen yemeğinde konuk olan Kemal Derviş, söze “kriz ve ekonomistler” özeleştirisiyle girdi:

* Ekonomistler büyük çoğunlukla yaşanan krizin boyutlarını öngöremedi, öngörüler çok yanıldı. Şu anda da en iyi uzmanlar bile 3 ay, 6 ay sonrasını görebilecek durumda değil.

Sonra Hindistan’da yaptığı bir konuşmaya uzandı:

* Aslında Bombay’daki konuşmamda krize dönük öngörülerimi ortaya koymuştum. Ciddi bir finans krizi öngörüyordum. Ama ABD’de, İngiltere’de bankaların devletleştirilmesi sonucunu getirecek kadar aşılamayacak bir kriz beklemiyordum.

Brookings Institute’da global ekonomiden sorumlu Başkan Yardımcısı olan Derviş, bir de durum saptaması yaptı:

* Dünya ekonomisi İkinci Dünya Savaşı’ndan bu yana küçülme yaşamamıştı.

Kemal Derviş, yaşanan global krizin dünyada hiçbir ülkeyi “teğet” geçmeyeceği kanısında:

* Bankaların “zehirli varlıkları” temelde ABD ve Avrupa ülkelerini etkiledi. Ama kredi daralması, bütün dünyayı etkisi aldı. Gelişmekte olan ülkelere yönelik kredi miktarı 900 milyar dolardan 140 milyar dolara indi.

Ancak Derviş, Çin’i ve Hindistan’ı biraz ayrı tuttu:

* Çin ve Hindistan, krizden biraz daha az etkileniyor. Hindistan sanırım 2009’u yüzde 6.5 büyümeyle tamamlar. Önümüzdeki dönemde Çin ve Hindistan’ın dünya ekonomisindeki payı artacak, 2030’da yüzde 25’e çıkacak.

Hindistan’dan kendisini etkileyen iki örnek verdi:

* Hindistan, 1900-91’de kriz yaşadı. Sonra adım adım reformlar yaptı. İç tasarruf oranını milli gelirin yüzde 20’sinden yüzde 35’ine çıkardı. Nasıl yaptılar bilmiyorum ama yükselttiler. Ayrıca, tarımda herkese 100 günlük iş garantisi verdiler. Bu da önemli sosyal politika oldu.

* Ya Türkiye’de durum nasıl?

- Türkiye’de tasarrufların milli gelire oranı yüzde 16-17’lerde. Yani, yetersiz.

* Yani?

- Bu tasarruf oranıyla Türkiye en fazla yılda yüzde 4-5 büyüme yaratabilir. Oysa bize istikrarlı şekilde yıllık yüzde 7 dolayında büyüme gerek. Tasarruf oranının yüzde 22-25’lere çıkması gerek. İç tasarrufu artıramadığımız durumda dışardan kaynak sağlamak gerekiyor.

* Peki, “Kriz Türkiye’yi teğet geçiyor” değerlendirmeleri doğru mu?

- Hükümette olanların, “Öldük, bittik” deme şansı yok. Ben de hükümette görev aldım. Beklenti yönetimi açısından iyimserlik aşılamak zorundasınız.

* İyimser konuşurken gereken de yapılmalı değil mi?

- Bu durumda önemli olan inandırıcılık. Koyduğunuz hedefler gerçekleştikçe, o zaman kamuoyunda inandırıcılığınız artar.

* Peki Türkiye, 2010’da yeniden büyümeye geçer mi?

- Ben dünyada da, Türkiye’de de 2010’da büyümeye geçileceğine inanıyorum.

Derviş’in değerlendirmelerine bakılırsa, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın, “Kriz bizi teğet geçiyor” mesajlarına pek kızmamak gerekiyor...

Atılan adımların “inandırıcı” olması şartıyla...

Yüzde 13.8 küçülmeye takılıp kalmayalım

KEMAL Derviş, Türkiye’nin kriz öncesi çok olumlu bir “çark” yakaladığına dikkat çekti:

* Türkiye’nin yakaladığı büyük çıkış, dünya kriziyle kesintiye uğradı.

- Bu yılın ilk çeyreğinde küçülme yüzde 13.8 oldu...

* Kısa vadeli oranlara çok da takılıp kalmamak gerek. Önemli olan sonraki gerçekleşmelerin nasıl seyrettiği.

Derviş’in “yüzde 13.8 küçülmeye takılıp kalmayın” sözü bana Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın fırçasını anımsattı: “Bu küçülmeyi zaten bekliyorduk. Gereksiz yiere abartıyorlar. Çünkü, artık Türkiye’de yukarı çıkış başladı...”

Cari açık milli gelirin yüzde 3’ünü geçmemeli

KEMAL Derviş, cari açıkla ilgili daha önce zaman zaman verdiği mesajı yineledi:

- Gerçi bu yıl ciddi sorun olmaktan çıktı ama Türkiye’nin cari açığa dikkat etmesi gerekiyor. Milli gelirin yüzde 3’ünü geçmemeli. 4-5-6 gibi oranlar hep kırılganlık kaynağıdır.

* Cari açıkta bu kadar kesin çizgi çizilirse, Türkiye yüzde 7 dolayındaki büyümeyi nasıl yakalayacak?

- Maliye politikalarıyla dengeyi kurmak gerekiyor. Kriz sonrası çıkış döneminde de cari açık konusuna dikkat edilmeli.

IMF’de “Fırtınadan sonra büyüme”yi anlatacak

Kemal Derviş, ekim ayı başında İstanbul’da gerçekleşecek Uluslar arası Para Fonu(IMF)- Dünya Bankası ortak toplantılarının önemli konuşmacılarından biri olacak:
“Fırtınadan sonra büyüme”yi anlatmaya çalışacağım. Bu yaz konuşmayı hazırlayacağım.

Derviş, ayrıca toplantıların İstanbul’da yapılmasının önemine dikkat çekti:

IMF-Dünya Bankası toplantılarının İstanbul’da gerçekleştirilmesi dünyanın dikkatini buraya çekecek.

Derviş’e Sabancı’da ‘IBO’ diyorlar

SABANCI Üniversitesi’nin İstanbul Politikalar Merkezi (IPM) Direktörü Prof. Üstün Ergüder, Kemal Derviş’in üniversitedeki Uluslararası Danışma Kurulu üyeliğini anlatırken takıldı:

- Kemal bizim “IBO”muz...,

* Ne demek IBO?

- International Board Overseas’in kısaltması.

(iyimser olmak iyi de bu resmen pollyannacılık her şey iyi/güzel diyemezsiniz yüzde 13.8 ülkemiz küçülüyor ve buna takılmayın deniyor. Nedir %13 küçülmek ? her yüz kişiden 13ü işini kaybediyor/işsiz kalıyor, her yüz üreticiden 13ü fabrikasını kapatıyor, her yüz yatırımcıdan 13ü yatırım yapmaktan vazgeçiyor... böyle sıralayabiliriz. bu küçümsenecek bi oran değildir ve iyimser davranarak da milletin karnını doyuramazsınız ! )

Seni içimden terk ediyorum

2009-05-28T16:57:00.000-07:00

binmediğim hiçbir otobüs
beklemediğim hiçbir durak kalmadı bu şehirde
gittikçe azalıyor hayat
neyi erken yaşadıysam
hep ona geç kalıyorum

sana göçüyorum her sonbahar
yolların çıkmıyor aşkıma
unuttuğun yağmurların adı saklımda
seni içimden terk ediyorum

susmaktan yoruldum
kuşlar ve şarkılar bu şehri terk edeli beri
efkar demliyorum gözlerimde
yaşlarımı yanağıma varmadan öldürüyorum
tam sancağımdan yaralıyorum kendimi
alnını yüreğime dayadığın güne bakıp
seni içimden terk ediyorum

ne unutacak kadar nefret ettin
ne hatırlayacak kadar sevdin
yıkık bir duvar kadar bile pişman değilsin
biliyorum
beni hep bulmamak için aradın
yanılgımdın
yandığımdın
yangındın

sensizliğe yenilmek
sana yenilmekten zor olsa da
ardımda bir sürü belkiler bırakarak
seni içimden terk ediyorum

şimdi
içimizde öldürülecek bir anı bile bulamayan
iki yarım kaldık
tamamlayamadık bizi
elimden tutmadın
yalnızlığımın saçlarımı da uzaklarına gömdün
içimin mavisi senin okyanusundandı
al geri veriyorum
kilitleri hep yanlış kapılara vurdun
devrilmiş vagonlara dönerken gözlerim
sana bensizliği terk ediyorum

yarime uzanmayan bütün dallarım kırılsın demiştin
aşk içinde doğmuşsa nereye kaçabilirdi

ne tuhaf değil mi
içimi acıtan da sendin
acımı dindirecek olan da
ya öldür beni dedim
ya da git benden
içi bulanık bir sevdanın ucunda seni kaybettim

aldırmadın aldırmalarıma
bir gecede yakıp yarini
şafaklara sattın ihanetini
külüme basanlar bile utandı yaptığından

işte soluk bir ömrün
son nefesi
benden
içimden
terk ediyorum

Kahraman Tazeoğlu

Git

2009-05-28T16:46:00.000-07:00

Şimdi gidiyorsun
Git
Oysa senden tek bir damla istemiştim
Sana kocaman bir deniz sunmak için
Şimdi gidiyorsun
Git

Ne zaman başladı bu hikaye
Anımsamak zor
Gençtim
Hazırda fırtınalarım vardı dört nala sevdalarım
Komazdı öyle üç-beş nöbetleri
Geceler içimi acıtmazdı böyle

Bir insan bu kadar eksilebilir mi

Hatırlarsan sesine uyku kaçmış bir adam vardı
Bu şehrin biryerlerinde
Düşler ormanının gece bekçisi derdin sen ona
Gözlerinde gizledi o seni sen bilmedin
O adam bendim unuttun mu
Bak sevdiğin adam gülmeyi bile unuttu
Seni unutamadı

İşin kolayına kaçmadım
Uğruna ölmedim yani
Uğruna ölünecek sandığım biri için yaşadım hep
Sen bunu da bilmedin
Ben bir bakışına bin anlam yükledim
Sen aşka kestirmeden gittin
Bir hayatın özetini bırakıp avuçlarıma
Şimdi gidiyorsun
Git
Bana karanlığın ne demek olduğunu öğretmeden
Bütün ışıklarımı söndürüyorsun

Bu cehennem cinayetlerini işliyorsun
Sonra bunlara intihar süsü veriyorsun
Yazıklar olsun yazıklar olsun
Susuyorsun susuyorum susayacaklarım bitmiyor
Hani sen sevdiğini
Yarı yolda bırakacak kadar yüreksiz değildin
Düşmemeyi öğretecektin nerdesin nerdesin

Uzun lafın kısası yoktur
Anlatacağım çok şey var
Hoyrat bir rüzgar gibi geldin
Aklımı hayatımı dağıttın
Şimdi gidiyorsun
Git

Daha ayrılığa bile çarpmadan
Aşk bize döndü
Bir yılan gibi soktun koynuma kimsesiz geceleri
Artık ölüm sana dokunamamaktan kötü değil
Ama sana dokunmak da yasak bana
Göz çukurlarımdaki karanlık bunu anlatır
Sen var ya sen Allah kahretsin

Yani şimdi
Gözleri sana benzeyen bir kızım olmayacak mı
Yani şimdi başkaları mı sevecek seni
Ben saçlarını okşadığım zaman
Ellerin öksüz kalırdı
Şimdi gidiyorsun git

Kahraman Tazeoğlu

Barkod değil ensemdeki,nasıl satın alacaksın beni ?

2009-05-28T16:01:00.000-07:00

’tüm yaraları sen açtığın halde, sende sarmak istiyorum yarınları…/
Derdime deva olamazken, yeniden yalanım olabileceğini nerenden çıkardın ?..’’
Buram buram acı kokuyor, bir parça ister misin? verebilecek başka şeyim kalmadı
Işlediğim kaneviçeli düşlerimden geriye..

beni sevda sözlerinin en üst tepelerinde yaşatsınlar,
Sevmediğim halde öpüşeyim, sevişmediğim halde çocuklarımın babaları olmalarına izin vereyim istiyorum.. Başka adamlara aldanmaya çalışıyorum.
Tuhaf ki, bu sefer mantık salgılıyor kalbim !...

hayatın korkulukları yok, ayağa kalkacaksam
Düşmeyi göze alacağım..şimdilik emeklemek tercihim../
emekli olmak istiyorum
Bana ayrılan bu yaşamdan../ diğer fanilere iyi yaş(l)anmalar …

Yaradanın emriyle oku’yorum../ kendimden başlıyorum bir bilimin insan ilmiğinde ne kadar
Ilim olduğunu anlamaya. bakalım ne kadar zararlıymışım bulunduğum ortamlara../
Kabuk tutan yar(a)larımdan kolye yapsam, takabileceğin boyunlar bulur musun ?
Bir kadın teni beyaz ve titrek../ benden başka tüm kuğulara yaraşır ürkek haller..

Boşluğuna çok asılınca, düştü mü varlığın ?
görebileceğim yerlere koyma kendini,
Her inanış biraz daha aldanış..//

Dilimde sızlayan acının sebebi, sürülen biberlerdendir, su geçirir sanmışım..
Ah ben o soğuk suların tümünü senin şerefine içmişim..
Kadehlerimiz nerede, birbirine vurduğumuz da, kırılacak geleceğimiz.
Zaten topu topu tek geceyiz.

Barkod değil ensemdeki, nasıl satın alacaksın beni ?/ çocukların ulaşamayacağı yerde sakla aşk’ımı.. tedavisi mümkün olmayan yan etkilere tabiiyimdir..// prospektüsümü okumadan kullanma !/

Tüm isimleri sildim telefonumdan, ne güzel kimse numara çeviremeyecek ardımdan.
Kaybolması kolay biriyim, nerde biraz karanlık bulsam bürünürüm…/
en hüzünlü giysimi giydim bu yası bana lütfeder misin ?

-bugünkü menüde aşk var alır mısın ?
-hayır,fazla acı kalbime dokunuyor...

Alışmanında, yaşamak gibi zor anları var.. bağışıklık kazandığında sevdanın kovuğuna yetmiyor toplandığında sen olmayacak adamlar !
Seni kandırabilirdim, mutlu olduğum naraları atıp, iyi hissetmeni sağlayabilirdim..
Sağlamasını yapabilirdim hayatını parçalara böldüğün kadınları, kendimde çarparak../

Ölümden başka herşeyin çaresi vardır../öldüm mü şimdi ben ?
Antiseptik olsun diye işettim çocuğa, yarasını kalbimin,
Olmadı,
Ben o eşikten çoktan geçmişim,
Sahi;

Omurgasız bir uğur böceğimi sandın beni,
Kanadımı kopardığında hissetmeyecektim ?

İki...

2009-05-27T10:15:00.000-07:00

Evet, senin tek değer verdiğin şey güzellikti; dışarıdan bakınca hemen etkileyen bir güzellikti senin tek istediğin.
Oysa ilk bakışta görülen hiçbir şey derin olamazdı!
Bir güzellik gerçekten güzellikse eğer; ilk bakışta görülememeliydi.
Ben, bu yüzden sevmiştim seni; senin bile göremediğin o muhteşem güzelliği görmüştüm sende! Sen, hep bu yüzden acı çekmiştin; güzellik bakan gözdeydi ve sen bunu hiç bilemedin.
Oysa bu ülkenin tüm okullarında zorunlu ders olarak okutuluyordu Aşık Veysel’in “Güzelliğin beş para etmez / Şu bendeki aşk olmasa” dizeleri!

Bir..

2009-05-27T10:11:00.000-07:00

Artık hayatımda olmayacak birini iyi anmaya çalışma çabalarım çevremdeki herkesi çileden çıkarsa da ve bu ısrarıma anlam veremeseler de ben böyleyim.
İnanmışlığımın önüne hiçbir mantık geçmiyor işte…

Madem okuyorsun yazdıklarımı, şimdi dikkat et:

Işığı göremediğin, hayat adına umudunu yitirdiğin ve kendini çıkmaz sokaklarda hissettiğin anlarda bil ki sana iyi dileklerde bulunan bir yürek var...

Tarih tekerrür etmez bunu hangi manyak söyledi ?

2009-05-25T12:44:00.000-07:00

Bileğimi kestim / bileğini kestin:
ordan çektiğimiz iki damarı bağladık birbirine.
Artık büyük dolaşım'ın adı, SEVDA'dır!
İçimde hissederken kanını, bu şehrin daraldığını / aşağılara doğru genişlemek istediğini düşünüyorum.
Kanın beni üşütüyor. Sen sakın menenjit olma, e mi?!

'Hiçbir şeyi unutma! Ben unutmayacağım!.'
diye fısıldamıştın kulağıma otobüse binerken.
Arkanda seni seven adam duruyordu. Bakışlarımı kaçırmıştım.
Bakışlarımı kaçırıp yüzümden fidye istemiştim.
Şimdi aynı bardaktan su içemiyoruz!
Ben bunu biliyorum, su biliyor, bardak biliyor; bir sen bilmiyorsun!

Seyahat acentaları önünde ayrılan,
orada kavuşan, orada bir tutkuya büyümesi için
izin veren insanlardan bizi ayıran nedir ki..
Ayrılığı dört tekerleğin yönüne bindiren mi suçludur, o dört tekerleğe bir beşinci tekerlek olarak eklenen mi?!
Ansiklopediler açıklayamıyor bunu!

Dallı budaklı bir bedende,teras katındayız!
Bütün görüp görebileceğimiz: HAYAT!
O yüzden zar tutma,kağıt kurma,taş çalma aşkın peşinde koştururken!

Kök salmak, bitkilere has bir özelliktir; sen tek bir yere yerleşemezsin.
Geleceksin. Seni ölüme, aykırılığa, başkaldırıya davet eden, ait olduğun, bu soktuğum cehenneme geleceksin.
Bir çeşit love story meselesi!
Ama cesaret, biraz da büzük meselesi!

Sesim duyuluyor mu?! Sesimi işitmeye çalışanların kulakları var mı?!
Gece otobüslerinde cam kenarı masalları.
Gece otobüslerinde valizlere, çantalara doldurulup götürülen onca an!
Gece otobüslerinin seveni karartan o soluk, sarı ışıkları!
Karanlık bir kutu bu.
Karanlığı yasallaştıran, karanlığı bir güç gösterisine dönüştüren,
aydınlıklarla sınırlı olduğunu kanıtlayan bir kutu bu otobüs!
Muavini çağır yanına ve ona de ki: 'ben asla gelmemiştim,asla da dönmüyorum!.

'Zamana arka çıkan kahramanlar, yiğitlikler-trajik çelişkiler ve bir boka yaramayacak hüzünler için yakınlaştık seninle.
Yeni yıkanmış bir salkım üzüm gibiydin şarabını saklayan.
Ben Ortaçağ Avrupası'nı anlatan uzun metrajlı, biraz yavan, biraz vakit geçirtici bir filmdim;
sen ise Nirvana'ya ait şık bir klip!
Aşk, ağır iştir: emekli olamazsın, sigortası yoktur, ikramiye alamazsın, yıllık tatil izni verilmez,greve kalkıştın mı yersin sopayı, her dakika lokavt tehlikesiyle burun burunasındır,kaza riski yüksektir,amatörce uğraşılır!

Aşk, ağır iştir! Yol boyunca bunları şoföre dayatamazsın .
O, uykuya yenilmek üzeredir, sen ise rüyaya!
Yolculuklar neye ulaşma isteğidir?!
Bir inkar, bir veda, bir çarpışma, bir yaralanma nedeni midir?!
Böyle siktirip gitmek, geride kalanı sahnede zorla Stand Up Tragedia oyuncusu kılmaz mı?!
Bu kılınan, farz mıdır?!

Bambaşka aşk yolculukları yapmak zorunda kalacaksınız.
Bu dediklerim menenjite yol açmaz değil mi?!
Sen frengi de olma!
Karanlık bir kutu bu otobüs. Buğuladığın cama birşeyler yazmaya çalışırken sen, hareket ediyor araç.
Bakıyoruz ardından.

İşte gidiyorsun!
Gidiyorsun işte! Bir kenti terkediyorsun. Belki de sonsuza kadar.
Sonsuzluk neyse, ne halta yararsa, sonsuza kadar kadar terkediyorsun belki de.
Kaybolan farlara, stop lambalarına şöyle seslenmek geliyor içimden:

'Ben bir silahım! Ama hiçbir silah yaralamaz insanı, bir başka insan olmadan !'

K.İskender

Ateş ve Buz

2009-04-30T10:45:00.000-07:00

Bazıları dünyanının sonunun ateş olduğunu söylüyor,
Bazıları da buz.
Tutkuyu tattığımdan
Ateşi tercih ediyorum ben.
Ama iki kere yok olacaksa dünya,
Biliyorum nefreti yeterince
Buzla da yok olsun
Diyebilecek kadar.

Robert Frost

Alacakaranlık

2009-04-27T11:18:00.000-07:00

Üç şeyden emindim. Birincisi, Edward bir vampirdi, ikincisi, bir yanı benim kanıma susamıştı ve bu yanının ne kadar güçlü olduğunu bilmiyordum. Üçüncüsüyse, koşulsuz ve geri dönülmez bir biçimde ona aşık olmuştum.

Yeni ay

2009-04-26T13:16:00.000-07:00

Peri masalı tekrar başlamıştı. Prens dönmüş, kötü büyü bozulmuştu. Ama çözülemeyen karakter hakkında ne yapmam gerektiğini bilemiyordum. Gökten düşen üç elma neredeydi?
Haftalar geçmesine rağmen Jacob hala telefonlarıma cevap vermiyordu. Artık merak etmeye başlamıştım. Sanki beynimin içinde sürekli damlayan bir musluk vardı ve ben onu ne kapatabiliyordum ne de duymazdan gelebiliyordum. Pıt, pıt, pıt. Jacob, Jacob, Jacob.

Quote

2009-03-08T13:51:00.001-07:00

“Every time I learn something new,

it pushes some old stuff out of my brain”

- Homer Simpson

...

2009-03-07T10:30:00.000-08:00

"Yarattıklarının iyiliğini düşünen,
mutlak egemen bir Tanrı'nın,
canlı bedenleri içindeki kurtçukları besleyen İnsanoğlu'nu
tasarlayarak yarattığına
kendimi bir türlü inandıramıyorum."
Darwin-1860

...

2009-03-07T10:21:00.000-08:00

"Seni neden sevdiğimi kesinlikle biliyorum. Sen, dürtülerinin yönettiği bir hayvan gibi yaşıyorsun. Sanki gözlerin ve kulakların kapalı, ama içinde öylesine bir sezgi var ki seni küçüğe ve unutulmuşa götürüyor ya da olanaksız aşklara, tıpkı bizimkisi gibi umarsız aşklara. Elinden bir şey gelemeyeceğini, varlığının hiçbir şeyi değiştiremeyeceğini biliyorsun, ama gene de devam ediyorsun."

Aşka dair...

2009-03-01T15:23:00.000-08:00

Eğer ; O'nu hatırladıkça başı göğe ermişçesine ya da asansör boşluğuna düşmüşçesine ürperiyorsa yüreğiniz...
ömrü saatlere sıkışmış bir kelebek telaşıyla O hüzünden bu neşeye konup kalkıyorsanız gün boyu nedensiz...
ve her konduğunuzda diğerini iple çekiyorsanız bu hislerin...
O'nunlayken pervaneleşen yelkovanlar, O'nsuz mıhlanıp kalıyorsa yerine, bir akrep kadar hain...
sınıfta, büroda, yolda, yatakta içiniz içinize sığmıyor,
O'ndan söz edilince yüzünüz, sizden habersiz, mis kokulu bir ekmek dilimi gibi kızarıyor, mahcup somurtuyor veya muzip sırıtıyorsa,
ve O, her durduğunuz yerde duruyor, her baktığınız yerden size bakıyor, siz keyiflendikçe gülüp, hüzünlendikçe ağlıyorsa...
dünyanın en güzel yeri O'nun yaşadığı yer, en güzel kokusu bedenindeki ter, en dayanılmaz duygusu gözlerindeki kederse...
hayat O'nunla güzel ve onsuz müptezelse...
elmalar pembe, kiremitler pembe, gökyüzü, yeryüzü, O'nun yüzü pembeyse,
kışlar ilkbaharsa, yazlar ilkbahar, güzler ilkbahar...
her şiirde anlatılan O'ysa...
her filmin kahramanı O...
her roman O'ndan söz ediyor,
her çiçek O'nu açıyorsa...
bir anlık ayrılık, bir ömür gibi geliyor
ve O gider gitmez özlem saç diplerinizden çekiştirip beyninizi acıtıyorsa,
iştahınız kapanıyor, iştahınız açılıyor, iştahınız şaşırıyorsa...
iştahınız, hasret acısında bile karşı konulmaz bir tat buluyorsa...
eliniz telefonda yaşıyor, işaret parmağınızla ha bire O'nu tuşluyor, dara düştüğünüzde kapıyı çalanın O olduğunu adınız gibi biliyorsanız...
mütemadi bir sarhoşluk halinde, her çalan telefona O diye atlıyor, vitrindeki her giysiyi O'na yakıştırıyor, konuşan birini dinlerken "keşke O anlatsa" diye iç geçiriyorsanız...
kokusu burnunuzdan, sureti gözünüzden, sesi kulağınızdan, teni aklınızdan silinmiyorsa bir türlü...
özlemi, sol memenizin altında tek nüsha bir yasak yayın gibi taşıyorsanız gün boyu...
hem kimseler duymasın, hem cümle alem bilsin istiyorsanız...
O'nsuz geceler ıssız, sokaklar öksüzse...
ayrılık ölüme, vuslat sehere denkse...
gamze gamze tebessüm de onun içinse, alev alev öfke de;
bunca tavır, bunca sabır ve nihayetsiz kahır hep O'nun yüzü suyu hürmetine...
uğruna ödenmeyecek bedel, gidilmeyecek yol, vazgeçilmeyecek konfor yoksa...
dışarıda yer yerinden oynuyor ve "içeri"de bu sizi zerrece ilgilendirmiyorsa,
nedensiz küsüyor, sebepsiz affediyorsanız
ve bütün bu hallerinize siz bile akıl erdiremiyorsanız
kaybetme korkusu, kavuşma sevincinden ağır basıyorsa
ve aşk, gurura baskın çıkıyorsa bu yüzden her daim...
gece yarısı kadim bir dost gibi kucaklayan tanıdık bir şarkı, bütün acı sözleri unutturmaya yetiyorsa...
Her gidişte ayaklarınız "Geri dön" diye yalpalıyorsa
ve siz kendinize rağmen dönüyorsanız,sınırsız, sabırsız, doyumsuz bir tutkuyla...
...o halde bugün sizin gününüz!..
"Çok yaşa"yın ve de "siz de görün"üz.

Can Dündar

...

2009-02-22T11:14:00.000-08:00

Hurmalar tırmalar...

Bu kriz, 2001'den büyük olacak.
Böylesi görülmeyecek...
*
Çünkü.
*
Dünyanın hiçbir ülkesi...
Bankaları, limanları, telefonları
yabancıya satıldı diye alkış tutmaz.
*
Dünyanın hiçbir ülkesinde...
Bi fabrika bile kurulmadığı halde
"büyüyoruz" diye sevinilmez.
*
Dünyanın hiçbir milleti, girmediğimiz halde, AB'ye girdik diye havai fişek fırlatmaz... Dünyanın hiçbir ekonomi profesörü, ekrana çıkıp, borcumuz arttığı halde, utanmadan, borcumuz azaldı demez... Dünyanın hiçbir başyazarı, gazete okumayın diyen başbakanın yanağını okşamaz... İngiltere hariç, dünyanın hiçbir ülkesinde, ekonomiden sorumlu bakan İngiliz vatandaşı olmaz... Dünyanın hiçbir sanayi odası başkanı, dünyanın en yüksek faizini vererek sanayinin canına okuyan hükümette sanayi bakanlığı koltuğuna kurulmaz... Dünyanın hiçbir demokratik ülkesinde, partiler oy için kömür, buzdolabı, çamaşır makinesi dağıtmaz, hiçbir hukuk izin vermez, hiçbir seçmen de, kendi parasıyla kendine avanta dağıtana dua etmez... Dünyanın hiçbir ahalisi, doğalgaz faturaları, elektrik faturaları, benzin faturaları ortadayken, enflasyon düştü diyeni "he valla" diye tasdiklemez... Dünyanın hiçbir parlamentosu, emekliye, memura yüzde 2 zam verirken, kendine yüzde 30 zam istemez. Dünyanın hiçbir medyası, ithalat rakamlarını göstermeden, ihracatı "rekor" diye manşet yapmaz.
*
Resmi işsiz güya 3 milyon...
Çünkü, dünyanın hiçbir ülkesinde, "İş arıyor musun?" diye sorulduğunda "İş aramaktan umudumu kestim" diyen 2 milyon kişi, "İşsiz değil bu" diye hesap dışı bırakılmaz.
*
Uganda'da bile...
Benim oğlan gemicik aldı, ayda 50 bin dolar taksitle ödeyecek, küçük oğlan da pırlantacı açtı diyene, "Uganda seninle gurur duyuyor" diye tempo tutulmaz.
*
Alkış tutuyorsan...
Seviniyorsan...
İnanıyorsan...
Havai fişek fırlatıyorsan...
E o kriz, görülmemiş kriz olur.
Ve haliyle, müstahaktır.

Yılmaz Özdil

Yaratıcı Kalkınma Fikirleri Yarışması

2009-02-09T15:57:00.000-08:00

Yaratıcı Kalkınma Fikirleri Yarışması Türkiye, 2009

Yaratıcı Kalkınma Fikirleri Yarışması, Dünya Bankası ve ortakları tarafından tüm dünyada "Development Marketplace" başlığı altında yürütülen bir yarışma programıdır.
Dünya Bankası tarafından küresel, bölgesel ve ulusal seviyelerde değişik konu başlıkları altında düzenlenen yarışmada, sivil toplum gruplarından, toplumsal girişimcilerden, akademi ve işdünyasından gelen farklı ve yenilikçi fikirlerin toplanması hedeflenmektedir.

http://www.yaraticifikirler.org

Quiet times

2009-02-09T13:42:00.000-08:00

ask me where i go tonight i go back to today last year.
me and you had to make each other happier, and there was hope and everything.

its hard enough to feel the world as it is and hold on anything.
without these quiet times you've brought round here.

im gonna have to run away, im sure that i belong some other place.
i've seen another side of all i've seen it keeps me wondering where my family is.

its hard enough to see the world as it is, and hold on anything.
without these quiet times coming round here.

now i miss you...
now i want you...
but i can't have you...
even when your here...

suppose i have to take you with me,
broken mind i'd rather leave you here.

to forget everything you've seen and known erase every idea.
and you walk up in the street, and hold my hand and smile.
well i won't be taken in, cus i know how it turns out.
and it takes me back to these quiet times coming round here.

now i miss you...now i want you...
your not coming back...and i need you...
but i can't have you...even when your here...

quiet times-dido

(çok huzur verici bir şarkı olduğunu düşünüyorum.)

Ezenler ve ezilenler!

2009-02-08T10:58:00.000-08:00

Başbakan Erdoğan, Davos’ta İsrail’e posta koydu ama Filistinlilerin çektiği çilenin daha uzun süre devam edeceği anlaşılıyor.

İsrail, acımasız ve gaddar! Hamas ise aptal! Uzlaşmaz tutumuyla göz göre göre masum insanların ölümüne sebep oldu, bundan sonra da olacağa benziyor!

Dünya hissiz ve sessiz... Arap ülkeleri karaktersiz; kendi ırklarından, kendi dinlerinden olan insanların acımasızca öldürülmelerine kılları bile kıpırdamıyor!

Davos'ta Başbakan Erdoğan'ın ezilenleri savunan davranışı için bazı arap ülkelerinin "Arap olmayan milletler Arapların işine karışmasın" demesi şaşırtıcıdır.

Tayyip Bey nekadar sert çıkarsa çıksın, Amerika'nın koruyucu şemsiyesi altındaki İsrail, savunmasız insanları vurmayı sürdürecektir.

Binlerce yıldır ezilen İsrailoğulları, şimdi zayıfları ezen bir ulus oldu.

İsrail Siyonist bir devlet...

"Dünyanın dört bucağına dağılan Yahudi halkının çektiği çile yeter. Biz de bir devlet kuralım" düşüncesiyle başlayan Siyonizm akımının sonucu, 1948 yılında Birleşmiş Milletler kararıyla Filistin topraklarının üzerinde İsrail Devleti kuruldu.

O gün bu gündür bölgede huzur yok! Bombalar patlıyor, insanlar ölüyor!

Binlerce yıldır ezilen İsrailoğulları, o günlerin acısını fukara Filistin halkından çıkarıyor.

***

Yıllar önce, 9.Cumhurbaşkanı Demirel'in bir davetiyle önce Kudüs'e gitmiş, oradan da Gazze'ye geçmiştik...

Gazze'de yaşlı bir Filistinlinin içini çekerek, "Keşke Osmanlı bu topraklardan gitmeseydi" dediğini hatırlıyorum.

Bugün kan gölüne dönen Filistin toprakları, 1516 yılından 1917 yılına kadar tam 401 yıl, Osmanlı Devleti'nin idaresinde barış ve huzur içinde yaşamıştı.

Peki Osmanlılar bunu nasıl başarmışlardı?

9.Cumhurbaşkanı Demirel, bir anısını naklederek bunu şöyle anlatmıştı:

***

Eski Belçika Başbakanı Tindeman bana geldi ve "Osmanlı, Balkanlar'ı 5oo yıl savaşsız nasıl idare etti?" diye sordu. Ben de dedim ki:

"Herhalde Osmanlı'yı geri istemiyorsunuz. Çünkü Osmanlı'yı devirmek için her şeyi yaptınız. Osmanlı, Balkanlar'ı ve Ortadoğu'yu nasıl idare etmiştir, bakın size söyleyeyim:

Sınır yok, toprak kavgası yok, ticari menfaat yok, buna karşılık güvenlik var, adalet var. Çünkü Osmanlı Devleti'nin temeli adaletti.

Sonra İsrail'e gittik. İsrail-Filistin çatışmasının nasıl durdurulabileceğini araştırdık. Barak geldi bizim yanımıza ve dedi ki:

Biz burayı idare edemiyoruz. Çünkü biz burada ne yapsak kavga çıkıyor. Osmanlı, küçük şeritli jandarma onbaşısı ile buraları idare etmiş, bunun sırrı nedir?

Ben de dedim ki:

"Bunun sırrı, o koldaki şerit var ya o, imparatorluğun işaretidir. O, senin sandığın gibi küçük bir işaret değil. Onun arkasında sultan var, hak var , adalet var. Eğer ona zarar gelirse, zarar vereni anasından doğduğuna pişman eden var. Yani güç var, bir devlet olayı var, bir otorite var, işte odur mesele..."

***

1917 yılında açgözlü Araplar, İngiliz altınlarına tav olup Türk askerini arkadan vurduklarından bu yana o topraklarda huzur ve rahat kalmadı. Ortadoğu'da bombaların patlamadığı, kanın akmadığı gün yok.

Arap ulusları, İngilizlerle işbirliği yapıp Osmanlı'yı o bölgeden atmakla, kendilerine kurşun sıkmış oldular. Ektiklerini biçtiler.

Ölümü ektim randevu yerinde beklemekten ağaç olsun

2009-02-02T10:33:00.000-08:00

Zembereği boşalmış sözcüklerin
Akreple yelkovan öpüşüyor onikide
Bütün ziller vaktinde vuruyor,
tembellik edip gitmeyeceğim
Kusura bakma ölüm
Bugün de gecikeceğim
Sessizlik çökmüş kentin sokaklarına
Martılar uykuya dalmış
Kar bütün izlerini örtmeye hazır
Randevularımıza sadığımdır sektirmem saatini ama bu sefer tembelliğim tuttu, ölüm daha çok beklersin beni…
Şimdi kış ölümün vaktidir derler ve tecrübelerimden bilirim kışın ölene söverler.
Kusura bakma ölüm
ben ardımdan sövdürmem.
Bu randevuya asla gelmem.
Bu şiirin içinden tren de geçebilir
Uçak da
Vapur da
Bütün teknolojik ölüm aletleri de
ama hiç birine binmeyeceğim
Kusura bakma ölüm
gelmeyeceğim

Gelecek öyle uçsuz bucaksız duruyor ki
Ve ben ne olacağını merak ederken
hani filmin en güzel sahnesinde
sinemadan çıkar gibi
hayattan çıkıp gidemem
Kusura bakma ölüm
Adın çok soğuk gelemem
Bunca mazeretim varken
yaşama dair,
ölümü aklımdan bile geçirmem
Seviyorum seni hayat
tüm kötü sürprizlerini de..

Erol Zavar

Muse - Unintended

2009-01-27T18:09:00.000-08:00

you could be my unintended choice
to live my life extended
you could be the one i'll always love

you could be the one who listens
to my deepest inquisistions
you could be the one i'll always love

i'll be there as soon as i can
but i'm busy mending broken
pieces of the life i had before

first there was the one who challlenged
all my dreams and all my balance
she could never be as good as you

you could be my unintended choice
to live my live my life extended
you should be the one i'll always love

i'll be there as soon as i can
but i'm busy mending broken
pieces of the life i had before
before you

(" i'm busy mending broken pieces of the life i had before " hayatımdaki kırık parçaları onarmakla meşgulum gerçekten de vurucu bi cümle...)

Cats

2009-01-21T14:00:00.000-08:00

kedicik

Gün uzar yüzyıl olur

2008-12-28T14:39:00.000-08:00

Mankurt ve mankurtlaşma deyimini literatürümüze kazandıran kişi yirminci yüz yılın en büyük romancılarından biri olan kırgız türk’ü Cengiz Aytmatov’dur. Cengiz Aytmatov’un Türkiye türkçesine “Gün Uzar Yüzyıl Olur” adıyla çevrilen romanında yer verdiği bir kırgız efsanesinde geçer bu deyim. “Nayman Ana” söylencesine göre, kırgızların komşusu ve can düşmanı olan Juan-juanlar son derece gaddar ve acımasızdırlar. Fırsat buldukları zaman komşu kabile ve oymaklara baskınlarda bulunurlar; yakıp yıkarlar, ne bulurlarsa yağmalarlar ve alıp götürdükleri genç tutsakları da mankurtlaştırarak ölünceye kadar kendilerine köle yaparlar. Genç bir tutsağın önce diri diri kafa derisini yüzerler, sonra yaş bir deve derisini kafasına sıkıca sarıp günlerce güneşte bırakırlar. Deve derisi kurudukça kafayı sıkar ve genç tutsağın beyni zedelenip en sonunda hiçbir şey hatırlayamaz hale gelir. Kimdir, nedir, necidir, nereden gelmiştir? bu soruların hiçbirinin cevabını veremez. Bu hale gelmiş kişi artık bir mankurt olmuştur ve serbest bırakılsa bile kaçıp gidebileceği hiçbir yer yoktur. Öyle biri ölünceye kadar juan-juanların gönüllü kölesi olarak kalmaya mahkumdur. İşte juan-juanlar nayman ananın da yetişkin bir oğlunu tutsak edip götürmüşler ve onu da bir mankurt haline getirmişlerdir. Ama oğlundan bir türlü vazgeçmeyen ve onu bulup geri getirmeye kararlı olan nayman ana, araya taraya juan-juanların develerini gütmekle görevlendirdikleri oğlunun izini bulur ve gizlice onun bulunduğu yere kadar sokularak karşısına çıkar. Ne var ki oğlu kendisini tanımamaktadır. Kendi adını dahi bilmemektedir. Nayman Ana ısrarla oğluna kendisini tanıtmaya çalışır. Ona adını, kendi adını, babasının adını boş yere tekrarlayıp durur. Ama oğlu geçmişine ilişkin en ufak bir şey hatırlayamamaktadır. Birkaç gün daha oğluna geçmişini hatırlatmak için yanına kadar sokulan nayman ananın her seferinde oğluna söylediği şudur:”senin atan (baban) dönenbay. sen dönenbay’ın oğlusun!” Fakat birgün oğlunun efendisi olan juan-juanlar durumdan işkillenirler ve köleye karşısına çıkacak yabancı her kim olursa olsun onu oklayıp öldürmesi buyruğunu verirler. Köle elbette bu emre itaat edecektir. Nitekim nayman ana son bir kez daha karşısına çıktığında oğlunun elindeki yay ve oku kendisine doğru yönelttiğini görür ve bu onu son görüşü olur. Köle efendilerinin buyruğunu yerine getirmekte bir an bile duraksamamış ve okunu annesinin kalbine saplamıştır. Söylenceye göre zavallı nayman ananın ruhu bir kuş olur ve sürekli olarak juan-juanların mankurtlaştırdığı biricik oğlunun başının üstünde durmadan döner. Dönerken de sürekli olarak “senin atan dönenbay! senin atan dönenbay! dönenbay” diye tekrarlayıp durur. Bundan ötürü o kuşun adına “dönenbay” kuşu demişlerdir…

Romanda anlatılanlar, bir günün hikayesidir. Ama yüzyıldan fazla süren bir günün yüzyıllık süreye yayılan olayların hatırlandığı bir günün hikayesidir bu. Yedigey dostu kazangapın öldüğü gün kendi hayatının ve sarı özek bozkırlarının bütün geçmişini hatırlar. Bir kırgız efsanesi olan nayman ana ve juan juanlar tarafından kaçırılıp başına deve derisi geçirilen şuurları kaybettirilip mankurtlaştırılan bir gencin hikayesi anlatılır. Bunu öldükten sonra ana beyit'e gömülmek istenen kazangap'ın çocuğu sabitcan'ın, babasının vasiyeti olan gömülmek istediği yer konusunda göstermiş olduğu esneklikle ilişkilendirdiğini söylemek yerindedir sanırım. Aytmatov da bununla tamamen - bunu bir söyleşisinde de belirttiği gibi- sovyet sisteminin yaratmaya çalıştığı genel insan anlayışına bağlar, hatta çağdaş mankurt diyor.

Nayman Ana'nın oğlu için okuduğu ağıt şu şekildedir:

ah oğul!
düşmanlar belleğini kökünden söküp attıkları, başına deve derisi sararak kuruyan derinin yavaş yavaş büzülmesiyle, kerpetenle ceviz kırarcasına beynini sıkıştırdıkları kafana görünmeyen bir çember geçirip, kanla karışık korku gözyaşlarıyla yuvarlaklarını dışarı fırlattıkları sarı özekin dumansız ateşinde ölüm öncesi susuzluğun seni canından bezdirdiği dudağını ıslatacak bir damla suyun gökten düşmediği zaman herşeye yaşam veren güneş senin için dünyadaki ışıklar arasında karanin karası, kötünün kötüsü, gözlerini kör eden bir ışık olmadı mı?
ah oğul!
sen acıdan kıvır kıvır kıvranırken, avaz avaz çığlıkların bozkırda yankılandığı, geceler-gündüzler boyu çırpınarak ,haykırarak tanrıya seslendiğin gökyüzünden boş yere yardım beklediğin kahredici azaplar sonunda boşalan kusmuklar, ıstırap kasılmalarıyla gövdenden dışarı akan boklar, sidikler içinde debelendiğin, bu pis kokular arasında bir yandan sinekler yer, bir yandan yavaş yavaş aklını yitiririken tükenip gittiğin zaman, hepimizi yaratan, yarattıktan sonra da dünyada kendi başımıza bırakan tanrıyı kalan bütün gücünle lanetlemedin mi?
ah oğul!
karanliğin örtüsü,işkencenin sakatladığı aklını ağr ağır dışarıya kapadığı zorla elinden alınan belleğin geçmişle bağlantısını geriye dönülmez bir şekilde kopardığı yaban hayvanları gibi çırpındığın sırada annenin bakışını yaz günleri oyun yerin olan dağin dibindeki akan derenin şiriltisini, unuttuğun harap olmuş bilincinde, kendi adin babanin adi kayıplara karıştığı aralarında büyüdüğün insanlarin yüzü sana utangaç utangaç gülümseyen kızın adı, zihninden silinip gittiği, anımsamamanın uçurumuna yuvarlandiğin zaman seni karnında filizlendiren, sonrada böyle bir gün için dünyaya getiren annene lanetlerin en büyüğünü yağdırmadın mı?

Bana göre romanda en çok işkence sahnesi akılda kalır ve insanı etkileyen cümleler kısaca şöyle özetlenebilir: Kafaları traşlanarak deve derisinden yapılmış bir başlık geçirilen insanlar güneşte bırakılırlar. Zamanla kuruyan deve derisi kafaya sıkıca yapışır. Bu arada yeniden uzayan saçlar çıkacak yer bulamazlar ve kafanın içine (beyine) doğru uzarlar. Kişi, zamanla hafızasını kaybederek yaşayan bir robota dönüşür ve sadece efendisini tanır, onun sözünü dinler. Bu insanlara mankurt adı verilir. Romanda da nayman ana, mankurt olan oğlu tarafından öldürülür.

Bilirmisin

2008-12-12T11:47:00.000-08:00

Tam sınırdan kaçarken vurulmak nedir bilir misin?
Nöbetçiler ha gördü, ha görecek
Parmaklarının ucu dikenli tellere değdi değecek...
Ama... Bir adım daha atamazsın.
Uzanıp tutamazsın;
Göz pınarlarında donup kalır hayallerin,
Planların, kaçışın, kurtuluşun.
Ve deler sevgi dolu yüreğini,
Sevgi bilmeyen bir kurşun.
Bir okyanus da boğulmak nedir bilir misin?
Batan bir gemiye el sallayamamak, oturup ağlayamamak,
Birkaç kulaç ötedeki bir tahta parçasını tutamamak,
Nedir bilir misin?
Sevmek nedir bilir misin?
Bir şeyler tutuşur yüreğinde kıpır kıpır
Bütün benliğini sarar, ısıtır.
Her gülüşte yeniden doğarsın
Ve bin kere ölürsün her iç çekişte
Nasıl anlatsam bilmem ki.
Yani 'sevmek' işte.
Duymak nedir bilir misin?
Duymak, ama anlatamamak
Çemberini kıramamak kelimelerin.
Tam dilinin ucuna gelmişken söyleyememek
'Seviyorum' diyememek
Yani ölümü yaşamak nedir bilir misin?

Ümit Yaşar OĞUZCAN

Dudak Payı

2008-12-12T10:51:00.000-08:00

Çay bardağında bırakılan
Dudak payı kadar bile
Uzak kalamam gözlerine
Yakın olsun isterim
Ellerime ellerin
Yanındaki beton binaya
Yaslanması gibi
Köhne bir evin
Seni bir çivi
Gibi çaktım
Çünkü beynime
Ve toplayıp
Bütün kerpetenleri
Attım denize.

Sunay Akın

Her şey sende gizli

2008-12-12T10:33:00.000-08:00

Yerin seni çektiği kadar ağırsın,
Kanatların çırpındığı kadar hafif.
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç.
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü.
Ne renk olursa olsun kaşın gözün,
Karşındakinin gördüğüdür rengin.
Yaşadıklarını kar sayma,
Yaşadığın kadar yakınsın sonuna;
Ne kadar yaşarsan yaşa,
Sevdiğin kadardır ömrün.
Gülebildiğin kadar mutlusun,
Üzülme bil ki ağladığın kadar güleceksin.
Sakın bitti sanma her şeyi,
Sevdiğin kadar sevileceksin.
Güneşin doğuşundadır doğanın sana verdiği değer
Ve karşındakine değer verdiğin kadar insansın.
Bir gün yalan söyleyeceksen eğer,
Bırak karşındaki sana güvendiği kadar inansın.
Ay ışığındadır sevgiliye duyulan hasret
Ve sevgiline hasret kaldığın kadar ona yakınsın.
Unutma yagmurun yağdığı kadar ıslaksın,
Güneşin seni ısıttığı kadar sıcak.
Kendini yalnız hissetiğin kadar yalnızsın
Ve güçlü hissettiğin kadar güçlü.
Kendini güzel hissettiğin kadar güzelsin.
İşte budur hayat!
İşte budur yaşamak, bunu hatırladığın kadar yaşarsın.
Bunu unuttuğunda aldığın her nefes kadar üşürsün
Ve karşındakini unuttuğun kadar çabuk unutulursun.
Çiçek sulandığı kadar güzeldir,
Kuşlar ötebildiği kadar sevimli,
Bebek ağladığı kadar bebektir.
Ve herşeyi öğrendiğin kadar bilirsin bunu da öğren,
Sevdiğin kadar sevilirsin.

Can Yücel

Uzun yolları da göze alabilen bir dostluk

2008-12-11T16:58:00.000-08:00

Ya biz, binde bir karşımıza çıkan dostluk,
arkadaşlık, sevgililik fırsatlarını ne yapıyoruz?
Akşamüstünün bir saatinde,
yorgun gövdemizi yaslayıp mırıl mırıl konuşabileceğimiz,
omzumuza dolanan bir kolun,
başımızı yaslayabileceğimiz bir omzun,
belimizi kavrayan bir elin,
uzun yollara dayanıklı aşkların sahibi karşımıza çıktığında
tanıyabiliyor muyuz onu, değerini biliyor,
biricikliğini, benzersizliğini anlayabiliyor muyuz?

Yoksa hayatı sonsuz, fırsatları sayısız sanıp
kendimizi hep ilerde
birgün karşılacağımızı sandığımız bir başkasına
bir yenisine ertelerken
hayat yanımızdan geçip gidiyor mu?

Karşımıza erken çıkmış insanları yolumuzun dışına
sürerken bir gün
geri dönüp onu deliler gibi arayacağımızı hiç hesaba katıyor muyuz?
Hayat her zaman cömert davranmaz bize,
tersine çoğu kez zalimdir.
her zaman aynı fırsatları sunmaz,
toyluk zamanlarını ödetir.
Hoyratça kullandığımız arkadaşlıkların,
eskitmeden yıprattığımız dostlukların,
savurganca harcadığımız aşkların hazin hatırasıyla
yapayalnız kalırız bir gün

Bir akşamüstü yanımızda kimse olmaz,
ya da olanlar olması gerekenler değildir.
Yıldızların bizim için parladığını göremeyen gözlerimiz,
gün gelir hayatımızdan kayan yıldızların gömüldüğü maziye kilitlenir...

Kedilerin özel bir anını yakalamak gibidir kendi hayatımızdaki
olağanüstü anıları ve olağanüstü kişileri yakalamak.
Bazılarının gelecekte sandıkları 'Bir gün' geçmişte kalmıştır oysa;
hani şu karşıdan karşıya geçerken trafik ışıklarında rastladığımız ,
omzumuzun üzerinden şöyle bir baktığınız sonra da boşverip
'Nasıl olsa ileride bir gün tekrar karşıama çıkar'
dediğinizdir.

Oysa tam da o gün bu zalim şehri terk etmiştir o;
boş yere bu sokaklarda aranırsınız...

Murathan Mungan

(bu şiire bayılıyorum ya hiçbir şeyi ertelememiz gerektiğini ve ileride pişmanlık duyabileceğimizi çok güzel anlatmiş bence.)

Konu savaş ve savaş psikolojisi

2008-12-08T12:27:00.000-08:00

Savaş psikolojisini iyi anlatabilmiş diyebileceğim 3 tane film seçtim. Bu filmlerin bir diğer ortak yönü ise üçünün de Vietnam savaşı‘ndan sonra çekilmiş olmaları… Hollywood endüstrisi bu adaletsiz savaştan oldukça kar etmişe benziyor. Yine de biraz olsun objektif kalmayı başarabilmiş birkaç film var…İşte onlardan bazıları:

1-Apocalypse Now

Albay Kurtz:

“Dehşet…Dehşetin bir yüzü vardır…ve sen dehşetle arkadaş olmalısın.
Dehşet ve manevi terör senin arkadaşlarındır.
Eğer değillerse korkulacak düşmanlardırlar.

Özel Birlik’te olduğum zamanı hatırlıyorum da, yüzyıllar önce olmuş gibi geliyor…
Çocuklara aşı yapmak için kampa gitmiştik…
Çocuklara kolera aşısı yaptıktan sonra kampı terk ettik.
Ve yaşlı bir adam arkamızdan geldi.Bir şeyler taşıyordu.
Hiçbir şey söyleyemedi…

Oraya geri gittik.
Onlar gelmişler ve bütün aşılı kolları kesmişler.
Orada birikmiş bir şeyler vardı,küçük kollar yığını…ve hatırlıyorum…
Ben…ben…Ben ağlamıştım.
Büyükanneler gibi gözyaşı dökmüştüm.
Dişlerimi kırmak istedim…”

2-Full Metal Jacket

(İçinde vietnamlı köylülerin bulunduğu toplu bir mezarın başında er joker ve bir albay konuşurlar..Er Joker’in üniformasının üzerinde bir barış rozeti takılıdır)

Albay: O rozet de ne?
Er Joker: Barış işareti efendim.
Albay: Nereden buldun onu?
Er Joker: Hatırlamıyorum efendim.
Albay: Kaskında ne yazıyor?
Er Joker: ”Öldürmek için doğdum.” efendim.
Albay: Kaskına ”öldürmek için doğdum” yazıp barış rozeti takıyorsun. Bu saçmasapan bir şaka mı Palyaço? Ne anlama geliyor bu?
Er Joker: Bilmiyorum efendim.
Albay: Hiçbir şey bilmiyorsun…Soruma cevap ver, yoksa disiplin cezası alacaksın.
Er Joker:İnsan ruhundaki ikiliğe gönderme yaptım efendim…İnsan ruhundaki ikilik, Jung’un düşüncesi.
Albay: Sen kimin tarafındasın?
Er Joker: Bizim efendim.
Albay: Ülkeni sevmiyor musun?
Er Joker: Evet efendim.
Albay: O zaman kurallara uy. Bize katıl ve büyük zafer için çalış. Askerlerimden emirlerime Tanrının emirlerine uydukları gibi uymalarını isterim…Vietnamlılara yardım ediyoruz, çünkü hepsinin içinde dışarı çıkmaya çalışan bir Amerikalı var.

3-Platoon

(Er Chris Taylor’ın büyüannesine yazdığı mektuptan bir kesit)

“…Bir zamanlar birileri şöyle yazmış.”Cehennem, mantığın imkansızıdır.”
İşte burası tam da böyle - cehennem…
Şimdiden nefret ediyorum ve daha bir hafta oldu. Lanet bir hafta, büyükanne.
Yaptığım en zor iş ön kolcu olmak…Bu hafta bunu üç kere yaptım.
Ne yaptığımı bilmiyorum…
Düşman bir metre önümde olabilirdi ve ben bunu bilemezdim…. Çok yorgunum…
Sabahın beşinde kalkıp gün boyu çalışıyoruz, ikindide kamp kuruyoruz, avcı çukuru kazıyoruz, yemek yiyip gece pususu veya ormanda dinleme noktası kuruyoruz. Kimse ne nasıl yapılır söylemiyor, çünkü ben yeniyim.
Yeniler kimsenin umurunda değil. Adını bile öğrenmek istemiyorlar.
Yeninin hayatı önemli değil, çünkü o henüz yükünü taşımamış…
Dediklerine göre, öleceksen ilk birkaç hafta içinde ölmek daha iyi… Sebebi de, çok fazla acı çekmemiş oluyorsun.
Şansın varsa, çevreye yatıp üç saattebir nöbet değiştiriyorsun. Belki gecede üç-dört saat uyuyorsun. Ama gerçek anlamda uyumuyorsun.
Buna bir yıl boyunca dayanamam, büyükanne… Buraya gelmekle çok büyük birhata yaptığımı düşünüyorum…”

(Alıntıdır.)

Apocalypse Now bize bu psikolojiyi dolaylı yoldan anlatmaya çalışmış. Burada otoritenin baskısının insan doğası karşısında ne kadar çaresiz kaldığını görüyoruz. Albay Kurtz her ne kadar emirleri vermekle sorumlu bir asker olsa dahi iş bu emirleri sorgulama safhasına geldiğinde durum çok farklı bir hal alıyor ve “insanlık” kavramı burada rolünü üstleniyor.
Full Metal Jacket ise bize bir ikilemi anlatmış… Er joker bir yandan barış kavramı üzerine bazı yorumlara sahipken öte yandan mihferindeki “born to kill” yazısı ile bu ikilemi açıklıyor. Savaş psikolojisi ve bulunduğu ortam onu “öldürmek için doğmak” kavramına yoğunlaştırmış olsa bile, o aslında bir barış yanlısı olarak görünüyor. Barış rozeti, öyle bir savaş ortamında ikilemlerin en çaresiz hali gibi…
Platoon filmi ise bu iki eserin oldukça dışında bir görüntü çizmekte… Çaresizlik Er Chris Taylor’ın mektubundan çok güzel okunuyor… Savaş psikolojisinin belki de en saf hali…Düşünme kavramından çok uzaklarda, sadece emirleri uygula doğrultusunda hareket eden bir karakter çizilmiş bu filmde…

How much dolars are you worth?

2008-12-04T15:22:00.000-08:00

Sizce kaç dolar edersiniz?

Her insanın bir değeri var mıdır? Eğer bu soruya "Evet," yanıtını veriyorsanız, humanforsale.com adlı internet sitesinin anketine katılarak kaç dolar ettiğinizi öğrenebilirsiniz. Bu değer, vücut yapısı, eğitim seviyesi, gelir, yaş, boy ve kilo gibi özellikler göz önüne alınarak hesaplanıyor. Ama en önemli kural, sorulara dürüstçe cevap vermek. Kimliğinizi belirtmeden ankete katılabiliyorsunuz. Şimdilik 10 milyonun üzerinde kişinin fiyatı belirlenmiş durumda. Buradan değerini merak eden çok fazla kişinin olduğu sonucunu çıkarmak mümkün. İnternet sitesindeki sorular, üç bölüme ayrılmış durumda. İlki fiziksel faktörler. Burada yaş, boy, saç ve göz rengi, ayak numarası ve etnik özelliklerinizin yanı sıra IQ seviyeniz ve kaç dil konuştuğunuz soruluyor. İkinci bölümde hayat tarzınıza dair sorular var. Alkol ve sigara kullanıp kullanmadığınız, ne sıklıkta spor yaptığınız, kumarla olan ilişkiniz gibi... Üçüncü bölümde ise kişisel özelliklerinizi belirtmeniz isteniyor. Yetenekleriniz, yardım kuruluşlarında çalışma isteğiniz veya hangi konulara duyarlı olduğunuz da cevaplandırmanız gereken sorular arasında.
(alıntı sabah 2007)

http://www.humanforsale.com/

(ilginç bi site olmuş bence girmenizi tavsiye ederim IQ'nuzu öğrenmek için de bir test bulunuyor fakat basit sorular sorulmuş ki normal bi insanın IQ'su ortalama 90-109 arasındadır. 110 ve üstü ileri zekalı, 120 ve üstü üstün zekalı, 130 ve üstü çok üstün zekalı olarak kabul edilir ki testi çözdüğümde benim 140 çıktı yani pek gerçeği yansıtıcı bir test değil onu belirtmek istedim. ve sonunda her özelliğiniz fiyatlanıp toplanıyor.)

Sibirya petrolün tadını çıkarıyor

2008-11-29T11:09:00.000-08:00

Vakit gece yarısını bulmuş. Palace lokantasının dans pistindeki çiftler kendilerini müziğin yumuşak ritmine bırakmış dans ediyor. "Za nas, za neft -Bize ve petrole" diye mırıldanıyor şarkıcı.

Yaşam bizi nereye sürüklerse,

Bize ve petrole,

Kadehlerimizi ağzına kadar dolduralım...

Batı Sibirya'nın Hantı-Mansi eyaletinde Petrolcüler Günü. Petrol işçilerinin -neftyaniki- zorlu çalışma koşullarının onuruna her yıl eylül başlarında bir gün, yazın sivrisineklerin en yoğun olduğu dönemden sonra ve ekimden -ilk kar düşmeden- önce kutlanıyor. Gün ışığı yitip gitmekteyken, binlerce kişilik kalabalık, açık havadaki dev spor tesisinde saatler öncesinden toplanıyor. Sahnenin ardında koyu yeşil, gür bir orman uzanıyor. Balonlar salıveriliyor, meşaleler yakılıyor ve topluluk hep bir ağızdan şarkı söylüyor:

Hepimizin tek bir eğlencesi var,

Ve ihtiyacımız olan tek şey de o,

Yüzümüzü yeni petrolle yıkamak,

Sondaj kuyusundan gelen petrolle.

Rusların petrolü kutlamasında şaşılacak bir şey yok. Çünkü devir, ekonomik patlama devri. Küresel petrol fiyatları 1998'den bu yana on kat arttı ve Rusya, Suudi Arabistan'ı geride bırakarak dünyanın bir numaralı ham petrol üreticisi oldu. Kremlin'in bütçesi şimdi yeni okullar, yollar ve ulusal savunma projeleri için ayrılan fonlarla dolup taşıyor ve Moskova'nın yeni zenginleri malikâne boyutlarındaki "daça"lara milyonlarca dolar para harcıyor.

Patlamanın kalbi, batı Sibirya'nın -günde yaklaşık 7 milyon varil ile Rus petrolünün yüzde 70 civarında bir bölümünü üreten- petrol sahaları... Zengin yataklar, yaklaşık Fransa büyüklüğünde bir eyalet olan Hantı-Mansi'ye, adı her zaman zorlu iklim koşullarını ve ıssızlığı çağrıştıran bu bölgede modern, hatta arzu edilir yaşam koşulları sağlama konusunda eşsiz bir olanak sunuyor.

Hantı-Mansi'nin eyalet başkenti, petrolcüler günü kutlamalarına sahne olan yer, petrol vergi gelirleriyle yeniden yapılanıyor. Yeni yapıların arasında bir havaalanı terminali, 19. yüzyıl Rus ustalarının eserlerinin sergilendiği bir sanat müzesi ile matematik ve sanat alanında yetenekli çocuklar için yapılmış çok iyi donanımlı iki yatılı okul bulunuyor. Bir zamanlar durağan bir taşra kasabası olan Surgut'ta bile bugün yeni banliyöler gelişiyor.

Ancak petrolün sağladığı tüm bu olanaklar bölgenin elinden kayıp gidebilir. Petrol fiyatlarındaki ciddi artışa rağmen batı Sibirya'daki petrol üretimi son yıllarda sabit bir seyir izliyor. 2008'in ilk birkaç ayında Rusya'daki petrol üretimi son on yıldır ilk kez düşüşe geçti. Ve petrol üretim miktarı 2004-2007 arasında hemen hiç artmadı. Bu dönem, donuk bakışlı, kontrol odaklı Kremlin yöneticilerinin, bir zamanlar özel petrol patronlarının elinde olan gözde petrol sahalarını ele geçirdiği yıllardı.

Özel petrol patronları -namı diğer oligarklar-, değerli toprakları kendi aralarında paylaşmaya çalışan türden, açgözlü kişilerdi. Ama aynı zamanda üretimi ve kârı artırmak için petrol sahalarına çok büyük yatırımlar da yaptılar. Buna karşılık Kremlin, petrolü yalnızca ulusal bir zenginlik kaynağı olarak değil, Rusya'yı yeniden dünyanın süper gücü haline getirecek siyasi bir araç olarak kullanmayı hedefliyor. Kremlin'in sert tedbirler içeren taktikleri yabancı yatırımcıları temkinli olmaya itiyor ve bu, gelişmenin -aynı zamanda Hantı-Mansi'nin parlak bir geleceğe sahip olma şansının- önüne geçebilir.

National Geo

Şimdi burda değilsin

2008-11-18T08:14:00.000-08:00

şimdi burda değilsin...
ama beni duyuyosun...biliyorum...
kapat gözlerini benim için ve dinle n´olur...
bak yoksun...
bunun anlamını biliyor musunn....
yokluğun,
yüreğimdeki bu yıldızsız, bu dipsiz karanlık gece...
yokluğun, odamın duvarlarına astığım suretlerine bakarken,
unuttuğum dalgın gözlerim...
yokluğun yastığımda bıraktığın bu kimsesiz saç telleri...
sırf kalemini değdirdiğin için atmaya kıyamadığım bu kağıtlar...
her an gözümün önünde sakladığım mektupların,
peçetelere yazdığın şiirlerin,
hediyelerini sardığın paket kağıtların...
sen gidince,
hala sen kokuyodur, diye üzerime giydiğim
ve derin derin soluduğumm giysilerin...
bu yarı deli...
bu hayattan kopuk ruhum...
kapat gözlerini ve bana bak...
ben ne diye varsa gördüğün, işte o senin yokluğun....
söyle.!
sana neyi anlatayımm...
sabaha karşı çalan telefonumun ucunda,
n´luur bana hayattan kötü davranma diyen...sayıklayan...
o kırgın, o kendine çarpan sesini mi..!

Cezmi Ersöz

Frankenstein

2008-11-16T08:31:00.000-08:00

(İngiliz yazar Mary Wollstonecraft Shelley tarafindan 1816'da yazılmış fantastik bir roman. Tam adı "frankenstein, or the modern prometheus"tur. Ceset parçalarını birleştirerek oluşturduğu ölü vücudu, elektrik akimi yardımıyla canlandırmayı basaran tıp ögrencisi victor frankenstein'in öyküsünü anlatir.)

Felsefi bir roman olan Frankenstein, daha çok korku romanı olarak hatırlanır. Öyle ki, kitabı okumayıp filmini seyretmeyenler için bile Frankenstein adı bir korku unsuru olmuştur. Gerçekte Frankenstein korku veren roman kahramanı değildir. Roman toplum dışına itilen, kendi savaşını veren ve bu savaşta yenilen farklı insanların acıklı öyküsüdür aslında. Romanın kahramanı Dr. Frankenstein hastalıklara son verebilmek için insanı yeniden yaratmayı, böylelikle de ölümsüzlüğe ulaşmayı istemektedir. Deneyleri sonucunda Frankenstein diye bildiğimiz ucubeyi yaratır ama ondan memnun kalmaz ve kaçar. Yaratık ise kendisini yaratanı tanıyordur ve neden insanların ondan korkup kaçtıklarını bilmiyordur, babasını (Dr. Frankenstein'ı) bulup, ondan hesap sormak ister. Yüreği müşfik, mizacı yumuşak olsa da görenlerde korku uyandırdığı için toplumdan tecrit edilir. Frankensteın bir aileyi izlemeye başlar. Ailedeki fertlerin birbirlerine karşı duyduğu sevgiyi görür ve kendisini yalnız hisseder. Babasından(Dr. Frankenstein)bir eş ister ama Dr. Frankenstein onun duygularını önemsemez. Yalnızlığı arttıkça acımasızlaşır ve kendisini yaratandan korkunç bir şekilde öc almaya girişir.

Yaratıcısı Dr. Frankenstein, bilimsel kibrinin, Tanrı'nın yerine geçmeye arzusunun, kadının rolüne soyunmak ve canlı bir varlık "doğurmak" istemesinin bedelini ödeyecektir. Ucube ve yaratıcısının Mont Blanc'ın gölgesinde karşı karşıya gelmeleri ve kutbun ıssız ve vahşi arazilerinde birbirlerini kovalamaları, bir karabasanın sarsıcı etkisi içinde anlatılır.

Yaratığın, tanrısına başkaldırmasını işleyen romanda, Mary Shelley de tanrıya yaşadığı mutsuzlukların sebebini sormaktadır. Annesinin ölümüne sebep olmasının acısı (annesi onu doğururken ölmüştü), mutsuz ve yalnız çocukluğu, sorunlu eşi, ölen çocukları nedeniyle, yarattığı kahraman aracılığıyla tanrıya başkaldırır: -"Madem beni sevmeyecektin, beni neden yarattın?"

bir de mark twain'den dinleyelim, bu öyküde neler gizli:

[ frankenstein took some flesh and bones and blood and made a man out of them; the man ran away and fell to raping and robbing and murdering everywhere, and frankenstein was horrified and in despair, and said, "i made him, without asking his consent, and it makes me responsible for every crime he commits. i am the criminal, he is innocent." ... [that's exactly] the case of god and man... god made man, without man's consent, and made his nature, too; made it vicious instead of angelic, and then said, "be angelic, or i will ill punish you and destroy you." but no matter, god is responsible for everything man does, all the same; he can't get around that fact. there is only one criminal, and it is not man. ]

türkçesi:
[ frankenstein et, kan ve deriden bir adam yaptı; bu adam kaçtı, öldürdü, tecavüz etti, çaldı; frankenstein korku ve umutsuzluk içinde "bu adamı ben yarattım" dedi, "bu adamı kendi isteği ve onayı dışında var ettim; ve bu beni işlediği her suçtan sorumlu kılıyor"; "gerçek suçlu benim, bu adam suçsuz"... işte bu tam tanrı ile insanın durumudur. tanrı insanı ona sormadan yarattı, insanın doğasını da o belirledi. bu doğayı da sadece meleksi bir saflıkla değil, öfke ve kötülük ile de doldurdu. ve sonra da buyurdu insana: "melekler gibi ol, yoksa seni cezalandırırım ve yokederim." herşeye rağmen, insanın yaptığı herşeyden tanrı (yaratan) sorumludur; ve tabi ki bu gerçek asla değiştirilemez. tek bir suçlu vardır aslında, ve bu suçlu insanoğlu değildir. ]

Seviyorsam

2008-11-11T04:57:00.000-08:00

Nasılsa öyle yaşanacaktı
Söylenecek bir bahane hep vardır
Ha bugün yalnız
Ha günün ötesi
Seni sevmek
Beni harcamak olmayacaktı
Sana yüklediğim anlamları
Senmişsin gibi düşünme
Aldanırsın.
Sen o anlamlarla
Sadece bende varsın
Ben seviyorsam
Sen bahanesin

Özer Bal

Global krizde sinsi oyunlar

2008-11-05T14:07:00.000-08:00

Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelerde döviz kurlarının düşük kalması, hatta daha da düşürülmesi için George Soros ve benzeri diğer büyük global oyuncularca çok büyük çaba sarf edilmektedir.
Bunlar batının gelişmiş ekonomilerinin yöneticilerini ve merkez bankalarını, IMF ve Dünya Bankası gibi global finans kurumlarını da ortak amaçları konusunda ikna ettiler.

George Soros’un ve benzeri diğer büyük global oyuncuların aşağıda belirttiğim amaçlarına uygun olarak ABD Merkez Bankasından, batılı ve diğer gelişmiş ülkelerin merkez bankalarından, diğer güçlü bankalarından, Dünya Bankası, Avrupa Kalkınma Bankası ve IMF den istedikleri şu şekilde özetlenebilir.
—ABD, Avrupa ve Japonya Merkez Bankaları'nın ve IMF'in bu maksatla Brezilya, Macaristan, Polonya ve Türkiye gibi ülkelerin merkez bankaları ile “swap” anlaşmaları yaparak onlara yeterli miktarda dolar kredi sağlanması istenmiştir.
—IMF döviz darlığı olan Türkiye, Macaristan, diğer doğu Avrupa ülkeleri, Pakistan gibi ülkelere popülist harcamalardan vazgeçmeleri koşulu bile aranmadan kolayca borç vermelidir.
—ABD ve Avrupa bankalarının gelişmekte olan ülkelere açmış oldukları kredileri geri istemesi engellenmelidir.
—ABD ve Avrupa gelişmekte olan ülkelere batıdan yapılacak ihracata da ihracat kredisi vermelidir ki gelişmekte olan ülkeler gelişmiş ülkelerin mallarını kolayca ithal edebilsinler.

George Soros gibi global fon sahipleri ve yöneticileri gerçekte niçin bu sürecin fikir babası olup başlattılar?

Aşağıda belirttiğim batılı ülke çıkarlarının yanı sıra, onlara ilave olarak hem bu fonların hem de batılı ülkelerin başka ortak çıkarları da bu süreci gerektiriyor. Bu fonların gelişmekte olan Türkiye gibi ülkelerdeki sıcak para (portföy) yatırımları, kriz nedeniyle merkezlerinde ortaya çıkan acil para ihtiyaçlarını karşılamak üzere, yerel para cinsinden (Türkiye’de lira cinsinden) yatırımlardan çıkması gerekiyor. Ancak gelişmekte olan ülkelerdeki döviz darlığı nedeniyle bu fonlar yerel paradan, örneğin Türkiye’deki lira portföylerinden dolara dönüşe geçince döviz kuru yükseliyor. Mesela Türkiye’de dolar kuru 1.8 olduğunda, elindeki lira portföyü ile sıcak para Türkiye’den 60 milyar dolar alıp merkezlerine götürebilecekken, dolar kuru 1.2 olduğunda 90 milyar dolar alıp götürebilecektir.

Yani sadece Türkiye’den aynı miktar lira ile 30 milyar dolar daha çok götürebilecektir. Brezilya, Meksika, Güney Kore, Singapur ve daha çok sayıda gelişmekte olan ülkeleri hesaba kattığınızda bu mekanizmanın Soros gibilere sağlayacağı fayda ( bu ülkelere vereceği zarar) yüzlerce milyar doları bulmaktadır. İşte Soros gibilerinin batılı devlet ve kurumları gelişmekte olan ülkelere kredi seferberliğine yöneltmesinin önemli sebeplerinden birisi budur. Lira portföylerinden daha çok dolar sağlamak. Halbuki IMF ve FED in bu ülkelere vereceği krediler dolar olarak verilecek ve dolar olarak herhangi bir erime, azalma söz konusu olmayacaktır.

Gelişmiş batı ekonomileri ve onların büyük oyuncularının çıkarları neleri gerektiriyor?

Global oyuncuların uygulamaya koydurduğu kredi mekanizmaları gelişmekte olan ülkelerin bağımlılığını artıracak ve batının mallarına harcama yapmalarını, batının üretimini ve gelirini artırmada ve durgunluktan çıkmasında etkili olacaktır.

Onlara göre, Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelerin batının gelişmiş ülkelerinden ithalatları azalmamalı, mümkünse artmalıdır. Böylece gelişmekte olan ülkelerin ithalatı ile kendi ekonomileri taleple beslenip kendi vatandaşlarına gelir yaratırken (tabii ki bu Türkiye için yerli üretimi, vatandaşlarımızın gelirini azaltan tersine bir etkidir) aynı zamanda batı ekonomilerine bağımlılıkları devam edecek ve mümkünse artacaktır. Bu nasıl sağlanabilir. Elbette bu ülkeler borçlandırılarak. Batının serbest piyasa finans sistemi bu borçlandırmayı şimdiye kadar kendiliğinden yapıyordu.

Fakat şimdi krize girdi ve yapamıyor. O halde gelişmekte olan ülkelerin bu borçlanıp bağımlı kalma, kendi öz üretimlerine dönme yerine batıdan ithal etme alışkanlıklarını sürdürebilmeleri için batının büyük oyuncularının çareler bulmaları gerekiyor. Ne olabilir bu çareler? Batının özel sektör finans sistemi borçlandırmaya devam edemiyorsa o zaman devlet kurumları devreye girip Türkiye gibi gelişmekte olan ülkeleri borçlandırmaya devam etmeliler. Batının büyük oyuncuları ve George Soros gibi büyük fonların sahipleri hemen konuyu pişirip batının kamu yöneticilerine benimsettiler ve hem IMF, hem de ( daha da ilginci tarihinde ilk defa) ABD Merkez Bankası (FED) gelişmekte olan ülkelere daha önce görülmedik bir şekilde borç verme yarışına girdiler.

ABD Merkez Bankası, George Soros’un ve batılı diğer büyük oyuncuların yukarıda özetlediğim isteklerine uygun olarak Brezilya, Meksika, Güney Kore ve Singapur’a 30’ar milyar dolarlık “swap” olanağı tanıdı. Bu ülkelerdeki döviz kurları düşmeye başladı. IMF’nin bolca dolar sağlamaya başladığı ülkelerin sayısı da giderek artıyor. Daha yenileri de olacak. Böylece gelişmekte olan ülkelere verilen astronomik borçlarla onları borçlandırıp, ithalatlarını artırıp gelişmiş ülkelerin kendi mallarına talep yaratmak suretiyle gelişmiş ülkelerdeki ekonomik krizi ve durgunluğu aşmayı kolaylaştırmak istemektedirler. Yani krizi aşmada gelişmekte olan ülkeleri borçlandırıp sömürmek bir araç olarak kullanılmaktadır.

Türkiye’de döviz kurlarının düşmesini isteyenler veya bu yönde girişimde bulunanlar bilmeyerek (bazı bağlantılı kişiler ve şahsi çıkarı gerektirenler ise bilerek) George Soros ve diğer batılı büyük oyuncularla aynı amaca hizmet etmektedirler.

Bizim Merkez Bankası’nın döviz satım ihaleleri de Soros ve benzerlerinin amaçlarına hizmet eder, cari açığı iflas edinceye kadar devam ettirir. Bu günlerde ülke çıkarları Merkez Bankasının döviz satım ihaleleri değil döviz alım ihaleleri yapmasını gerektirir. Aksi halde ülke menfaatleri ve döviz rezervleri yabancı fonlara peşkeş çekilmiş olur. Sonuç daha çok dışa bağımlılık, sömürülme ve teslimiyet olur.

Artık cari açık yoluyla yabancı malı tüketmek için yabancılardan borçlanmak, borçlanılan dövizleri düşük kur sayesinde artan ithalatla tekrar yabancılara geri vererek ülke olarak geleceğimizi tüketmekten vazgeçmeliyiz. Daha birkaç ay öncesine kadar söylenen çari açık problem değil borçlanabiliyoruz şeklindeki günü güllük gülistanlık göstermek uğruna geleceğimizi dinamitleme politikası katiyetle geride bırakılmalıdır. Döviz ihtiyacımızı daha çok ihracat yaparak, daha çok turizm geliri sağlayarak, daha az ithalat yaparak karşılamalıyız. Döviz kuru politikası bu amaca yönelik olmalı, tamamına yakını tüketim esaslı hammadde, ara mal ve tüketim malı ithalatına yapılan harcamaları, popülist nitelikli harcamaları azaltıp onun yerine enerji yatırımlarına, verimlilikte dönüşüm yaratacak teknoloji ve kalkınma yatırımlarına harcamalıyız.
Dr. Hamit BOZKURT
Eski Maliye Müfettişi

Oyun bozan dolar

2008-11-02T12:52:00.000-08:00

Dünyanın en büyük ekonomisine sahip ABD sarsılmaya devam ediyor. Hükümetin piyasalara akıttığı paranın artık haddi hududu belli değil, ancak piyasaların toparlanmasına katkısının olmadığı ortada.

Gelişmiş ülkelerin el birliğiyle düşürdükleri faizler kısa bir sure işe yaramıştı ancak istihdam rakamları herkesin tadını kaçırdı. Birçok büyük şirket binlerle ifade edilen rakamlarda çalışanlarının işine son verdi. Batan bankalara uzanan devlet eli kapitalizmin sonu diye algılandı. Avrupa’da benzer eğilimlerin olması banka mevduatlarına garantileri getirdi, bazı bankalar kamusallaştırdı ama bunlar da piyasaları rahatlatmadı.

Bu krizde beklediğimiz en önemli gelişme olan Hedge Fonların bazılarının batması ise yakındır. Geçtiğimiz hafta Amerikan dolarının tüm para birimleri karşısında aşırı değer kazanmasının birincil sebebi olan Hedge Fonlar, piyasadaki yüksek riskli yatırım araçlarına leverage (kaldıraç) kullanarak yatırım yaparlardı. Toksik diye nitelendirilen yüksek riskli yatırım araçları krize sebep olunca ellerinde ne varsa satıp ABD hazine bonolarına yönelen Hedge Fonları neredeyse bütün uluslararası bankalar da takip etti.

Diğer önemli sebep ise ABD dışındaki ülkelerin büyümeyi desteklemek için faizleri hızla düşüreceği beklentisi oldu ve doların dış piyasalarda değerlenmesini sağladı. EURO/USD paritesi son 2 yılın en düşük seviyesi olan 1,25813’e geriledi. Paradoks ama böylece ekonomisi resesyon tehlikesi geçiren ABD’nin ulusal para birimi olan USD en çok güvenilen para oldu.

Ülkemizde ise YTL ve YTL cinsi yatırımlara olan talebin de azalmasıyla kur ve faizde hızlı yükselişler görüldü. Bazı uzmanlar Amerikan dolarının, Türk Lirasına karşı kırılma noktasının 1,70 olduğunu ifade etseler de bana bu onların kişisel dilekleri gibi geliyor. Benim beklentime göre Amerikan doları 1,80’leri de görecektir.

Böyle bir durumda Merkez Bankası’nın sert müdahalesi çok yersiz olurdu. Para Politikası Kurulu geçtiğimiz hafta en doğru kararı verip faiz oranlarında pek bir değişikliğe gitmedi. Bu kaos ortamında faiz oranlarındaki sert hareketler paranın yönünü IMKB’ye değil zaten hızla artan Amerikan dolarına daha çok çevirecekti.

4 Ağustos 2008 de 1,15 YTL olan Amerikan Dolarının bugünlerde 1,72’ye kadar çıkması hiç kimse için iyi bir gelişme olarak yorumlanamaz. Bu kadar sert hareketle Amerikan Doları karşısında değer kaybeden YTL ihracatımıza da faydalı olmayacaktır. Sadece kağıt üzerinde cari işlemler açığımız olduğundan daha az görünecek o kadar. Bu rakam şuan 51 milyar 9 milyon dolar olarak hesaplanıyor. GSMH büyümesi ise şimdilik yüzde 3 civarında olması bekleniliyor.

(bigpara.com)

Yangın Yerinde Orkideler

2008-10-21T14:09:00.001-07:00

...

NURİ – Bir kere Zonguldak'a gitmiştim, yıllarca önce... Karanlıktı abicim... (Sessizlik.) Kömür madenlerinde çalışıyordum o zamanlar... Grizu patlar, herkes ölür, geriye kalanlar çalışmaya devam eder, yine grizu patlar, yine herkes ölür... geriye kalanlar çalışmaya devam eder... Ama bir gün geldi ki.. kravatın icadını açıkladım abicim. Kravat abicim.. boyunbağı.. hani "kravatsız girlmez" derler ya.. işte oradaki kravat.. (Bir elinde tabanca, öbüründe Dom Perignon) Madendeydik abicim.. ineli on saat olmuştu... Hepimiz öksürüyorduk... Birisi başlıyordu kısa bir öksürük solosu geçmeye.. derken bir diğeri katılıyordu.. derken bir üçüncü, dördüncü derken onlarca, yüzlerce, binlerce insan öksürmeye başlıyordu... Senfoni gibi! Feci bir durum abicim.. bildiğin gibi değil.. orada.. o gün aklıma geldi abicim... Kravat abicim.. boyunbağının icadını icat ettim orada, yerin yedi kat dibinde... Şöyle dedim kendi kendime: Uygar insan öksürmez. Doğrudur ha, kaç yüz kere gözlemiştim, o herifler hiç öksürmüyordu.. karıları da öksürmüyordu, çocukları da... Çünkü uygardılar... Neden uygardılar abicim ve biz neden uygar değildik ve ha babam öksürüyorduk? Ha? Sorarım size ulan dedim kendime içimden bağırarak! Biz neden öksürüyorduk durup dururken?! Dokuzuncu koridorda bir patlama oldu abicim.. ben bunları düşünürken... Bütün galeri çökmüş.. ertesi gün öğrendim... 44 ölü.. yaralı filan yok.. zaten o meslekte ya ölürsün.. ya da yaşarsın.. ikisini de öksürerek yaparsın ama.. ama.. neden, neden, neden öksürüyorduk acaba? (Sessizlik.) Uygar değildik. Neden uygar değildik? Kravat takmıyorduk çünkü! (Sessizlik.) Anlaman gerekiyor abicim, kravatlar öksürmez. Bak anlatayım sana! Yıllarca.. yüzyıllarca önce.. kravatın icadından epey önce.. kömüre ihtiyaç duyan bazı insanlar.. bazı ince insanlar, boğazlarına kömür tozu kaçmasın diye boyunlarına bez parçaları bağlamaya başladılar! Basit bir eylemdi bu ama koskoca bir tekstil, mensucat sanayi doğdu bu gereksinimden! (Sessizlik.) Bez parçaları pahalıydı.. yerin yedi kat dibinde kendi ciğerini tükürmek ucuzdu.. dolayısıyla herkes boynuna dolayamıyordu şu medeniyet yularını! Kravat takabilenler.. yeryüzüne çıktılar.. takamayanlar.. yeraltında kaldılar... O gün orada bunu açıkladım herkese... Kravat, kömür tozları boğazınıza kaçmasın diye icat edilmiş ve son derece uygar bir alettir. İşime son verdiler abicim. Ben de buraya döndüm... Yine... Kravatın İcadı ve Muhtelif Kullanılışı diye bir kitap yazdım. Yazmak istedim yani... Heh heh heh.. kağıt kalem zor bulunuyor buralarda.. kravat gibi namussuzum! (Sessizlik.) İşte böyle! (Sessizlik. Birbirlerine bakarlar bir an. Sonra Nuri önüne bakar hüzünlü.) Kravat.. kömür madenlerinde icat edilmiştir.

...

Memet Baydur

Edward De Bono hakkında

2008-10-18T12:08:00.000-07:00

Edward de Bono Malta’da doğdu. Ortaöğrenimini St. Edward’s College‘da yaptıktan sonra Malta Kraliyet Üniversitesi Tıp Fakültesini bitirdi. Daha sonra eğitimine, aldığı Rhodes Bursu ile Christ Church, Oxford’ta devam etti. Oxford’ta psikoloji ve fizyoloji dallarını derece alarak bitirdi ve tıp doktoru ünvanını aldı. Ayrıca Cambridge’den de bir doktora unvanı vardır. De bono Oxford, Cambridge, Londra ve Harvard üniversitelerinde öğretim üyesi olarak da görev yaptı.

Dr. Edward de Bono yaratıcı düşünme tekniklerinin doğrudan öğretimi konusunda uluslararası bir otoritedir. 'Yanlamasına düşünme' (lateral thinking) kavramını ortaya attı ve bilinçli yaratıcı düşünme içöin biçimsel teknikler geliştirdi. Yazdığı elli dört kitap, otuz üç dile çevrildi. Ayrıca iki eğitici televizyon serisi hazırladı. Dünyanın geleceği ilgili, 2040 adlı bir de film yaptı. Ders vermesi için kırk sekiz ülkeden çağrılan ve birçok önemli uluslararası konferansa konuşmacı olarak davet edilen Edward de Bono, 1989 yılında Nobel ödülü kazananların katıldığı özel bir toplantıya başkanlık etti. Düşünme teknikleri konusundaki programı IBM, NTT(japonya), Du Pont, Prudential, Shell, Ericsson, McKinseys, Ciba-Geigy, Ford gibi konusunda lider olan birçok uluslararası şirkette uygulanmaktadır.

Dr. de Bono düşünme faaliyetinin okullarda doğrudan bir ders olarak okutulması konusunda çok kapsamlı bir müfredat programı da yönetmektedir. Bu program dünya çapında birçok ülkede başarıyla uygulanmaktadır. Kendisi Kavramsal Araştırmalar Vakfı (Condnitive Research Trust) ve Uluslararası Yaratıcılık Forumu'nun (Internatioanl Creative Forum) kurucusudur. Bu forum, konularında lider olan kuruluşların bir araya gelerek, yaratıcılık konusunda ortak çalışma yapmasını sağlamaktadır. Ayrıca Birleşmiş Milletler üyesi olan ülkelerin yeni fikirler üretebilmesi için New York'ta Uluslararası Yaratıcılık Bürosu'nu kurmuştur. Keşfettiği L-Oyunu şimdiye kadar yaratılan en basit gerçek oyun olarak tanımlanmıştır.

Dr. de Bono'nun çalışmaları, düşüncenin kendi kendini düzenleyen bir bilgi sistemi olması temeline dayanmaktadır.

Ek olarak,

çocuklar sorun çözüyor (children solve problems) adlı, beyaz nokta vakfı tarafından türkçeye çevrilmiş olan kitabıyla da tanınmış konuşmacı, danışman, araştırmacı yazar. Okuduğunuz gibi, düşünsel araştırma üzerine dünyada başka bi sürü vakfın da kurucusu ve/ya yöneticisi.

Eğitimin yaratıcılığı nasıl zedelediğini ortaya çıkartan çalışmalar yapmıştır. Eğitim danışmanlığı merkezinde yürüttüğü bir tasarım projesi sırasında dünyanın değişik ülkelerinden 4-12 yaş arası çocuklara çizdirdikleri resimleri çocuklar sorun çözüyor adlı kitabında toplamıştır. Kitapta çocuklara 5 sorun verilmiş, soruna buldukları çözümü resimlerle ifade etmeleri istenmiş ve çözüm yollarının yaratıcılığı analiz edilmiştir. Kedi ve köpeğin kavga etmesini engelleyin, köpeğin postacıyı ısırmasını engelleyin, bir fili nasıl tartarsınız, bir uzay aracı dizayn edin ve uyku problemi olan bir insanın uyumasını nasıl sağlarsınız sorularına çocukların bulduğu çözümlerin yüksek maliyetli olmasına karşın çok zekice ve pratik olmasını inceleyerek, eğitildikçe insan beyninin yaratıcılıktan uzaklaştığını, okul sisteminin ezberci eğitime yönlendirip insanın beyin kapasitesinin gittikçe daha az bir bölümünü kullanmasına neden olduğunu tartışır.

Altı Şapkalı Düşünme Tekniği

2008-10-17T13:54:00.000-07:00

Altı Şapkalı Düşünme Tekniği Edward De Bono'nun 1985'te yayınlanan kitabıdır. İngilizce adı Six Thinking Hats 'tir.

De Bono, insanların birkaç farklı şekil ve yaklaşımla kavrama ve düşünme eylemini gerçekleştirebildiğini incelemiştir. Bu yaklaşımlar hakkında teori geliştiren yazar, insanların düşünme alışkanlıkları ile kendilerini kısıtlayarak, sadece bir veya iki yaklaşımla düşünme eylemini gerçekleştirdiğini gözlemlemiştir. De Bono, farklı yaklaşımların tanımlanması ve bu yaklaşımların nasıl kullanılabileceğinin öğretilmesi durumunda, insanların bu yaklaşımları kullanarak, toplantılarda ve takım çalışmalarında çok daha üretken olabileceğini öne sürmüştür.

Yazar, lateral düşünmeyi destekleyici olarak, bir sorunun çözümünde belli bir yaklaşımın adaptasyonunu, Paralel Düşünmenin hayata geçirilmesi olarak tariflemektedir. Altı farklı yaklaşım tanımlamış ve her bir yaklaşımı farklı renkte şapkaların takılması ile sembolize etmiştir.

De Bono’nun altı şapkası:
Beyaz şapka (Boş sayfa): Tarafsız şapkadır. Görüşülen konu ile ilgili net bilgi ve raporlar ortaya konur.(objektif)
Kırmızı şapka (Ateş): Duygusal şapkadır. Görüşülen konu ile ilgili olarak, kişilere hiçbir dayanağı olmadan, sezgi, fikir ve duygularını söyleme fırsatı verir.(sübjektif)
Sarı şapka (Güneş): İyimser şapkadır. O işin avantajları ortaya konulur. Övgü, olumlu görüşler
söylenir.(objektif)
Siyah şapka (Yargıç cübbesi): Kötümser şapkadır. Eleştiri, olumsuz görüşler ile görüşülen konunun riskleri, gelecekte doğuracağı problemler ortaya çıkar. modus tollens (objektif)
Yeşil şapka (Bitki): Yenilikçi şapkadır. Konuyla ilgili alternatifler ve yeni yaklaşımlar araştırılır. 'her şey uyar' (spekülatif)
Mavi şapka (Gökyüzü): Serinkanlı şapkadır. Düşünce sistematize edilir. "Büyük Resim," "İdareci şapka," "Meta şapka," "düşünmenin düşünülmesi", tüm süreci (gözden geçirme)

Altı şapkalı düşünme tekniğinin ana amacı:
-düşünme sürecine odaklanıp geliştirmek
-yaratıcılığı cesaretlendirmek, paralel ve lateral düşünme
-iletişimi iyileştirme
-karar verme sürecini hızlandırma
-tartışmalardan kaçınma

Örneğin, bir sorunun incelenmesi ve çözüm üretilmesine dair bir toplantı düzenlenecek olursa, böyle bir toplantıda, çözüm için, Altı Şapkalı Düşünme Tekniğinin kullanılması mümkündür. Önce sorun incelenir, sonra çözüm önerileri üretilir ve daha sonra eleştirel değerlendirmelerin sonucunda uygun çözüm seçilir. Toplantı, herkesin, Mavi şapkanın toplantıyı nasıl idare edeceğini, nasıl hedef ve amaçlara ulaşılacağını duyuracağı beklentisi ile başlar. Tartışma Kırmızı şapkanın sorunu çözümü ile ilgili fikir ve tepkileri toplama düşüncesi ile devam eder. Bu faz gerçek çözüm için kısıtların geliştirilmesi için de kullanılır. Tartışma, fikirler ve muhtemel çözümler üretmesi için Yeşil şapkaya geçer. Daha sonra tartışma, bilgi üretmeyi düşünen Beyaz şapka ile çözümleri eleştirmeyi düşünen Siyah şapka arasında gider gelir.
Herkes herhangi bir anda belli bir yaklaşıma odaklandığı için, grup, bir kişinin (Kırmızı şapka) duygusal tepki göstermesinden ya da başka bir kişinin (Beyaz şapka) objektif düşünmeye ve yine bir başka kişinin (Siyah şapka) yaklaşımlara eleştirel olmaya çalışmasından çok daha fazla işbirlikçi olacaktır.

wikipedia

(Kişisel gelişimle ilgili güzel bir kitaptır.)

Yeni Dünya'nın dehşet senaryosu

2008-10-12T11:04:00.000-07:00

Bugüne kadar hiç böylesi tahmin edilmemişti. Sonraki Dünya Savaşı'nın nükleer savaş, enerji savaşı olacağı düşünülmüştü. Ama yeni tür savaşın çok farklı ve aynı derecede tehlikeli olabileceği yeni ortaya çıktı. İşte yeni dehşet senaryosu.
Küresel finansal görünümünün her geçen gün daha korkunç bir hal aldığı belirtilirken sonraki dünya savaşının, finansal bir savaş olabileceği öne sürüldü.

Washington Post gazetesince yayımlanan bir makalede bundan sonra yükselen piyasalarda borç ödememe vakaları ve kredi paniklerinin görülebileceğini belirtilerek riskli ülkelerin arasında Türkiye de sayıldı.

Washington Post gazetesi, prestijli Massachusetts Teknoloji Enstitüsü (MİT) öğretim üyelerinden Prof. Simon Johnson ve merkezi İngiltere’de olan “Etkin Müdahale” adlı kuruluşu Başkanı Peter Boone imzalı “Sonraki Dünya Savaşı? Finansal Olabilir” başlıklı bir makale yayımladı.

İZLANDA'NIN SONUÇLARI SANILDIĞINDAN DAHA CİDDİ OLACAK

Makalede ABD Yönetiminin Wall Street’i, Avrupa hükümetlerinin ise, ticari bankacılık sistemini korumak için önlem almak zorunda kaldıklarına dikkat çekildikten sonra İzlanda’da yaşanan krizin sonuçlarının sandığından daha ciddi olacağı vurgulandı.
İzlanda hükümetinin, yerleşiklerin mevduatını koruma sözünü verirken yerleşik olmayan mevduat sahiplerine benzer garanti sağlamayı reddetmesi ve bunun üzerine İngiltere Başbakanı Gordon Brown’un İzlanda'yı mahkemeye verme kararını almasının krizi tırmandırabileceği kaydedildi.

KÜRESEL BARIŞI ETKİLEYECEK

Johnson ve Boone, “Çoğu zaman bu türden bir finansal kriz, acı verir, maliyeti de yüksek olur” derken yaşanan türbülansın, sermaye akımlarının on yıllarca düşük düzeyde kalmasına neden olacağını, siyaseti ve küresel barışı etkileyebileceği uyarısını da yaptı.

RİSKLİ ÜLKELER ARASINDA TÜRKİYE

Krizin yükselen piyasalar için de oluşturduğu tehlikeye dikkat çekildiği makalede şu görüşlere yer verildi:

“Daha küçük ülkeler ve yükselen piyasalarda çok daha büyük borç ödememe vakaları ve kredi panikleri görülebilir. İzlanda’nın düşüşünden sonra herhalde büyük açıkları ve önemli tutardaki dış borçları olan ülkelere borç verenler, riskini azaltma yolunu arıyor. Açıktır ki riskli ülkeler, Doğu Avrupa’nın çoğu, Türkiye ve Latin Amerika’nın bazı bölümlerini kapsıyor. Rusya’nın zorlukları, ödeme gücü olduğu gibi görünen ülkelerin de yüksek risk taşıyabileceği gösteriyor.”

ATILMASI GEREKEN ALTI ADIM

Bundan sonra hükümetlerin koordine politikaları sürdürmemesi halinde “finansal savaş riski”nin bulunduğu savunulduğu makalede özetle şu altı adım atılması istendi:

-Dünya finansal güçler, hep birlikte, bankaların sermaye yapılarının yeniden düzenlenmesini gerektiren ulusal planları açıklamalı,

-Tüm mevduat garanti edilmeli,

-Faiz oranlarında büyük bir indirim yapılmalı,

-Otoriteler, finansal sisteme likiditenin enjekte edileceğini taahhüt etmeli,

-Tüm sanayileşmiş ülke ve yükselen piyasalar, küresel talep düşüşünün telafi etme amacıyla önemli bir mali genişlemeyi gerçekleştirmeli,

-Mortgage almış ev sahiplerine yönelik destek programları geliştirilmeli.

(alıntı:hürriyet)

Finans krizine karşı en büyük adım!!!

2008-10-11T14:28:00.000-07:00

ABD Hazine Bakanı Henry Paulson, ülkeyi ve dünyayı sarsan finans krizine karşı yeni ve büyük bir adım olarak devletin, banka ve finans şirketlerinin hisselerinin bir bölümünü satın alarak, bunlara ´´sermaye enjekte edeceğini´´ açıkladı.

Paulson, düzenlenen basın toplantısında, ´´Bu, daha önce hiç görmediğimiz bir durum. Bu adımı, en kısa sürede ve en etkili şekilde atacağız´´ dedi.

Hazine Bakanı´nın açıkladığı bu planla, ABD´de kredi akışının hemen hemen durduğu ve daha önce alınan tedbirlerin borsadaki kayıpları engelleyemediği bir ortamda devletin, birbirinden farklı özellikleri bulunan çok sayıdaki banka ve diğer finans kuruluşlarından hisse satın alması ve böylece sıkıntıdaki bu kuruluşlara para aktarılması öngörülüyor.

Bankalardan alınacak hisselerin azınlık hissesi düzeyinde kalacağı ve dolayısıyla devletin, bu kuruluşları yönetmesinin söz konusu olmayacağı belirtildi.

Bu önlem, ABD´de bir hafta önce yürürlüğe gören 700 milyar dolarlık finans sektörünü kurtarma paketine ilave olarak geliyor. 700 milyar dolarlık paket, borsalardaki kanamayı durduramamıştı.

Finans sektörüne yönelik bu tedbirlerle birlikte, piyasada kredi akışının yeniden sağlanması ve böylece hem şirketlerin hem de vatandaşların sistemde para olmamasından kaynaklanan sorununun çözülmesi hedefleniyor.

ABD, bu önleme, 1929´da başlayan ve 10 yıla yakın süren ´´Büyük Depresyon´´ döneminden bu yana ilk defa başvuruyor.

Bazı uzmanlar, devletin bankalardan hisse satın alacak olmasını ´´kısmı millileştirme´´ olarak adlandırıyor.

Hafta içinde İngiltere de, sıkıntıdaki bankalarının bazı hisselerini satın alma yoluna gitmişti.

...

(Amerikanın bu bilek hareketine kanmayalım amerikanın batacağını söyleyenler hayal dünyasında yaşayanlar. yüzyıllık planlamayla yönetilen bir ülkenin sizce bu krizi kullanmaması mümkün mü ayrıca bizim ülkemiz etkilenmez diye bişey olabilir mi gelişmekte olan tüm ülke ekonomileri tabiki de etkilenecek.)

(Bazıları bunu yine Amerikada 1929da başlayan büyük buhrana benzetmiş. Büyük buhran gelişmiş ülkelerde başlayıp gelişmekte olan ülkelere doğru yayılan global bir olaydır. Pek çok ülke ekonomisini çökertmiştir. Ciddi anlamda üretim azalmış, işsizlik felaketi yaşanmıştır. Ekonomik çöküntüyü siyasal istikrarsızlıklar izlemiştir. Demokrasilerin ekonomik kaosla başedememesi avrupanın pek çok ülkesinde, japonyada ve gelişen dünyada diktatörlüklerin oluşmasına yol açmıştır. Hitlerin gücünü arttırması da doğrudan almanyadaki ekonomik krizle bağlantılıdır. Yani almanya, italya ve japonyada faşist iktidarlar yönetime gelerek ikinci dünya savaşına doğru giden süreci başlatmıştır. Sonuç olarak bu büyük buhran(1929-1932) adı verilen ekonomik krizi 2008 yılında yaşanan krizle bir tutamayız ki amerika ozamanki amerika değil.)

Yine Tesla ve farklı bir yorum

2008-10-03T18:33:00.000-07:00

Nicola Tesla'yla 1999 depremi sonrası tanıştım, tanıştım diyorum çünkü o aralar bir çok spekülasyon vardı depremin oluşu ile ilgili bunlardan biride Harbb Teknolojisi diye birşeydi. Amerikalıların bu teknolojiyi kullanarak bu depremi yarattıkları söyleniyordu .Nasıl mı? İşte burada ortaya Nicola Tesla çıkıyordu. Daha doğrusu onun geliştirdiği bir teknik. İşte ayrıntılar:
Tesla düsük frekansli elektromanyetik ısınımla yüksek enerji transferi yapan bir teknik geliştirdi. Tesla makinesi, oluşturduğu elektromanyetik alan sayesinde yeraltında biriken enerjiyi harekete geçirebiliyor hatta istenilen bölgeye yönlendirebiliyordu. Nicola Tesla, ilk olarak ilkel bir düzenek ile 1908 yılında Sibirya'da bir deney yaptı. Bölgede yapılan denemede Hirosima'nın 40 bin katına yakın enerji açığa çıkmıştı. Patlamanın etkisi kilometrelerce kare alana yayılmıştı. Ancak ortada en ufak bir krater veya madde kalıntısı yoktu. Bu durumda bir göktaşının düşmüş olması ihtimali ortadan kalkıyordu. Bilim adamları Sibirya'da ne olduğunu hala tam olarak çözemedi. ABD, Tesla ile çok uzaklardan hatta uzaydan saldırılar yapmayı planladı. Etkisi ve gücü bir türlü kontrol altına alınamayan silahın denemeleri yillarca sürdü: Avustralya , Kafkaslar, Okyanus tabanı ve Güney Amerika'daki Ant dağları. Başlangıçta askeri amaçlı geliştirilen doğa silahının kontrolündeki aksaklıklar destekçilerini korkuttu. Zamanla ortaya çıkan maddi kaynak sorunu bazı barışçı yalanlarla aşılmaya çalışıldı. Makinenin depremleri önlemek için yaratıldığı söylentisi yalanı yayıldı. İddiaya göre, makinenin amacı "ABD'nin yıllarca başına bela olmuş San Andreas fay hattındaki enerjiyi kontrol etmek ve etkisiz hala getirmekti." San Andreas fay hattında biriken enerji suni depremlerle boşaltılacaktı. Ancak projenin denenmesi ve test edilmesi gerekiyordu. Hatalarının giderilmesi şarttı. Bunun için de iyi bir deneme mekanina ihtiyaç vardı. Tıpkı Kuzey Anadolu Fay Hattı gibi; tıpkı Türkiye'nin tam deprem kuşağinda bulunan sanayii merkezi İzmit gibi. Aşağıda bundan neden kuşkulanıldığı ile ilgili bazı şeyler var. Okuyun ve siz karar verin!!

1)Bir çok insan depremden hemen önce, Gölcük'ten Avcılar'a kadar olan bölgede bir ateş topu gördüklerini söylüyorlardı. Kimsenin neden oluştuğu hakkında doyurucu yanıt veremediği bu top, TESLA makinesinin oluşturduğu manyetik alan olmasin?

2)Depremin olduğu gün, Israil ve Amerikan ekipleri, bölgede elektro sismik haberleşme tatbikatları yapıyorlardı. Bu tatbikat, aslında Tesla Makinesi'nin denemeleri olmasın?

3)Amerika, ülkemizde uzun süredir adım adım sismik ağ şebekeleri kuruyor ve bu topraklardaki tektonik hareketleri çok yakından izliyor. Bu bilgilere neden gerek duyuyor? Deprem Makinesi denemelerinin sonuçlarını değerlendirebilmek için olmasın!

4)Depremden sonra, bölgede haberleşmek olanaksız hale geldi. Koskoca bu Cumhuriyetin Cumhurbaşkanı Demirel bile, o gun telefonlarının kesik olmasından yakındı. Bu tele-iletişim aksaklıkları, Deprem Makinesi'nin elektromanyetik dalgalarıyla ilişkili olmasın!

5)Depremden yaklaşık 5 saat sonra, bir Rus deniz araştırma gemisinin yarışır gibi bölgeye gelmesinin amacı, TESLA Deprem Makinesi'ni deneyen ABD'nin izlerini incelemek olabilir mi? Rus araştırma gemisinin, bölge karantinaya alındı diye eli boş dönmesi, kuşku uyandırıyor...

6)Deprem sonrası inanılmaz Amerikan ve Israil yardımının nedeni, duyulan vicdan azabı olabilir mi?

(alıntıdır)

(dünyanın en aktif fay hatlarından biri üzerinde bulunduğumuzun farkındayız ancak iddalar deli saçması değil insan acaba mı diye düşünmeden edemiyor??)

Philadelphia Deneyi (3)

2008-10-03T18:27:00.000-07:00

Deneyin yapılmış olma ihtimalinden ilk söz eden kişi Morris K. Jessup'dur. Jessup amatör bir gökbilimciydi ve UFOlar üzerine yaptığı çalışmalarla tanınıyordu. Deney ile olan ilgisi ise 1955 yılında eline geçen bir mektupla başlar. Mektup, Carlos Miguel Allende adında birinden geliyordu ve deneyden detaylı olarak bahsediyordu. İddiasına göre Allende, deneye gözlem gemisi olarak katılan SS Andrew Furuseth adlı şilepte görevli bir denizciydi. Deneye baştan sona şahit olmuştu.

Allende, deneyin 22 Haziran 1943'te sabah 09:00'da jeneratörlere güç verilerek başlatıldığını söylüyordu. Bu aşamadan sonra yeşilimsi bir sis gemiyi örtmeye başlamış ve USS Eldridge ortadan kaybolmuştu. Devamını şöyle anlatıyordu Allende :

"Bir an sadece geminin çapasını görebildim, sonra o da kayboldu, ortada artık ne sis ne USS Eldridge vardı; bomboş denize bakıyorduk, bizim gemide bulunan üst rütbeli subaylar ve bilim adamları korku, dehşet ve heyacan içinde nefeslerini tutarak bu inanılması güç başarılarını seyrediyorlardı. Gemi ve mürettebatı hem radarda hem de gözlerimizin önünde yok olmuştu. Her şey planlandığı gibi yürüyordu, 15 dk. sonra emir verildi ve jeneratörlerin şalteri kapatıldı. Önce hiçbir şey olmadı, arkasından yeşil sis tekrar ortaya çıktı ve USS Eldridge yeniden görünmeye ve ortaya çıkmaya başladı ama gemi nereye gitmiş ve nereden geliyordu? Sis azalırken, birşeylerin tuhaf gittiğini hissediyorduk. Hemen gemiye yanaştık, ilk önce mürettebatın çoğunun geminin yanından sarkıp kustuklarını gördük, diğerleri ise geminin güvertesinde şaşkın şaşkın dolaşıyorlardı,sanki hiç birinin bilinci yerinde değildi. Yetkili ekipler gemiye girerek bütün mürettebatı kısa süre içerisinde uzaklaştırdılar ve yerlerini hazır bekletilen yeni bir mürettebat aldı. Bir iki gün sonra, yeni bir deneye daha karar verildi. Gemi istenen radar görünmezliğine ulaşmıştı, donanım değiştirildi ve 28 Ekim 1943'te deney yine aynı gemide tekrarlandı. Jeneratörler çalışmaya başladıktan hemen sonra Destroyer hemen hemen görünmezlik çizgisine ulaşmıştı, sadece burnu ve arkası görülüyor, arada ise bazı çizgiler belli belirsiz seçiliyordu. Sonra sadece su üzerinde tekne boyunda bir çizgi kaldı. Bir iki dakika sonra mavi bir ışık parladı ve o çizgi de yok oldu. Şimdi gemi tamamen yok olmuştu. Bir kaç dakika sonra millerce uzakta Norfolk'ta ortaya çıktı. Göründükten biraz sonra bilinmeyen bir nedenle yine kayboldu ve Philadelphia'da tekrar ortaya çıktı. Bu kez durum çok ciddiydi, tüm mürettebatın başı beladaydı. Bazıları yok oldu ve bir daha geri dönmedi. Bu olayın en korkunç bölümü ise beş denizcinin geminin eriyen ve sonra yine katılaşan metal levhalarının içinde kalmalarıydı. Bu çok feci bir durumdu. Denizcilerin birisi kurtuldu fakat bir daha eski haline dönemedi. Aklını tamamen yitirmişti ama yapacak hiçbir şey yoktu. Bazılarının psişik yetenekleri gelişmişti, sokakta yürürken kaybolan ve yine ortaya çıkan insanlar vardı. Manyetik alanın içinde kalan mürettebattan kaybolanlar ancak birisinin yüzüne ve eline dokunulmasıyla görünür hale geliyorlardı, yani dokunmanın giysinin olmadığı bir yere yapılması gerekiyordu. "Donma" adı verilen bu olay saatlerce, günlerce sürebiliyordu, hatta bir tayfa tam altı ay donduktan sonra kurtarılabilindi. Elektronik kamuflaj başladıktan sonra geminin ve mürettebatının bütünüyle kaybolup,çok uzak bir yerde ortaya çıkıp ve sonra yeniden geri dönmesine neden olan neydi?"
(Vikipedi)

Philadelphia Deneyi (2)

2008-10-03T18:20:00.000-07:00

28 Mart 1943 ; ABD'li bilim adamı Dr. Morris Jessup'ın, Einstein'ın birleşik alanlar kuramına dayanarak bir "ışınlama" deneyi yaptığı iddia edildi. 'Philadelphia deneyi" adıyla bilinen ve askeri gizlilik içersinde gerçekleştirilen olayda, 104 mürettebatlı "USS Eldridge" adlı askeri gemi, tanıkların iddialarına göre Philadelphia deniz üssünde, yeşil bir sise bürünerek yavaş yavaş "kayboldu" ve kısa bir süre sonra 640 km. ötedeki Norfolk deniz üssünde ortaya çıktı.
Deney ile ilgili medyatik ciddi araştırmalar, 1980'de PHİLADELPHİA DENEYİ'ni perdeye getiren filme izin verildikten sonra başladı. Daha öncelerde, kamuoyuna göre olay sadece saçma bir söylentiydi. Charles Berlitz ve William Moore'un ortak yazdıkları kitap bir fantazi olarak kabul görmüştü.Ama deney ile ilgili kuşkular hala sürmektedir, nedeni anlamsız bir söylenti dahi olsa aşağıda okuyacağınız olaylar dizisi, şaşırtıcı, düşündürücü ve gerçekçidir.

Philadelphia Deneyi günümüz şartları gözönüne alındığında daha etkin ve düşündürücü bir iddiadır,olayda adı geçen bir avuç insandan geriye hemen hemen kimse kalmadığından kesin doğrulanma için ABD gizli arşivlerinin açıklanması gerekmektedir. Fakat, film için devlet tarafından zor izin verilmesi kuşku uyandırmakta ve dikkatleri yoğunlaştırmaktadır.Yaşamını Philadelphia Deneyi'ni araştırmaya adayan ve bir de "A-Z'ye Philadelphia Deneyi" adlı kitabı yazan Alfred Bielek bize tüm olanları anlatırken, "neredeyse delirme noktasına geldiğini söylüyordu;Philadelphia Deneyi tasarlanırken amaç çok güçlü bir elektromanyetik alanın sağlanarak gemilerin görünmez olmaları ve bu sayede top mermilerinden ve denizaltıların atacakları torpitolardan korunmasıydı.Hatta daha sonra,görünmezlik alanını bir benzerinin denizde değil, havada oluşturarak önemli üslerin görünmesinin engellenmesi de düşünülmüştü.

"EVRENSEL ZAMAN SAATİ"
Deneyin resmi ve bilimsel adı "PROJECT RAİNBOW" (Gökkuşağı Projesi)idi. Gökkuşağı Projesi, iddialara göre II.Dünya Savaşı sırasında küçük destroyer tipi bir savaş gemisinin başından geçti.Olayın yeri Philadelphia Deniz Üssü'ydü amaç ise gemiyi düşmanın fark etmemesi için görünmez yapmaktı.Projeye göre, fikir orjinaldi ve düşman radarları hiç fark etmeden gemi istenilen yerde birden ortaya çıkacaktı.Bilimsel tanımın adı;OPTİKAL GÖRÜNMEZLİKTİ; özel bir sistemle veya jeneratörle oluşturulan çok güçlü manyetik bir alan gemiyi saracak, ışınları veya radar dalgalarını büker yada kırarken gemi görünmez olacaktı. Düşüncesi dahi bir mucizeye benziyordu ve iddialara göre de Gökkuşağı Projesi başarılı olmuştu. Yani gemi fiziksel olarak kaybolmuş ve tekrar geri dönmüştü. Tanıklara göre geminin üzerini bir pelerin gibi saran manyatik alan görevini yapmıştı. Fakat ana hedef geminin kaybolduğu yerde değil, bir başka yerde ortaya çıkmasını sağlayabilmekti yani daha yaygın bir deyimle "ışınlama" yapılmalıydı.

Philadelphia Deneyi'nin temelinde düşünce olarak Albert Einstein'ın ''Çekim ve Elektriklenmede Birleşik Alan Kuramı'' vardır. Bu teori bu konuyla ilgili kişilerce "Elektronik kamuflaj" olarak tasarlandı.Einstein, bu teorisi 1925-27 arasında Almanya'da bir bilim dergisinde yayınlandı.Fakat Einstein,bu teoriyi daha denememiş ve daha tam anlamıyla geliştirmemişti.O zamanlardaki amaç, çok güçlü elektromanyetik alanın yapılarak gemilerin görünmez olmaları ve düşman kuvvetlerine karşı korunmasıydı.Hatta bu olayı havada oluşturarak üslerin görünmesinin engellenmesi de düşünülmüştü.Bu deneyin çalışmaları 1930 yıllarda "Project Rainbow"ismiyle başlatıldı.Başlatıldığı yer ise Chicago Üniversitesidir. 1 yıl sonrada bu çalışma PrincetonÜniversitesinde devam ettirildi.bazı bilim adamları bu projede zaman zaman yer aldılar.Bunlar Einstein, Dr. Johnvon Neumann ve Dr. Nikola Tesla'dır.Dr. Alfred Bielek her 10 yılda bir Ağustosun 12'sinde manyetik enerji alanının tekrar oluştuğunu öne sürüyordu.1943'ten sonra 1963 ve 1983'te aynı olay olmuştu. sebebi ise "Senkronizasyondu" Enerji alanları tekrar toplanıyor, dalgalanarak ortaya çıkıyordu, fakat bu alanlar karmaşıktı. Neumann, 1986'da ölen Bielek'in anılarından yazdığına göre bu olayları doğrulamıştı.İfadesi teyp bantlarında vardı. Oluşturulan büyük enerji, doğru açıda sekronize edilirken birden kontrol dışına çıkmış ve "Yönsüz dalgalar'a" dönüşmüştü. Bunun sonucunda ortaya alışılmadık etkiler çıkmaya başlamıştı.Senkronize dalgalar zamanı büküyor ve etkiliyordu.Bir diğer ilginç yaklaşım, Wisconsin Üniversitesi Matematik Profesörü olan Henry Levenson'dan gelmişti.Bu fikre göre zamanın merkezi bir alanın çevresinde yoğunlaştığını ve bir "Zaman Saati" oluşturarak, tüm varoluşun gerçekleştiği ve gerçekleşeceği şifrelerle çalıştığını söylüyordu; Dediğine göre "Şifrelerin içinde yaşayan herşey vardır, dünyadaki bütün maddesel varoluş dünya saat ve zamanına göredir;dünya, Güneş saatine göre, Güneşde galaktik saate göre ayarlıdır.Eğer zaman kilidi yüksek ve güçlü bir enerji alanı ile bozulursa, ortaya çeşitli zaman ve mekan dengesizlikleri çıkar.Taki zaman yeniden kendini tamir edip yeniden dengesini bulanadek"

(Çetin Bal-zamandayolculuk)

Philadelphia Deneyi (1)

2008-10-03T18:13:00.000-07:00

Philadelphia Deneyi, 28 Ekim 1943 yılında Amerikan donanmasının Pensilvanya eyaletine bağlı Philadelphia şehri limanında yaptığı iddia edilen deneydir. İddiaya göre donanmaya ait bir koruma destroyeri olan DE 173 sınıfı 1240 tonluk USS Eldridge birkaç dakika içerisinde 600 km.'den fazla bir uzaklığa gidip tekrar gelmiştir. Deneyin varlığı konusunda hiçbir delil bulunmamaktadır. Amerikan donanması da böyle bir deneyin kayıtlarda varolmadığını belirtmiştir. Al Bielek hariç deneye katıldığı iddia edilen tüm askerler bunu yalanlamış, hikayenin bir aldatmaca olduğunu söylemişlerdir. Bielek'in hikayesi de daha sonra yalanlanmıştır.

USS Eldridge (DE 173) 1944
Gökkuşağı Projesi (Rainbow Project) adıyla da bilinen bu deney, 1984 yılında beyaz perdeye aktarılana kadar ciddiye alınmamıştı. Ancak o tarihden bu güne kadar resmi makamlarca defalarca yalanlanmasına rağmen en çok merak edilen konulardan biri olmuştur.

(Wikipedia)

Nikola Tesla

2008-10-02T11:16:00.000-07:00

İşte size bir ödev:Aşağıdaki soruların cevaplarını bulmak için gidip bir ansiklopedinize bakın bakalım: (cevaplar parantez içinde)
1) Radyoyu kim icat etti? (Marconi)

2) X ışınlarını kim keşfetti? (Röntgen)

3) Vakum tüp amplifikatörünü kim icat etti? (de Forest)

Aslında, hazır eliniz değmişken florasan lambayı, neon ışıklarını, hızölçeri, otomobillerdeki ateşleme sistemini, radarın temellerini, elektron mikroskobunu ve mikrodalga fırını kimin keşfettiğine de bir bakın. Geçen yüzyıl dönümündeki en ünlü bilim adamı olan Nikola Tesla‘nın isminden bahsedildiğini görme şansınız çok az. Esasında, çok az insanın bu adamdan haberi var. Bir kısmı sadece Red Alert oyunundaki bir savunma binasının ismi olarak (Tesla coil), diğer bir kısmı da vizyondaki Prestige filmindeki bir karakterin ismi olarak duymuş durumda. Öyle ki bu filmden çıktıktan sonra filme beraber gittiğim arkadaşım Tesla’nın gerçekten yaşamış bir insan olduğunu benden öğrendi.
Bugün bunun böyle olmasını muhterem Tommy Edison amcamıza borçluyuz. Bütün bu yukarıda saydığım keşiflerin yanında, 250 mil mesafeden 10 bin uçağı yok edebilecek ölüm ışınlarından bahseden, dünyayı ortadan ikiye bölebileceğini iddia eden, hem sesin, hem de görüntünün (1800′lerin sonlarındayken daha) havadan aktarılabileceğine inanan, ve esasen, Edison’a DC elektrik sisteminin hiç bir işe yaramaz bir sistem olduğunu anlatan aykırı bir kişilik olarak görüldü Tesla. Başka bir deyişle, Tesla’yı duyan herhangi biri, onu muhtemelen aykırı bir çılgın olarak düşünmüştür.Fakat zaman değişiyor.
Sorun şu ki, Tesla, bu mümkün olduğunu iddia ettiği şeylerin hepsini de muhtemelen yapabilirdi. Aslında, Tesla en yukarıda listelenenlerin hepsini ve de daha fazlasını icat etmişti fakat kendisine bu icatlarının hiçbiri için övgüde bulunulmadı. Etrafınıza bakın, Tesla, modern hayatı bu kadar modern yapan şeylerin çoğunun bir şekilde sorumlusu.Şüphe yok ki, Nikola Tesla da Vinci‘den beri dünyaya gelen en muhteşem akıl. Küçük Nicky Tesla 1856′da Hırvatistan’daki Smijlan’da doğar. Sıradışı bir hafızası vardır ve 6 dil öğrenir, Gratz’da ki Politeknik Enstitüsünde matematik, fizik ve mekanik çalışarak 4 yıl geçirir.
Ancak Tesla’yı esas harika yapan, muhteşem elektrik anlayışıdır. Bu zamanın elektriğin henüz bebeklik evresindeki bir zaman olduğunu hatırlatayım. Ampül bile henüz icat edilmemiştir.
Tesla, 1884′te Birleşik devletlere ilk defa geldiğinde, Thomas Edison için çalışır. Edison henüz yenice ampülün patentini almıştır, ve tabi böylece elektriğin dağıtımı için bir sisteme ihtiyaç duymaktadır.
Edison, DC elektrik sistemiyle her türden problemi yaşamaktadır. Tesla’ya sistemdeki hataları gidermesi karşılığında büyük paralar söz verir. Tesla bu işin altından kalkar ve Edison’ı 100 bin dolardan fazla masraftan kurtarır, fakat Edison sözünde durmaz.
Tesla istifa eder, ve Edison hayatının kalan kısmını Tesla’nın dehasını ezmek için harcar. (Tesla’nın bugün hala bilinmemesinin ana sebebi işte budur.) Tesla elektrik iletimi için daha iyi bir sistem geliştirmişti; bugün evlerimizde kullandığımız AC (alternating current - alternatif akım) sistemini. AC, DC’ye göre büyük avantajlara sahiptir. Tesla’nın o zamanlar yeni geliştirdiği transformatörleri kullanarak, AC voltaj yükseltilebilir ve ince kablolarla uzun mesafelerde iletilebilir. DC ise iletilemez. (Çünkü çok kalın kablolarla iletilirken her bir milkarede bir büyük bir güç istasyonu ihtiyaç duyar.)
Tabi bir iletim sistemi, elektrikle çalışacak araçlar olmadan eksik olacaktır. Böylece Tesla evlerimizde her tür sistemde kullanılan elektrik motorunu icat eder. Bu basit bir başarı değildi. 1800′lerin sonlarındaki bilim adamları, alternatif akım sistemi için bir motorun geliştirilemeyeceğine ikna olmuşlardı, ki bu da AC kullanımını zaman kaybı yapar. Sorun şuydu ki, eğer akım saniyede 60 defa yön değiştirirse, motor bir ileri ve bir geri hareket edecek ve asla bir yere varamayacaktı. Tesla bu problemi kolayca çözdü ve herkesin yanlış olduğunu ispatladı.
Endüstrinin florasa lambayı “icat etmesi”nden 40 yıl kadar önce kendi laboratuvarında florasan lamba kullanıyordu. Fuarlarda ve sergilerde cam tüplere ünlü bilim adamlarının isimlerinin şeklini veriyordu; bugün her yerde gördüğümüz neon ışıkların ilk örnekleri. Unutmadan, Tesla dünyanın ilk hidroelektrik santralini Niagara şelalerinde gerçekleştirmiştir. Ayrıca ilk arabalar için hızölçerin de patenti ona aittir.AC sisteminin ünü yayılmaya başlar ve George Westinghouse‘un kulaklarına kadar gider. Tesla, Westinghouse ile bir anlaşma imzalar ve satılan her bir kilowatt AC elektrik için 2.50 dolar alacaktır. Bir anda, Tesla hayal ettiği tüm deneylere başlamak için gereken paraya kavuşur.
Fakat Edison DC sistemine çok fazla para yatırmıştır, böylece Tommy, Tesla’yı her seferinde gözden düşürmek için elinden gelenin en iyisini yapar. Edison devamlı olarak AC akımın DC akımdan çok daha tehlikeli olduğunu göstermeye çalışır. Tesla kendi pazarlama kampanyasını sahneye koyarak buna karşılık verir. 1893′te Chicago’daki fuarda (21 milyon insan katılmıştır), yüksek frekansta AC elektriği kendi vücudundan geçirip lamba yakarak AC’nin ne kadar güvenli olduğunu göstermiştir. Sonrasında Tesla bobinlerinden kalabalığın üzerine büyük şimşek okları fırlatabilmiştir hiç bir zarar vermeden.
Tesla’ya borçlanılan işletme payı bir milyon doları geçmeye başladığında, Westinghouse finansal olarak zora girer. Tesla anlaşmasının devam etmesi durumunda, Westinghouse bu işten çıkabileceğini anlar ve kendisinin de kredilerle anlaşma yapmak için hiç bir arzusu yoktu. Onun rüyası tüm insanların erişebildiği ucuz AC elektrik idi. Tesla anlaşmasını alıp yırtar. Dünya’nın ilk dolar milyarderi olmak yerine, patentleri için 216 bin dolarlık ödemeyi kabul eder.
1898′de, Madison Square Garden’da dünyaya ilk uzaktan kumandalı model botunu gösterir. Yani Tesla’ya uzaktan kumandalı uçaklar, arabalar, ve botlar (ve hatta televizyonlar) için de teşekkür edebiliriz.
Tesla’nın rüyası dünya’ya bedava enerji sağlamak idi. 1900 yılında, yatırımcı J.P. Morgan‘ın sağladığı 150 bin dolarla, Tesla “Telsiz Yayın Sistemi” adındaki kulenin yapımına Long Island, New York’ta başladı. Bu yayın kulesi dünya’nın telefon ve telgraf servislerini bağlayacaktı, aynı zamanda resimleri, borsa verilerini, ve hava durumu bilgisini dünya çapında aktaracaktı. Maalesef, Morgan bunun dünyaya bedava enerji anlamına geldiğini farkettiğinde bu işe para yatırmayı kesti.Dünya, henüz duyulmamış olan sesin ve resmin iletiminden sonra onun bir kaçık olduğunu düşündü.
Dünyanın bilmediğiyse Tesla’nın, Marconi’nin kabul edilen icadından 10 yıl önce radyonun gerisindeki ilkeleri zaten gösterdiğiydi. Aslında, (Tesla’nın öldüğü yıl olan) 1943′te yüksek mahkeme Tesla’nın daha önceki açıklamalarından dolayı Marconi’nin patentlerinin geçersiz olduğuna hükmetmişti. Hala, pek çok referans kaynak radio’nun icadıyla ilgili olarak Tesla’nın ismini zikretmiyor. (Ayrıca: Marconi’nin radyosu sesi iletmiyordu, sadece sinyal iletiyordu, halbuki Tesla yıllar öncesinde ses iletimini göstermişti.) Bu noktada medya Tesla’nın iddialarını abartmaya başladı.Tesla Mars’dan ve Venus’ten radio sinyalleri aldığını belirtmişti. Bugün onun aslında sinyalleri uzaklardaki yıldızlardan aldığını biliyoruz, fakat o zamanlar evren hakkında çok az şey biliniyordu. Basın ise onun “rezil” iddialarıyla eğlendi.
Manhattan’daki laboratuvarında, Tesla dünyayı bir elektrik diyapazonuna çevirdi. Altındaki yer ile aynı frekansta titreyen buharlı bir osilatör elde etmeyi başardı.
Sonuç? Etrafındaki tüm yapılarda yer sarsıntısı. Binalar zangırdadı, camlar kırıldı, sıvalar duvarlardan döküldü. Tesla, teoride, aynı ilkenin Empire State binasının yok edilmesi ve hatta Dünya’nın ikiye bölünebilmesi için kullanılabileceğini iddia etti. Tesla bilimin onun sonuçlarını onaylamasından neredeyse 60 sene öncesinde Dünya’nın rezonans frekansını doğru bir şekilde belirledi. Dünya’yı yarmaya benzer bir şeyi denemediğini sanmayın. (En azından buna yakın bir şeyi…)
1899′da Colorado Springs laboratuvarında, kaynağa dönmelerini sağlayacak şekilde, dünya’nın her tarafına enerji dalgaları gönderir. (Bugünün deprem sismik istasyonlarının teorisini de sağlar böylece). Dalgalar geri geldiğinde daha çok yükleme ekler.
Sonuç? Bugüne kadar kayıtlara geçen insan eliyle yapılmış en büyük şimşek oku; 40 metre. Hala kırılmamış bir dünya rekoru.
Takip eden şimşek sesi 22 mil mesafeden duyulmuştur. Laboratuvarın etrafındaki çayırlar garip bir mavilikle ışımıştır. Aslında bu onun esas deneyi için sadece bir ısınmaydı. Maalesef, o bölgedeki güç istasyonunun donanımına zarar vermiş ve deneyi bir daha asla tekrarlayamamıştır. Birinci dünya savaşının başlarında, Amerikan hükümeti umutsuzca Alman denizaltılarının tespiti için bir yol aramaktaydı. Hükümet Thomas Edison’u iyi bir yöntemin araştırılması işinin başına getirdi. Tesla gemilerin tespiti için enerji dalgalarının kullanımını (bugün radar dediğimiz şey) önerdi, Edison Tesla’nın fikrini komik bularak redetti ve böylece dünya radarın bulunması için bir 25 yıl daha beklemek zorunda kaldı.
Ömür boyu üretkenliğinin ödülü? Edison madalyası! Edison’un onca fiili hakaretinden sonra gerçek bir surata şamar Tesla için.
Ve hikaye böyle devam ediyor.
Sanayi’nin (görülüyor ki oldukça başarılı olan) bilim literatüründen silme girişimleri onu 20 yıllık bir sürgüne sürdü. Sermaye yokluğundan, test edemediği teorilerini sayısız deftere not etti.
Modern dünyayı icat eden insan neredeyse meteliksiz bir şekilde 86 yaşında 7 Ocak 1943′te öldü. İki binden fazla insan cenaze törenine katıldı.
Hayatı boyunca, Tesla 800′den fazla patent aldı. Muhtemelen Edison’ın rekor sayısını geçebilirdi eğer devamlı engellenmeseydi. Hayatının son 30 senesinde çok az patent başvurusu yapabildi.
Edison’dan farklı şekilde, Tesla fikirleri bilimde daha önce emsali olmayan özgün bir düşünürdü. Maalesef, dünya Tesla kadar özgün kişileri finansal olarak ödüllendirmiyor. Sadece bu fikirleri alıp daha kullanışlı ürünler haline getirenleri ödüllendiriyor.
Bilim adamları bugün onun notlarını satır satır taramaya devam ediyor. Uçuk teorilerinin çoğu bugünün ünlü bilim adamları tarafından ispatlanıyor. Örneğin, Tesla pervanesiz disk türbin motoru, bugünün modern malzemeleriyle birleştirildiğinde, tasarlanmış en verimli motorlardan biri oluyor. 1901′de patentini aldığı kriyojenik (mutlak sıfıra yakın sıcaklıklarda) sıvılarla ve elektrikle olan deneyleri süper iletkenlerin kaynağını sağlıyor. Electron altı yükleri olan parçacıkların varlığını ortaya koyan deneylerden bahsetmişti, 1977′de bilim adamları nihayet keşfetti, kuarklar.Belki tarih bir gün gerçek bir dahiyi gördüğü an tanıyabilecek.

(Kısaca Tesla için harcanan dahi diyebiliriz. Adama zamanında deli demişler fakat bugün bilimadamları onun ileri sürdüğü görüşlerin çoğunu kabul etmek zorunda kalmışlardır. Halen çoğu bilimadamı Tesla'nın yapamadıklarını başarmak için uğraşmaktadır.)

siyah ve beyaz

2008-09-22T13:04:00.000-07:00

Siyah her şeydir, beyaz hiçbir şey…

Hani hep derler ya , bu iki kardeş ve aynı zamanda da tezat renk de değildir…
Şeydir onlar..
Onlar bir varlık ve hiçlik belgesidirler...

Siyah üzerine düşen bütün güneş ışığını soğurur, o yüzden her şeydir…
Beyazsa aksine tüm ışığı yansıtır hücrelerinden... Birleşen renkler ahenkle ışıldar gözlerimizde ve geriye beyaz dediğimiz o şey kalır... Beyaz aslında hiçbir şeydir…

Siyah varlıksa beyaz yokluktur…
Ama neden siyah cenazelerle, yasla, talihsizlikle eşleştirilir. Neden bir hiçlik olan beyaz temiz anılır? Siyahın adını kim çıkarmıştır dokuza söyleyin bana?

Siyah kabul ediştir, kapsamadır..
Beyaz reddetme, yansıtma, dışlama…

Aslinda siyah ne kadar olumluysa beyaz o derece olumsuzdur. Peki ya neden kara bağlar evlatlarını yitiren anneler?

Siyaha beyaz bulaşırsa gri olur, adı belirsizliktir ondan sonra... Siyah kirlenmiştir... Kararlılığı tereddüte doğru kaymıştır .
Siyah her renktir.. Kırmızıdır, mavidir, yeşildir... Güneşten yansıyan her rengi kapsar karasında.. bir madalya gibi taşır hayatı..

Ben bugün isyankarım.. Güneşi reddetmenin adıdır beyaz...

(Alıntıdır)

Guy Kawasaki

2008-09-21T11:35:00.000-07:00

Dünyanın en iyi strateji gurularından biri olan Guy Kawasaki'den 3 iş klasiği...

Dünyanın en ünlü markalarından Apple’ın yaratıcılarından biri olan Guy Kawasaki, işinde devrim yaratmak isteyenlere, zor zamanlardan korkmayanlara ve rekabet gücünü artırmak isteyenlere “Rakipleri Çıldırtmanın Yolları” adında bi kitap yazmıştır. Rakipleri yok etmek ya da onları piyasa dışına itmek yerine “karışıklık” yaratmak gerektiğini vurgulayan Kawasaki, rekabet stratejilerindeki mevcut kilişeleri yıkarak yeni ufuklar açmak için ilginç önerileri var.

Guy Kawasaki, şu an Garage Technoloy Ventures risk sermayesi şirketinin tepe yöneticisi olarak görev yapıyor. Stanford Üniversitesi psikoloji eğitimin ardından UCLA’da MBA yapan Kawasaki, “The Art of the Start”, “Rules for Revolutionaries”, “How To Drive Your Competition Crazy” “Selling the Dream”, “The Macintosh Way” gibi aralarında birçoğu bestseller olmuş kitabı bulunuyor.

Apple'ın günümüz pazarında sahip olduğu başarılı pazar konumlandırılmasında ve Apple'ın peşinden koşan bir kitle oluşmasında çok önemli rol oynamış, dinamik, yenilikçi, ayrıca muhtesem bir konusmacı.

"Tanrı gibi yarat, kral gibi yönet, köle gibi çalış!'' sözü de kendisine ait.

Dolmuş

2008-09-19T15:20:00.000-07:00

Bir acelesi olduğunu, onu görür görmez anlamıştım. Sağanak hâlinde yağan yağmura aldırış bile etmiyor ve bükülmüş beline rağmen sağa sola koşuşuyordu. Yanına sokularak:
— Hayrola teyzeciğim, dedim. Bir derdiniz mi var?
Sıcak bir tebessümle:
— Buraların yabancısıyım evlâdım, dedi. Hastahane tarafına gidecek bir araba arıyorum.
— Biraz beklerseniz aynı dolmuşa binebiliriz, dedim. Oraya geldiğimizde size haber veririm. Teşekkür ederek yanıma yaklaştı ve küçük bir çocuk gibi şemsiyemin altına girdi. Nurlu yüzü yağmur damlacıklarıyla ıslanmış ve yanacıkları pembe pembe olmuştu.
— Torunlarımdan biri menenjit geçirdi, diye devam etti. Ziyaret saati bitmeden dolaşmak istemiştim.
Saatime baktıktan sonra:
— 20 dakikanız var, dedim. Hastahane yakın ama, bu havada pek araba bulunmuyor.
Durağa herkesten önce geldiğimiz için dolmuşa da rahatça bineceğimizi zannediyordum. Ancak araba yanaştığında, arkamızda duran 4-5 kişinin bir anda hücum ettiğini gördüm. içeriye doluşan ve arkadaş oldukları anlaşılan adamlara:
— İlk önce biz gelmiştik, dedim. Sırayı bozmaya hakkınız var mı?
Ön koltukta oturanı:
— Hak istiyorsan Hakkâri'ye gideceksin arkadaşım, dedi. Hem oradaki haklardan K.D.V. de alınmıyormuş.
Bu lâf üzerine attıkları kahkahalarla bindikleri araba sarsılmış ve sinirlerim allak bullak olmuştu. Sakinleşmeye çalışarak:
— Ben biraz daha bekleyebilirim, dedim. Ama şu ihtiyar teyzenin hastahaneye yetişmesi gerekiyor.
Bu defa şoför lâfa karışıp:
— Teyzenin arabaya falan ihtiyacı yok be kardeşim, dedi. Okuyup üfledi mi hastahaneye uçuverir.
Tekrar kopan kahkahalarla birlikte araba uzaklaşıp gitti. Yaşlı kadına baktım, tevekkülle susuyordu. 5-10 dakika sonra gelen bir başka dolmuşa onunla beraber bindim ve şoföre, teyzeyi hastahanede indirmesini söyledim. Yaşlı kadın, yapacağı ziyaretten ümitsiz görünmesine rağmen şikâyet etmiyordu. Üstelik trafik de yarı yolda tıkanıp kalmıştı
Şoför:
— Yolun bu durumu hayra alâmet değil, dedi. Sebebini anlasam iyi olacak. Arabayı çalışır vaziyette bırakıp ileriye doğru yürüdü ve biraz sonra döndüğünde:
— Kısmete bak yahu, dedi. Bizden önce kalkan dolmuşa kamyon çarpmış.
Heyecanla:
— Bir şey olmuş mu, diye atıldım. Yâni yaralı falan var mı?
— Herhalde, diye cevap verdi.
Dolmuşta bulunanları, teyzenin gideceği hastahaneye kaldırmışlar. Göz ucuyla yaşlı kadına baktım. Solgun dudaklarıyla birşeyler mırıldanıyor ve sanki onlar için dua ediyordu. Şoför, koltuğuna yavaşça otururken:
— Kısmet işte, diye tekrarlayıp duruyordu. Sen kalk koca bir kamyonla çarpış. Hem de Türkiye'nin öbür ucundan gelen Hakkâri plâkalı bir kamyonla.
(alıntıdır)

Felsefi sözler(2)

2008-09-18T17:08:00.001-07:00

''Eğer biri her şeyi biliyorsa hiç kimse özgür iradeye sahip değildir.'' T.SHILK

''Rüyaları gerçekleştirmenin en kısa yolu, uyanmaktır.'' S.M.POWER

''Mücadele eden yenilgiye uğrayabilir, mücadele etmeyen zaten yenilmiştir.''B.BRECHT

''Aklını kullanma cesaretini göster.'' I.KANT

''Oyun bitince, şah da piyon da aynı kutuya konur.'' SOCRATES

''Ne aradığını bilmeyen, bulduğunu anlayamaz.'' Confucius

''Söylediklerini onaylamıyorum, fakat ölümüne de olsa konuşma hakkını savunacağım.'' VOLTAIRE

''Uşağım dahi olsa, hatalarımı düzelten efendim olur.'' GOETHE

''Ne kadar bilirsen bil,söylediklerin karşındakinin anlayabileceği kadardır.'' MEVLANA

"Öyle horozlar var ki, öttükleri için güneşin doğduğunu sanırlar." L. Dumont

"Düşüncelerini değiştirmeyenler yalnızca deliler ve ölülerdir." T. Lowell

"Buluş, başkalarıyla aynı şeye bakıp, farklı düşünebilenler tarafından yapılır." A.S. Gyorgyi

"Hayata yapılacak o kadar çok hata varki, aynı hatayı yapmakta ısrar etmenin anlamı yok." SARTRE

''Hayat, yaşantı aramak değil, kendimizi aramaktır.'' C.PAVESE

''Çevrelerine uymak icin kendilerini yontanlar, tükenip giderler'' R.HULL

''İnsanın özgürlüğü, kendisine yapılanlara karşı takındığı tavırda gizlidir.'' Jean Paul SARTRE

''Kopan bir ipe sımsıkı bir düğüm atarsanız, ipin en sağlam yeri artık bu düğümdür. Ama ipe her dokunuşunuzda canınızı acıtan tek nokta yine o düğümdür.'' (?)

''Yaşamda en önemli şey kazançlarımızı kullanmak değildir. Bunu herkes yapar. Asıl önemli olan kayıplarımızdan kazanç sağlamamızdır. Bu zeka gerektirir;akıllı insanlarla aptal insanlar arasındaki fark budur.'' William Bolith

''İnsanların umudunu kırma..belki de sahip olduğu tek şey odur'' John Christian

''Herkes aynı şeyi düşünüyorsa,hiç kimse fazla bir şey düşünmüyor demektir.'' W.Lippmann

''Hiç kimse duymak istemeyen biri kadar sağır olamaz.'' W.Shakspeare

''Hiçbir zaman çıktığın kapıyı hızlı çarpma. Geri dönmek isteyebilirsin.'' Don Herold

''İnsanları niçin öldürüyorsunuz, biraz bekleyin zaten ölecekler.'' Confucius

''Karanlık geceleri ben uykusuz geçirirken, sen sabaha kadar uyuyorsun.Ondan sonra da bana yetişmek istiyorsun. Ne gezer.'' Zemahşeri

''Hiç kimse, başarı merdivenine elleri cebinde tırmanmamıştır.'' J.K.Moorhead

''Siz kendinize inanın,başkaları da size inanacaktır.'' Montaigne

''Önemli olan yere düşüp düşmemen değil, tekrar ayağa kalkıp kalkmamandır.'' V.Lombardini

Felsefi sözler(1)

2008-09-18T13:49:00.000-07:00

''Benim eylemlerimin ahlaki olup olmadiğini onlarin hitap ettiği kitle belirler.'' F.M.Dostoyevski

''Seçeneğim kalmasa, doğa yasalarına bağlı olmayan bir evren düşünebilirim belki; ama doğa yasalarının istatiksel olduğu görüşüne asla katılmam .Tanrı,zar atarak iş görmez ! ''

Albert Einstein

''3.dünya savaşı nasıl olur bilmem ama 4.dünya savaşı taşla sopayla olacak'' Albert Einstein

''Nasıl yaşamam gerektiğini anlamaya başladığımda, nasıl ölmekte olduğumu gördüm'' L.D.Vinci

"Dehayı, kişinin kendisine verilen eğitime karşı çıkan üretken başkaldırı kapasitesi olarak tanımlıyoruz." Bernard Berenson

''Benim özel bir yeteneğim yok.Sadece tutku derecesinde meraklıyım.'' Albert Einstein

''İnsanın ön yargısını yıkmak atomu parçalamaktan zordur.'' A.Eistein

''Bilim bir kumsal bense bu kumsalın bir köşesinde oynayan küçük bir çocuğum.'' Newton

"Eğitimin gerçek amacı, insani sürekli sorular sorar bir duruma getirmektir." Bishop Creighton

"İki şey vardır ki ucu bucağı yoktur. Biri evren diğeri insanın ahmaklığı. Ama evren hakkındaki düşüncelerimden emin değilim" A. Einstein

"Kelimelerin gücünü anlamadan, insanların gücünü anlayamazsınız." Confucius

''Bu dahil bütün genellemeler yanlıştır." F.Nietzsche

"İstikrarlı ve çelişkilerden arınmış olmak, hayal gücünden yoksun kimselerin son sığınağıdır." Oscar Wilde

"Çok zeki olduğumdan değil, sadece sorunların üstünde daha çok duruyorum." Albert Einstein

''Yeteri kadar nedeniniz varsa herşeyi yapabilirsiniz.'' Jim Rohn

''İki şeye hakkım olduğuna karar verdim: Özgürlük ve ölüm. Birine sahip olamazsam ötekini isterim çünkü hiç kimse beni canlı tutsak edemez.'' Harriet Tubman

''Ne zaman yaşamını anlamsız, yüzeysel ve sıkıcı bulmaya başlarsan, şu dünya üzerinde kaç günün olduğunu düşün ve bu bilinçle davranışlarını gözden geçirerek yönlendir.'' Don Juan Matu

''Ne için burada olduğumuzu bilmiyorum ama, keyif çatmak için burada olmadığımızdan eminim'' L. WITTGENSTEIN

''Akıllı insan, düşündüğü şeyi söylemez, fakat söyleyeceği her şeyi düşünerek söyler.''
ARISTOTELES

''Kaplumbağaya dikkat et. Ancak kafasını çıkarıp risk aldığında ilerleyebiliyor.''
J.B. CONONT

Ve Tanrı İnsanı Yarattı...

2008-09-12T17:27:00.000-07:00

Tanrı insanları yaratmaya karar verdiğinde etrafta özgürce, barış içinde salınıp duran ruhları teker teker yanına çağırmış ve dağıtım yapmaya başlamış. Yeni hayatlarında ruhlar 'insan' adlarını alacaklarını öğrenmişler. Önce kanları, organları, kemikleri, kasları oluşmuş. Sonra Tanrı insana saç vermiş. Bir tanesi boyatmaya, bir tanesi kestirmeye, bir tanesi örtmeye, bir tanesi örmeye karar vermiş... Sonra Tanrı insana ten vermiş. Birisi siyahı seçmiş, birisi sarı, birisi beyazı beğenmiş.. Tanrı insana gözlerini vermiş birisi çekik olmuş, öteki maviyi almış, berideki de kahverengiyi.

Tanrı tüm dağıtımı yapıp insanı tamamladıktan sonra herkesi bir araya toplamış. ‘Şimdi söyleyin bakalım çocuklarım size verdiklerimden en çok hangisini kullanmayı düşünürsünüz?’ Diye sormuş. Bir tanesi 'Ben saçı çok sevdim onunla uğraşacağım düzeltmek kesmek, boyamak istiyorum.' demiş.. Öteki 'Ben kalple uğraşacağım, hastalanırsa iyileştirmek istiyorum, başarabilirsem daha da geliştirmek istiyorum.' demiş. Bir diğeri 'Elleri mucizevi buldum; onları daha fazla kullanacağım, hamurlara şekil vereceğim, çizeceğim boyayacağım, heykeller yapacağım.' demiş. Herkesin cevapları bittikten sonra Tanrı köşede sessizce oturan biri olduğunu görmüş. Sen en çok hangisini beğendin? diye sormuş. ‘Ben karar veremedim efendim…’ diye cevaplamış kenarda duran insan. ‘…Sanırım ben dağıtılan her şeyle teker teker uğraşacağım ve politikacı olacağım.’

(Alıntıdır)

Sana benzemeyeni seveceksin

2008-09-12T17:09:00.000-07:00

Kocaman bir kedi gibi yatıyorum bazen gecenin içine.
Ilık bir karanlığın örttüğü evlerdeki ışıklar tek tek sönüyor.
Aniden bir ışık huzmesinden kanatları beyazlanarak bir kuş geçiyor.
Sonra sessizlik...
Öyle durup, ruhumun sessiz karanlığa akmasını, boşalmasını bekliyorum.
Ağır bir yük ruhum bazen bana.
Sandalyenin üzerine atılıvermiş bir gömlek gibi gecenin içine bırakmak istiyorum onu.
İnsanlar birbirinden ne kadar değişik, ne kadar farklı...
Biri diğerine benzemeyen onca insan hayatın içinde sürekli birbirlerine değerek, dokunarak yaşıyor, bazen dümeni kilitlenmiş gemiler gibi çarpışıyor, bazen dağ suları gibi çağıldayarak birbirlerinin içine akıyor, birbirlerine karışıyorlar.
Her birinin ruhu, zihni, duygusu, düşüncesi diğerinden farklı böyle büyük bir kalabalığı yeryüzüne yerleştirmenin, her birini bir diğerine muhtaç ve bağımlı yaşatmanın, kendilerine hiç benzemeyen insanlara karşı onlara sevgiler, şefkatler ve nefretler yüklemenin, onların her birini kalın sır örtülerinin ardına saklayıp birbirlerini anlamalarına engel olmanın amacı ne?
Ne istiyor tanrı bizden?
Küçük bir gezegenin üstünde birbirine benzemeyen altı milyar insan yaratıp, altı milyarına da değişik parmak izleri veren o irade farklılığı neden bu kadar çok seviyor?
Parmak uçlarımız bile farklı.
Şu küçücük parmak uçları...
Parmak uçları bile benzemeyen insanların, zihinleri, düşünceleri, duyguları, bilincin karanlıklarına saklanmış gizli arzuları, kişilikleri nasıl benzer birbirine?
Eğer duygularımız da parmaklarımız gibi dokunduğu yerde iz bıraksaydı, onların her birinde de diğerlerininkine benzemeyen çizgiler, kıvrımlar, helezonlar görürdük herhalde, herkesi duygu izlerinden tanıyabilirdik.
Belli ki birbirimize benzememizi istemiyor tanrı.
Her birimizin hayata başka bir biçimde değmemizi istiyor.
Başka izler bırakmamızı...
Bütün bu dinler, ırklar, milletler, tarih boyunca hayatı "tekleştirmek", herkesi birbirine benzetmek isterken, tanrının bütün yarattıklarında açıkça görülen buyruğu onların isteğiyle uyuşmuyor.
"Farklı olun" diye buyuruyor tanrı.
"Birbirinize benzemeyin."
Tanrının yarattıklarıyla, tanrının kitaplarında öğrendiğimiz dinlerin talepleri nasıl böylesine birbirine zıt peki?
Tanrıdan değil, dinden de değil...
Ama dini kavrayış biçimimizden kuşkulanmamız gerekiyor sanırım.
Bir şeyi yanlış anlıyor olmalıyız.
Her bir parmak ucunu bile diğerinden farklı yapan tanrının yarattığı bu dünyada, "birbirinize benzeyin" demek tanrının buyruğuna da karşı gelmek olmalı.
Ne yaparsak yapalım, kim ne yaparsa yapsın, birbirimize benzemeyeceğiz.
Tanrıyı ve hayatı anlayabilmek için bu farklılığın amacını anlamalıyız.
Hayata biraz daha yakından bakmalıyız belki.
Hayatı hayat yapan ne?
Buna tek kelimeyle cevap verebilirim:Hareket.
Hayat, hareketle var olur.
Rüzgarı düşünün...
Esip duran rüzgarı...
O rüzgar, çiçeklerin polenlerini, ağaçların tohumlarını alıp savurur, çiçekler, bitkiler rüzgarla yayılır.
Rüzgar olmasaydı, hava hareket etmeseydi, hayat dururdu, dünyanın bereketi kalmazdı.
Çoğalmak, yayılmak, bereketi sürdürebilmek için insanların da sadece bedenleriyle değil ruhları, zihinleri, duyguları ve düşünceleriyle hareket etmeleri gerekiyor.
Bütün düşünceler ve duygular birer rüzgar aslında.
"Polenlerimizi," tohumlarımızı yeryüzüne duygularımızla yayıyoruz, çoğalıyoruz, bereketleniyoruz.
Ve bu duyguların yayılabilmesi için farklı olmamız gerekli, suların akması için dağların olması gerektiği gibi...
Eğer bütün dünya dümdüz olsaydı, vadiler ve dağlar olmasaydı, toprağın her metresi diğerini tekrar ederek uzayıp gitseydi, sular bir yerden bir yere akmazdı.
Dağla ova arasındaki fark suları akıtıp duran.
İnsanlar da bunun için böylesine değişik.
Bizim de dağlar, ovalar, vadiler gibi birbirine benzemeyen ruhlara ve zihinlere sahip olmamız, duyguların bir insandan bir insana hareket etmesini sağlıyor.
Hepimiz birbirimize benzeseydik, düz bir toprak gibi olurduk, suların kımıldamayacağı gibi duygularımız da kıpırdamazdı.
Herkes birbirine benzeseydi kimse kimseyi sevmezdi, aşık olmazdı.
Aşkı, farklılıklar yaratıyor, bunu anlamak kolay.
Ama anlaşılması zor olan; varlığını savunabilmek için daha doğuştan kendine duyduğu bir aşkla dünyaya gelen, kendine hayran, sürekli olarak kendi üstünlüğünü ve farklılığını görmek isteyen, o derin bilinçaltlarında söylenemeyecek hatta bilinemeyecek kadar gizli arzular yüzen, on parmağında on ayrı parmak izi taşıdığı gibi ruhunun her parçasında farklı kimlikler barındıran, kendine benzemeyenden sürekli kuşku duyan, hep yaralanacağı, örseleneceği korkusunu içinde besleyen bu insanların birbirlerini nasıl seveceği...
Tanrı, bize bunu söylemiyor."Sevin" diyor.
Ama nasıl?
Bir insanın bir insanı sevmesi kolay mı?
Annemizi, babamızı, kardeşlerimizi, çocuklarımızı; hiç sorgulamadan, kuşkulanmadan, yargılamadan sevebilmemiz için daha doğarken içimize sevgileri konanları severken bile bunca zorlanıp acı çekerken, "başka" birini nasıl seveceğiz?
Dağdan akan su bile nehre karışmadan önce nice kiri, çamuru, çöpü toplayıp taşırken, biz başka birine nasıl "tertemiz," kaygısız, kuşkusuz akacağız?
Ve, tohumları taşıyan rüzgar, nehire karışan su gibi hareketlenip hayatın bereketini taşıyabilmek için öyle bir seveceğiz ki sevdiğimizin yanında en büyük korkumuzu, "ölümü ve zamanı" unutacağız.
Onun yanındayken ölüm bizi telaşlandırmayacak.
Sadece onu düşüneceğiz.Sadece onu kaybetmekten korkacağız.
Hatta onu kaybetme korkusu ölüm korkusundan bile büyük olacak.
Birini böyle sevebilmek, ölüm korkusundan kurtulmak ancak kendinden vazgeçerek, kendine duyduğun tüm sevgiyi bir başkasına aktararak olabilir.
Bu, nasıl mümkün ey tanrım?
İnsan kendinden nasıl vazgeçer?
Biliyorum, bu mümkün.
Aşk dedikleri, insanların binlerce yıldır şiirlerde, şarkılarda, kitaplarda anlattıkları, her yerde arayıp, her yerde ondan kaçmaya çalıştıkları bu işte.
Tanrının en tehlikeli mucizesi.
Bir insanın bir insanı sevmesi.
İmkansız görünen bir gerçek.
Ama bir mucizeyi taşımak o kadar kolay değil.
Tanrının bu mucizesiyle ödüllendirilenler, bir zaman sonra her işaretiyle "ben sizi farklı farklı yarattım" diyen tanrının buyruğuna isyankar olurlar, sevdiklerini kendilerine benzetmeye uğraşırlar.
Kendine benzemeyeni anlayamaz çünkü insan...
Ve sevdiğin zaman anlamak istersin.
Ne düşünüyor, ne hissediyor...
Onu kaybetmek korkusu ölüm korkusundan da ağırsa eğer, kendini ölümden korumaya çalıştığın gibi onu kaybetmekten de korumaya çalışırsın...
Her duygu kıpırtısının peşine düşersin.
Bir avcı gibi onun duygularının geçtiği yerlerde iz sürersin, nereye gittiğini, geri dönüp dönmeyeceğini kavramaya uğraşırsın.
Kuruyup yırtılmış yapraklara, ağaç kabuklarına, çamur birikintilerine bakarken görürler seni, bir iz aradığını bilmezler, delirdiğini, hastalandığını düşünürler.
Her yere bakarsın sen.Her yere, her ize...
Rüyalarını bile merak edersin.
Ama insan insana sırdır.
Kimse kimseye benzemez çünkü.
Tanrı "benzemeyin" buyurdu.
Kimseyi kendine benzetemezsin, sen kimseye benzeyemezsin.
Sana benzemeyeni sevmek zorundasın.
Bu da tanrının buyruğu çünkü:"Sana benzemeyeni seveceksin."
Altı milyar insanın her birini diğerinden farklı yaratan, her birinin parmak izlerini bile değişik değişik yapan tanrı benzerlikten nefret ediyor.
O, bütün düzenini benzemezlikler ve bu benzemezliklerin yaratacağı hareket üstüne kurmuş.
Düzenini bozmaya kalkışanı cezalandırıyor.
O yüzden belki, birini sevip de onu kendinize benzetmeye çalıştığınız anda acı çekmeye başlıyorsunuz.
Mucizeyi bozuyor, onu kızdırıyorsunuz.
Zor olanı yapmanızı istiyor sizden.
Zebraların çizgilerini bile birbirinden farklı çizen tanrı, rüzgar olmanızı, su olmanızı, dağlardan, tepelerden, vadilerden aşmanızı istiyor
."Sana benzemeyene akacaksın."
Tanrı bizi seyrediyor, onun emrine uyup sana benzemeyeni sevdiğinde mutlu oluyorsun, onun emrine karşı çıkıp sevdiğini kendine benzetmek için uğraştığında acı çekiyorsun.
Zor iş bir insanın bir insanı sevmesi.
Ama en korkuncu, insanın sevdiği birinin acı çektiğini görmesi, acısına bir çare bulamaması, teselli edememesi, onun derinlerinde neler oluyor bilememesi.
İnsan kendi acısını taşır...
Ama sevdiğinin çektiği acı, işte o kendi acından bile çok yaralar seni, tanrıya yakarırsın hatta, "bırak ben çekeyim acıyı, ona biraz sükun ver."
Kocaman bir kedi gibi yatıyorum gecenin içine.
Ruhum o ılık karanlığa aksın diye bekliyorum.
Kanatları ışıktan bir kuş geçiyor.
Sessizlik...
Tanrım, sen şimdi neredesin?

Ahmet Altan

Ruh Kanseri

2008-09-12T15:59:00.000-07:00

Nazan Arda geçen hafta 55 yaşında öldü. Göğüs kanseriydi.
Ameliyat için gittiği Amerika'da bir göğsü alınmıştı.
Döndükten 11 yıl sonra beyin kanaması geçirdi.
Beyninde de tümör vardı.
Peş peşe geçirdiği iki ameliyatın ardından komaya girdi ve kurtarılamadı.
Gazetedeki fotoğrafında, elinde bir ayıcıkla gülümsüyordu.
"Ayıcık", kendisi 4 yaşındayken vefat eden annesinin armağanıydı.
Arda, oyuncak ayısını 51 yıl boyunca hiç yanından ayırmamıştı.
Karacaahmet'e gömülürken, ayıcığını da yanında toprağa verdiler.
* * *
Burada Arda'yı anmamın nedeni, 11 yıl önce Amerika'ya ameliyata giderken yazıp eşine bıraktığı ölüm ilanı...
Ecel, beklediğinden geç gelmiş, ama boşandığı eşi vasiyete uyup kendi kaleminden vefat ilanını gazetelere vermiş.
İlan şöyle:
"Şu anda Tanrı'ya teslim etmiş olduğum ruhumu, ömrümce tüm sevdiklerim için mükemmeliyetçilik adına çok hırpaladım.
Kendimi sevecek ve özgürlük tanıyacak vaktim olmadı.
Bilmem o çok uğraş verdiğim 'özel biri' olabildim mi?
Rahatsızlık vermekten her zaman çekindiğim sizleri bugün (..)
beni uğurlamanız için bekliyor, hepinizi çok seviyorum."
İlanın köşesinde küçücük bir fotoğraf var:
Nazan Arda'nın ayıcığının fotoğrafı...
* * *
Metni okuyunca bunun bir vefat ilanından çok pişmanlık beyanı olduğunu düşündüm.
Başkalarını mutlu edebilmek uğruna kendinden vazgeçmiş,
"rahatsızlık veririm" kaygısıyla benliğini tarumar etmiş,
ruhunu doyasıya salıveremeden can vermiş
"mükemmeliyetçiler" için kaleme alınmış bir ağıttı bu...
Nazan Arda, uğruna bir ömür adadıklarından,
belki de ilk -ve son- kez bir "rahatsızlık" rica edip cenazesine çağırıyordu.
Törene kaç kişi gitti bilmiyorum; ama ilanı verenin,
"boşandığı eşi" olması, o çok uğraş verdiği "özel biri" olup olamadığı sorusunu yanıtlıyordu.
Başkalarını seveyim derken, kendini sevecek vakti bulamamıştı. Son yolculuğunda yanında sadece vefakar ayıcığı vardı.
* * *
Arda'nın fizyolojik hastalığına olduğu kadar psikolojik rahatsızlığına da teşhisi
Jean Baudrillard koyuyor: ("Tam Ekran", YKY, 2002, s.10)
Fransız felsefeciye göre, vücudumuzdan bütün biyolojik düşmanları,
mikropları, parazitleri atarsak nasıl savunma sistemi bozulan bedende hücreler birbirini kemirmeye başlar ve kanser tehlikesi doğarsa, ruhta da aynı şey oluyor:
"Sürekli pozitif olacağım" diye eleştirel öğeleri benliğinden uzak tutan,
negatif duyguları dışlayan her ruhsal yapı, kendi kendini yiyerek felakete sürükleniyor.
Eleştirel düşünce ise, krizi damıtma yeteneği sayesinde bu felaketi önlüyor.
* * *
Benim yukarıdaki ilandan öğrendiğim şu:
Bütün varoluşunu "Beni beğenecekler mi?", "Beni seviyor mu?",
"Rahatsız eder miyim?" kaygısı üzerine kuruyorsan, bil ki sonun hüsran...
Bir küçük serzeniş, sıradan bir tenkit ya da kadirbilmezlik, acılar pahasına kurduğun o "mükemmel kale"yi yerle bir edebilir.
Ölüm ilanını kaleme alacağına azat et kendini...
Seni, sen diye kabul edip sevecekleri sev.
Eleştir, ki onun için "özel biri" olabilesin.
Kendini, kendine beğendir herkesten önce...
Kimseye beğendirmek için de kendinden vazgeçme.
Acıyı göze al, çünkü Dostoyevski'nin dediği gibi,
"İnsanın ruhunu yücelten bir acı, ucuz bir mutluluktan evladır."

Can Dündar (2004)

Boşver be yaşı başı

2008-09-12T15:27:00.000-07:00

Boşver be yaşı başı!
gönlün ne kadar şık sen ondan haber ver?
şöyle atıp koyu grileri-siyahları sabahtan,

sarı bir kaşkol atabiliyor musun boynuna,
ondan haber ver?
koyma bir kenara yüreğini, aç kapılarını,

gelene geçene yol verme girsin diye içeri ama
gömme başını toprağa bir çift güzel göz uğruna.
Bilirim yine yeşerecek bir çiçek bulursun bir dalda,
ama aklını kaybedecek bir aşk varsa avuçlarında,
bırak aksın yollarına.
yağ geç, yık geç, kimse inanmazsa inanmasın.
sen inan yüreğine,
hem ona geçmezse kime geçer sözün?
büyü büyü... bak ellerin ayakların kocaman.
aklın da maaşallah yerinde,
e ne diye tutarsın yüreğini uçmasın diye.
akıllı ol, yüreğin gelir peşinden,
boşver yaşı başı, aşk var mı aşk, sen ondan haber ver?
takılmışsın yüzündeki gözündeki çizgilere.
o çizgilerin yüreğine neler kazıdığını düşün,
atmak mı istiyorsun kendini bir dereye soğuk bir kış günü,
öl gitsin...
parayı pulu savurup,
bir balıkçı köyünde balık tutmak mıdır isteğin,
savrul gitsin...
Boş ver be yaşı başı,
kim tutar seni kim, kendi yüreğinden başka kim?
Aklını al da öyle git, ister bir duvara, ister bir odaya,
ister kıra bayıra vur da git.
dert etme ellerini, onlar da gelir seninle bırakmadıkça birine.
O biri de gelir gerçekten istediğin oysa,
seveceksen ve öleceksen uğruna...
yaşa be, yaşa da öyle git, gireceksen toprağa...
yaş 70'e gelse bile, hayat daha bitmemiş. sen mi biteceksin?
çekeceksen bile bayrağı,

yaşadım ulan dibine kadar diyemiycek misin?

Can YÜCEL

Kişilik

2008-09-10T11:37:00.000-07:00

Kişilik üzerine
Yıl 1982 ...
Gazi Üniversitesi Basın Yayın Yüksek Okulu’nun 2. sınıf öğrencileri, Türkiye Ekonomisi dersinin hocasını bekliyor. Sınıf, öğrencilerin patırtısıyla yıkılıyor...
Sert görünümlü hoca kapıda belirir. Sınıfa kızgın bir bakış atıp kürsüye geçer.
Tahtaya ‘ Bakın’ der.
‘Bu kişiliktir.
Hayatta sahip olabileceğiniz en değerli şey…’
1 kocaman bir (1) rakamı çizer.
Sonra (1)’in yanına, ‘ Bu, başarıdır. Başarılı bir kişilik (1)’i (10) yapar.’
Bir (0) daha… ‘ Bu tecrübedir. (10) iken,(100) olursunuz.’
10 100 bir (0) koyar.
Sıfırlar böyle uzayıp gider : Yetenek... Disiplin... Sevgi…
Eklenen her yeni (0)’ın, kişiliği 10 kat zenginleştirdiğini anlatır hoca…
Sonra, eline silgiyi alıp, en baştaki (1)’i siler.
Geriye bir sürü sıfır kalır. Ve hoca son sözünü söyler :
‘ kişiliğiniz yoksa, öbürleri hiçtir ! ‘ 000000

(Türk Dili dersine giren hocamızı hiç sevmeme rağmen bazen anlattıklarıyla ilgi çekmeyi başarırdı. Bu örnekli açıklama da bence kişiliği çok iyi anlatıyor.)

Dumlupınar Denizaltısı

2008-09-05T14:43:00.000-07:00

Laraburnu açıklarında yaşayan genç bir kızın ve onun dumlupınar denizaltısında görevli sevgilisinin hazinli hikayesini anlatacağım size. Genç kız gönlünü bir deniz astsubayına kaptırmış. Sevgililerin en büyük sorunları deniz astsubayının mezun olup genç kıza evlenme teklif etmesiymiş. Okul biter deniz astsubayı Laraburnunda oturan kıza gider. Biraz buruktur. Kız biraz huylanır acaba benden ayrılacak mı diye içinden geçirir. Çocuğun suratı donuktur.

-Ne oldu sevgilim bir şeymi var?

-Sevgilim, mezun oldum ama denizaltına verdiler. Biz denizciler ayda birkaç kez ayrılabiliyoruz bide şimdi denizin altındayız. Benden ayrılmak istersen anlayışla karşılarım.

-Ben seni bırakmam

-Böyle diyeceğini biliyordum der astsubay ve sevgilisine bir kitap ve el feneri verir.

Genç kız:

-Bu kitap ne bu fener niye?

-Bak sevgilim bu kitap mors alfabesi kitabı buda fener. Eğer okumayı öğrenirsen seninle haberleşebiliriz. Her ay 2-3 defa Çanakkale'den su üstünden geçermişiz. Bunun üzerine genç kız evde bu kitabı çalışıp mors alfabesini ezberler. Hatta günlüğünde bütün harçlığını pillere yatırdığını yazar. Babadan gizli annenin haberi var. Genç ilk seferinde sevgilisini arar.

-Sevgilim cuma günü saat 23:00'da su üstünden geçeceğiz. Orda ol mesajını bekliyorum der ve kapatır. Sıra çoktur çünkü.

Kız çalışmaya devam eder ilk defa geçecektir sevgilisi. Kız fener ile çalıştığı kelimeleri yazar. Gece olmuştur ve denizaltı su üstünden geçiyordur. Ve genç kız fener ile mors alfabesini kullanarak şu mesajı yazar"SENİ SEVİYORUM"

Güvertede sigara içen denizciler bu sevgi sözcüğüne şaşırmışlardır. Genç aşık bunu görünce komutanına çıkar:

-Müsade ile efendim kız arkadaşım, müsade edermisiniz fener ile cevap yazayım?

Komutan: "Ne feneri oğlum geç projektörün başına

Genç astsubay projektörden şu mesajı yazar:"SONSUZA KADAR"

Aradan iki ay geçer. Denizaltı yine çanakkale'den geçecektir. Genç astsubay sevgilisini arar:

-Sevgilim bu cumartesi laraburnundan geçeceğiz bütün arkadaşlarıma anlattım herkes bize hayran. Yalnız bu sefer filo halinde geçeceğiz başkasına yazma.

Genç kız: Nasıl ayırt edeceğim?

Genç astsubay: Biz filonun en önünde gideceğiz

Genç kız heyecanla o günün gelmesini beklerken astsubayın içinde bulunduğu denizaltının çok acıklı bir öyküsü vardır. Çünkü denizaltının adı Dumlupınar'dır. Gecenin bir yarısı filonun en önünde giden denizaltısıdır. 4 Nisan 1953. Nato tatbikatından dönen türk filosu Dumlupınar önderliğinde Çanakkale Boğazına girdiğinde Dumlupınar Nabolant isimli İsveç bandıralı gemi ile çarpışır. Bütün kuzey ülkelerine ait gemilerde olduğu gibi bu gemininde önünde jilet gibi bir buzkıran bulunmaktaydı. Ters manevrayı gerçekleştiremeyen Dumlupınar'ı Nabolant ikiye böler ve Dumlupınar Çanakkale'nin soğuk sularına sessiz bir balina çığlığı ile inmeye başlar.

Genç kız olaydan habersiz mors alfabesi ile mesajını gönderir. Fakat Dumlupınar sandığı denizaltının ismi 1.inönü denizaltısıdır. 1.İnönü denizaltısı öndeki Dumlupınar'ın kaza yaptığından habersizdir. Denizciler gelen mesaja şaşırırlar. Ve kendi aralarında konuşurlar "demek anlatılanlar doğruymuş yalan söylemiyormuş hakikaten bir sevgilisi varmış, ama kızcağız yanlış yere mesaj gönderdi. Dumlupınar öndeydi çünkü diye konuşurlar kendi aralarında. O sırada komutanları bağırır:

-Merakta bırakmayın kızı ha dumlupınar ha inönü verin kıza cevabı

Gençler projektörün başına geçerler ve aynı cevabı yazarlar "SONSUZA KADAR"

Ve hakikaten Dumlupınar sonsuza kadar sürecek bir uykuya dalmıştır. İsveç gemisi kazayı haber verir. 10 nolu kurtarma motoru Dumlupınar'ın battığı alana gelir. Denizaltıların battığında bulunması için fırlattıkları bu şamandıra bir kablo ile manevra dairesine bağlıdır. Şamandıra iki saat içinde bulundu. Üsteğmen murat tezcan ahizeyi kaldırır:

-Alo aşağıda kimse varmı?

-Ben selami astsubay komutanım

-Selami kaç kişisiniz?

-Manevra dairesindeyiz komutanım benle beraber 22 kişiyiz.

-Tamam Selami sakin ol ve hemen arkadaşlarına emrimi ilet. Konuşmasınlar,sigara içmesinler ve şarkı söylemesinler.

-Başüstüne komutanım. Manometre 260 kadem gösteriyor komutanım doğrumu?

-Sizi kurtaracağız merak etme selami

-Komutanım 260 kadem nedemek?

Üsteğmen Murat çaresiz bir ses ile "90 küsürmetre" der. Ve o an anlaşıldı ki o denizaltıdan kimse kurtulamayacak. Üsteğmen murat üstlerine bilgi verip kurtarma çalışmalarına başlar. Birçok denizci zor koşullar altında arkadaşlarını kurtarmaya çalışır. Ama başaramazlar. Üsteğmen Murat kurtaran gemisinden selami astsubayı arar

-Selami astsubay arkadaşlarına söyle. Konuşabilirler, Şarkı söyleyebilirler ve Sigara içebilirler. Bu emri alan Selami astsubay bu emrin ne demek olduğunu anlamıştır. 22 denizci ile beraber Dumlupınardan tek ses duyulmuştu"VATAN SAĞOLSUN"

72 saat süren kurtarma çalışmalarından sonra trt'den haber tüm yurda yayılır. Bütün yurt derin bir acıya boğulmuştur. Dumlupınardan kurtulan yok. Denizci tanıdığı olan olmayan bütün ulus gözyaşlarına boğuldu. Yazıyı Genç şair Zeliha Selimoğlu'nun şiiri ile bitiriyorum.

Denizciler yakışıklı denizciler
Kimbilir kaçınızın selamını aldım

Sigaranızı yaktım limanlarda

Belki daha umutlarınız vardı

Yaşayacak günleriniz vardı

Denizciler yakışıklı denizciler

Ölmek için Çanakkale'yi seçmeniz ne kadar manalı

Yaşar hakkı ağabey

Üsküdar'dan maltepe'ye gidiyordun

Bana askerlik işinde neden bu kadar geç kaldığımı sormuştun

Hadi ben geç kaldım

Senin acelen neydi be hakkı ağabeyciğim.

Sunay Akın

Kral Lear

2008-09-05T11:44:00.000-07:00

(Kral Lear'dan bir bölüm)

Lear - Hem bu kadar genç, hem bu kadar hissiz ha! Peki öyleyse! Dürüstlük mirasın olsun senin. Güneşin o mukaddes nuru üzerine Hekate'nin gizli ayinleri üzerine; hayata, ölüme hükmeden o yıldızlar üzerine yemin ediyorum ki, bugün burada bütün babalık vazifelerimden, akrabalık ve kan bağlarından sıyrılıyorum; ve seni şu andan itibaren bana ve kalbime yabancı sayıyorum. Şunu da bilki, açlığını gidermek için çocuklarını yutan bir vahşide benim göğsümde senin kadar, bir zamanlar kızım olan senin kadar, yakınlık, merhamet ve teselli bulacaktır.
Sus Kent! Ejderle gazabı arasına girme... Her şeyden çok onu severdim ben; yaşlı günlerimin tesellisini onun müşfik ellerinde bulacağımı umuyorum. Defol! Görünme gözüme. Mezarımda kavuşacağım rahat ve sükun hakkı için, şu baba kalbini söküp suratına fırlatıyorum. Fransa Kralını çağırın! Hadi çabuk! Burgonya Dükünüde. Cronwall! Albany! İki kızımın paylarına bu üçüncüyü de katın. Varsın açık sözlülük dediği o gururu koca bulsun ona. Bütün nüfuz ve kudretimi, üstün mevkiimi, krallığa ortak bütün nimetleri siz ikinize bağışlıyorum. Bize gelince, kendimize, bakımını sizin temin edeceğiniz yüz atlı ayırıp her ay sıra ile birinizin evinde kalacağız. Yalnız kral adını, krallığın tüm ünvan ve şerefini bırakmıyoruz. İktidar, devlet gelirleri, devlet idaresi hep sizindir sevgili damatlarım. Bu sözlerimi teyid içinde işte tacım, bölüşün!

Yazan: William Shakespeare Çeviren: İrfan Şahinbaş

Otuz beş yaş

2008-08-27T16:36:00.000-07:00

Yaş otuz beş! yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.
Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
Benim mi Allahım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünürsünüz,
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?
Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim.
Nerde o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim;
Yalandır kaygısız olduğum yalan.
Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;
Hatırası bile yabancı gelir.
Hayata beraber başladığımız,
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
Gittikçe artıyor yalnızlığımız.
Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç farkettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış.
Ayva sarı nar kırmızı sonbahar!
Her yıl biraz daha benimsediğim.
Ne dönüp duruyor havada kuşlar?
Nerden çıktı bu cenaze? ölen kim?
Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar?
Neylersin ölüm herkesin başında.
Uyudun uyanamadın olacak.
Kimbilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
Bir namazlık saltanatın olacak,
Taht misali o musalla taşında.
Cahit Sıtkı Tarancı

('yaş otuz beş! yolun yarısı eder' demesine rağmen kendisi için yolun yarısı 23 olmuştur.
Ayrıca 'Şakaklarıma kar mi yağdı ne var?' edebiyat derslerinde en çok kullanılan mecazli anlatım örneklerdendir. Tecahüluarif bilipte bilemezden gelme gibi bi anlami var :p )

Ödüllü Reklamlar

2008-08-26T14:38:00.000-07:00

mis mis

iğrenç :/

cidden dikkat çekiyor

(real big burgers)

(saçlarım benim herşeyim ben ölsem de onlar daima kalıcak gibi bi anlam çıkıyor :d )

(işte bu güzel olmuş hassas bir yüze sahipler önemli olan cildimiz :p )

Biri tasarım mı dedi ??

2008-08-24T17:58:00.000-07:00

Tasarım her zaman sanılandan daha önemlidir. İşte bir saat reklamı ve harika bir tasarım... Sanırım amacına gayet uygun.

Bardakta tasarım

Baş ağrısına iyi gelen bilindik ilaç markası Panadol için tasarlanan promosyon poşetleri oldukça hoş. Markanın mesajını etkili ve esprili bir dille anlatmayı başaran tasarım; Stop n’ Grow poşetlerine benzer kurgulanmış olup, tüketici ile doğrudan iletişime geçiyor.

Tasarım harikası binalar

Yalnız bayanlara evlerinde uzanmış keyif yaparken eşlik edecek yastık tasarımı fikri, Kameo Corp tarafından “Boyfriend Arm Pillow” adıyla piyasaya sunuldu. (boyfriend yastık)

Ayna görünümünde olan bu alet Japon Thanko tarafından üretilmiş bir web kamerası. Ayna içine gömülü olan kameranın etrafında LED lambaları bulunuyor.

Normal fenerlerin sadece nereye gittiğimizi göstermesine alternatif olarak tasarlanan bu fener, aynı anda nerede bulunduğumuzu da gösterebiliyor.

Sadece uçak yolcularını hedefleyen bir reklam aracı. Gerçekten özel bir durum. Hem geniş bir alan, hem de çok dikkat çekici. Ad-Air isimli ingiltere merkezli bir şirket, sadece uçak yolcularını hedefleyen dev outdoor’lar ( 3 futbol sahası genişliğindeymiş) yapmış. İlk örnek ise Dubai’ye yapılmış ve Guinness rekorlar kitabına bile girmiş bu reklam. Doğal olarak internette de sıkça haber olmuş. Fikir güzel, uygulama güzel, reklamcılık şekli güzel ve akılda kalıcı. Bu tarz şeyler önceden tarlalara çiziliyordu ama bu genellikle hava alanı yakınına ve tamamen renkli baskılı olarak yapılmış.

Zagoory Designs tarafindan detayına kadar düşünülmüş metalden zımba teli çıkarıcılar ve zımbalar goril, ayı, dragon, aslan, ve daha da değişik şekillerde tasarlanmış.

Bu ürün alttan verilen elektro manyetik dalgaların gücüyle yer çekimine karşı koymayı başarıyor. Almanya satış fiyatı olarak 100 Euro belirlenmiş. Tabi ki düşündüğünüz gibi şu an bu ürün Türkiye'de bulunmamakta.

Bilmemek ne kaybettirir, Bilmek ne kazandirir

2008-08-24T16:02:00.000-07:00

Az ışıkta okumak gözlere zarar vermez. Ama gözlerinizin gereksiz yere yorulmasını istemiyorsanız aydınlık yerde okuyun.

Dünyadaki ısı 1900 yılından itibaren 0.7 derece arttı.

Kaydedilen en uzun tavuk uçuşu 13 saniyedir.

Dünyadaki beyaz karıncaların toplam ağırlığı insanlarin 10 katıdır.

Eşeklerin gözleri dört ayaklarını da görebilecek şekildedir.

Kedilerin her bir kulağında 32 adele vardır.

Kutup ayıları solaktır.

Zürafalar 35 cm. uzunlukta siyah bir dile sahiptirler.

Hayvanlar aleminde sadece domuzlar güneşten yanabilir.

Baykuş, mavi rengi görebilen tek kuştur.

İnsanları parmak izinden, köpekleri ise burun izinden tanımak mümkündür.

Develerin üç tane kaşı vardır.

Kirpiler suyun üzerinde batmadan kalırlar.

Istakozların kanı mavi renktedir.

Eski Mısır’da kediler kutsal hayvan sayılıyordu ve öldükleri zaman insanlar saygılarını göstermek için kaşlarını kazırlardı.

Fil yavrusu, hortumuyla annesinin kuyruğuna tutunarak dolaşır. Sürü içindeki dişiler doğumlarını birbirlerine göre ayarlayıp sırayla doğum yapıyorlar.

Kuş örümceği sırtında 300 yavrusuyla gezer.

Keseli farenin yavruları annelerinin sırtına ısırarak tutunur.

Salyangozların 25 bine yakın dişi vardır.

Yılanlar duyamaz.

Zürafalar yüzemez.

Kediler şeker tadını ayırt edemez.

Timsahlar, dillerini dışarıya çıkaramazlar.

Kangurular, geriye doğru yürüyemez.

Kelebekler, ayakları ile tat alırlar.

Atlar, bir ay ayakta kalabilirler.

Fareler kusamaz.

Deniz kobrası, dünyanın en zehirli yılanıdır.

Filler zıplamayan tek memelilerdir.

Yetişkin bir ayı, bir at kadar hızlı koşabilir.

2 bin 600 kurbağa cinsi vardır.

Bir sineğin, saatteki hızı 8 km’dir.

Yunuslar, gözleri açık uyurlar.

Sümüklüböceklerin dört tane burnu vardır.

Bir devekuşunun gözü beyninden büyüktür.

İnek sütünün pH değeri 6’dir.

Bir timsahın gözlerinin arasındaki mesafe, ayaklarının büyüklüğüne eşittir.

Dalmaçyalilar gut olmayan tek köpek cinsidir.

Ayı inlerinin girişleri her zaman kuzeye bakar.

Değerli taşların çoğu birkaç elementten oluşur, sadece pırlanta tamamen karbondan oluşur. Bukalemunların dilleri, vücutlarından iki kat daha uzundur.

Üzerinde barkodu olan ilk ürün Wrigleys marka sakızdır.

Kereviz yerken harcanan kalori, kerevizin içindeki kaloriden daha fazladır.

Hipopotamlar insandan daha hızlı koşarlar.

Meşe ağaçları elli yasına gelmeden meşe palamudu üretemezler.

Aslanlar bir günde 50 kez çiftleşebilirler.

İnsan elinde, en yavaş uzayan tırnak bas parmağınki, en hızlı uzayan tırnak ise orta parmağınkidir.

Hawaii alfabesinde sadece 12 harf bulunmaktadır.

Güney Kore başkenti Seul, Kore dilinde “başkent” anlamına gelir.

Kanada, Kızılderili dilinde “büyük köy” anlamına gelmektedir.

İngilizcedeki Wendy ismi, Peter Pan hikayesinde kullanılmak üzere uydurulmuştur.

Sahra Çölündeki Tidikelt kasabasına on yıl boyunca hiç yağmur yağmamıştır.

Mumyaların ayak parmakları tek tek sarılarak mumyalanmıştır.

Dünyadaki ilk telefon rehberinde sadece elli isim yer almıştı. 1878 yılının şubat ayında Connecticut New Haven’da yayınlanmıştı.

Yataktan düşerek ölme olasılığı iki milyonda birdir.

ABD’de, yasları 20 ile 29 arasında olan zenci erkeklerin üçte biri ya hapiste ya da gözaltında tutulmaktadır.

Ortalama bir erkek, hayatinin 3350 saatini traş olmak için harcar.

Geçen 3 bin 500 yılın, sadece 230 yılı barış içinde yaşanmıştır.

Sallanan sandalyede hiç durmadan sallanma rekoru 440 saattir.

Bir cam kırıldığında, ufalanan parçalar saatte üç bin millik bir hızla etrafa saçılır.

İnsan saçı, üç kilo ağırlık kaldırabilecek esnekliktedir.

Günümüzde, evlenenlerin yarısı boşanmaktadır.

Beethoven beste yapmadan önce kafasını soğuk suya sokardı.

Her 25 kişiden biri astım hastasıdır.

Uranüs, çıplak gözle görülebilen bir gezegendir.

Kaptan Cook, Antarktika hariç bütün kıtalara ayak basan ilk insandır.

Günışığından daha fazla yararlanmak için saat uygulamasını Benjamin Franklin başlatmıştır.

Bir okyanusun en derin yerinde, demir bir topun dibe çökmesi bir saatten uzun sürer.

Bugüne kadar ölçülmüş en büyük buz dağı, 200 mil uzunluğunda ve 60 mil genişliğindedir ve Belçika’dan daha büyük bir yüzölçümüne sahiptir.

Charles Dickens, uykusuzluk hastalığına yakalanmıştı. Sadece yüzünü kuzeye dönerse uyuyabileceğine inanıyordu.

Bugüne kadar kaydedilmiş en büyük dalga, 1971 yılında Japonya’nın Ishigaki Adası’nda 85 metre yüksekliğine ulaşmıştır.

Açık bir gecede, çıplak gözle iki bin ayrı yıldızı görmek mümkündür.

Kış aylarında, Moskova’daki buz pateni pistleri 250 bin metrekarelik bir alanı kaplar.

Rusya’da doğudan batıya doğru seyahat edilirse, yedi saat kuşağı geçilir.

Norveç’in kuzeyinde, her yaz 14 hafta gece gündüz güneşli geçer.

Sadece dişi sivrisinekler ısırır.

Dünyada her dakika iki tane düşük şiddette deprem olmaktadır.

Hindistan’daki yıllık doğum sayısı, Avustralya’nın toplam nüfusundan fazladır.

Rusya’nın dörtte biri ormanlarla kaplıdır.

Tarih boyunca yeryüzünde bulunan altın 200 kat daha fazlası okyanuslarda bulunmaktadır. Köpeklerin ter bezleri ayaklarındadır.

Larry Hagman (JR.)Dallas dizisinin setinde hiç kimsenin sigara içmesine izin vermezdi. Salatalığın yüzde 96’si sudur.

Bir kilo limonda bir kilo çilekten daha fazla şeker vardır.

Peru’da hiç umumi tuvalet yoktur.

Timsahlar renk körüdür.

Yarim kilo bal yapabilmek için arılar iki milyondan fazla çiçekten bitki özü toplamak zorundadırlar.

Sadece dişi kanaryalar ötebilir.

Tarantulalar iki buçuk yıl yiyeceksiz yasayabilirler.

Havuca rengini karoten verir.

İnciler sirkede erir.

Venüs saat yönünde dönen tek gezegendir.

Rodin’in ünlü ‘Düşünen Adam’ heykeli aslında İtalyan şair Dante’nin portresidir.

En fazla asfaltlı yola sahip ülke Fransa’dır.

Sihirli sözcük ‘abrakadabra’ ilk olarak yüksek ateşli hastaların ateşlerini düşürmek için söylenmişti.

Marilyn Monroe’nun altı ayak parmağı vardı.

Albert Einstein dokuz yaşına kadar düzgün konuşamamıştı.

Her iki taraf da kan bağışında bulunursa, Paraguay’da düello yapmak yasaldır.

Eiffel Kulesi’nin tepesine çıkana kadar 1792 basamak var.

Eskimolar buzdolaplarını yiyeceklerin donmaması için kullanırlar.

Telefonun mucidi Alexander Graham Bell, karısı ve annesiyle hiçbir zaman telefonda konuşamadı. Çünkü ikiside doğuştan sağırdı.

İnsanlar vücutlarinda 300 adet kemikle doğuyorlar ama yetişkin olduklarında bu sayı 206 ´ya düşüyor.

Sağ elini kullanan insanlar, sol elini kullananlara göre ortalama dokuz yıl daha fazla yaşıyorlar. Bir insan yaşamı boyunca iki yüzme havuzu dolduracak kadar tükürük salgılar.

Telefonunuz 201 parçadan oluşur.

Yetişkin bir insan günde ortalama 23.000 kez nefes alır.

Amerikan halkının %49 ´u hergün kişi başına 3.3 fincan kahve içiyor.

Sarışinların esmerlere göre daha fazla saçı vardır.

İnsan vücudundaki en güçlü kas dildir.

Gözleri açık tutarak hapşırmak imkansızdır.

Bir insan yedi dakika içerisinde uykuya dalar.

Sıcak su soğuk sudan daha ağırdır.

Mexico City her sene 25 cm. kadar batıyor.

Bir oyun ne önemi vardır. 1923 ´de bir oy, Adolf Hitler ´i Nazi partisinin liderliğine getirdi.

Kibrit kutusu kadar bir altın,bir tenis kortu büyüklüğüne kadar inceltilebilir.

İnsan günde ortalama 80 ile 100 saç teli döker.

Shakespeare 23 Nisan ´da doğdu ve 23 Nisan ´da öldü.

Michael Jardan ´ın bir senede Nike reklamlarından kazandiği para, Malaysia´daki Nike fabrikasinda çalisan tüm personelin aldığı senelik maaştan daha fazladır.

(ntvmsnbc.com)

(sanırım bunların içinde en ilginci sonda okuduğumuz michael jardan'ın ki olsa gerek.)

ilginç??

2008-08-23T14:47:00.000-07:00

Kartal, kuş türleri içinde en uzun yaşayanıdır.

80 yıla kadar yaşayan kartallar vardır.

Ancak bu yaşa ulaşmak için, 40 yaşlarındayken çok ciddi ve zor bir kararı vermek zorundadır. Kartalın yaşı 40'a dayandığında pençeleri sertleşir, esnekliğini yitirir ve bu nedenle de beslenmesini sağladığı avlarını kavrayıp tutamaz duruma gelir.

Gagası uzunlaşır ve göğsüne doğru kıvrılır.

Kanatları yaşlanır ve ağırlaşır.

Tüyleri kartlaşır ve kalınlaşır.

Artık kartalın uçması iyice zorlaşmıştır.

Dolayısıyla kartalın burada iki seçimden birisini yapması gerekir.

Ya ölümü seçecektir ya da yeniden doğuşun acılı ve zorlu sürecini göğüsleyecektir.

Bu yeniden doğuş süreci 150 gün kadar sürecektir.

Bu yönde karar verirse kartal bir dağın tepesine uçar ve orada bir kaya duvarda, artık uçmasına gerek olmayan bir yerde yuvasında kalır.

Bu uygun yeri bulduktan sonra kartal gagasını sert bir şekilde kayaya vurmaya başlar.

En sonunda kartalın gagası yerinden sökülür ve düşer.

Kartal bir süre yeni gagasının çıkmasını bekler.

Gagası çıktıktan sonra bu yeni gaga ile pençelerini yerinden söker çıkarır.

Yeni pençeleri çıkınca kartal bu kez eski kartlaşmış tüylerini yolmayabaşlar.

5 ay sonra kartal, kendisine 30-40 veya daha uzun süreli bir yaşam bağışlayan meşhur yeniden doğuş uçuşunu yapmaya hazır duruma gelir.

ilginç?

2008-08-23T14:11:00.000-07:00

Parklarda görülen atlı heykellerin ön iki ayağı havada ise heykeldeki kişi, bir savaşta ölmüştür. Eğer yalnızca bir ayağı havada ise, savaşta yaralanmış demektir. Eğer dört ayak da yerdeyse, normal nedenlerle ölmüştür.Bu kurala uymayan heykeller, racona ters heykellerdir.

Biliyorum Bu Yara Hiç Kapanmayacak

2008-08-22T18:29:00.000-07:00

Telefonlarıma cevap vermeyeceksin…Cevap versen bile, öyle yorgun öyle isteksiz çıkacak ki sesin, bir küfür gibi…
Sevmeyeceksin beni…Biliyorum bu şehri bana dar edeceksin…
Çünkü anladın; sevgimden tanıdın beni.O yanık, o hasta bakışımdan…Uçuruma atlar gibi sevdalanışımdan…
Sevmek deyince, hemen ardından, ölüm, dememden anladın…
Anladın ve kardeşini bir kabustan uyandırır gibi çırılçıplak gerçeğe uyandırdın beni; uyandırdın ve kaçtın…
Çünkü sen de benim gibiydin; sen de benim gibi seni sevmeyeni sevdin hep. Sana acı çektireni…Seni aramayanı, telefonlarına çıkmayanı, çıkınca seninle bir küfür gibi konuşanı sevdin… Sen de benim gibi seni incitip üzeni sevdin hep. Bakışından hissettim bunu, kokundan, dokunuşundan…

Beni sevmeyecektin biliyorum ama…Ama, öyle susamıştımki kendim gibi birini sevmeye…Öylesine muhtaçtımki gercekten incitilmeye, gercekten acı çekmeye, kendim gibi birini özlemeye öylesine muhtaçtım ki, seni tanır tanımaz çözüldüm…
Sana da olmuştur…Öylesine susamışsındır ki sevilmeye, kendin gibi birini bulunca tutamaz kendini, herşeyi, belkide söylenmiycek her şeyi o an, garip bir telaşla söylersin…
Hatta söylerken anlarsın, söylememen gereken şeyleri söylediğini hissedersin, battığını, giderek çıkmaza girdiğini…Ama yine de engelleyemezsin kendini tutamazsın.
Aleyhinde olabilecek herşeyi söylersin…Üstelik bunu anladıkca daha da batırmak istersin kendini…Biraz daha zor duruma düşürmek…
Daha da kaybetmek, daha da dibe batmak istersin…Sanki bile isteye kendi mutlulugunu kendi elinle bozmak istersin…Kendinden gizli bir öç alır gibi. Sanki hiç mutlu olmak istemiyormuş gibi…Sanki hiç sevilmek istemiyormuş gibi…
Bir tür gurur muydu bu?
Birgün nasılsa ve hiç olmadık bir anda alınıp kopartılmadan, kendi ellerimizle onu yok etmek, bizim gibilerin mutluluğuna tahammül edemeyen bu hayatta, bu hayatın zorba kurallarına bir tür başkaldırmak mıydı?
Bir şizofren çocuk tanımıştım bir gün. Tam karşımda oturuyordu. gencecik, yakışıklı bir çocuktu.Şizofren olduğunu biliyordu.Biliyordu iyileşemiyeceğini…İki de bir, önce kolunu uzatıp, sonra avucunu açıyor; Mutluluk avuçlarımdaydı, yakalamıştım ama kaçtı diyor, kaçtı, derken avuçlarını boşluğa kapatıyordu…
Hiç unutmuyorum, bu hareketi defalarca yapmıştı…
Yine hiç unutmuyorum; burjuvalara özenen bir ailede büyüdüm ben. Görgü kitabı masanın üstünde dururdu hep.
Annem o kitabı defalarca ezberletirdi bize.Yemeğe nasıl oturulacak..çorba nasıl içilir? Kaşık nerede, çatal nerede durmalı…Balık nasıl yenir? Peçete nasıl katlanır…Sinemada nasıl oturulur…

Ben de eskiden senin gibi saftım. İnanırdım bu dünyada bile şölenler olacağına…Bu dünyada anne, baba, kardeşler, bir sofrada lekesiz bir mutluluk yaşayabilirler diye inanırdım…O kasvetli görgü kuralları kitabına rağmen inanırdım…
Önce dilediğim gibi başlardı herşey. Herkes bir arada, sonsuz mutlu gibi…Sonra birden hiç beklenmedik bişey olur, biri ağlayarak odaya kaçardı…İçerden, arka odadan, ağlamaklı, sonsuz küskün sesler gelirdi; bıktım artık, bıktım, usandım hepinizden, gideceğim buralardan, yetti artık! …
Ben de senin gibi saftım o zamanlar…Gidilecek neresi var dı ki derdim…İşte hep birlikteyiz…Alemi var mı bu mutluluğu bozmanın? …
Sonraları çok sonraları anladım. Meğer biz, bizim aile, herkes, tesadüfen bir araya gelmişiz tesadüften de öte…Biz…bizim aile, herkes, aslında hiç istemeden, nedeni bilinmeyen bir zorunluluk sonucu bir araya gelmişiz… Aslında biz bir araya gelmemek için yaratılmışız.
Hayatın en büyük yanlışıymış bizim bir arada olmamız! …
Evet cok geç anladım…
Bıraktım lekesiz mutlulukları; ben kavgasız, üzüntüsüz bir pazar sofrası özlerken, aslında herkes…annem, babam, kardeşim o evden uzaklara, hiç dönmemek üzere çok uzaklara gitmek istiyormuş…
Dünyanın en mutsuz otogarı…Dünyanın en imkansız istasyonuydu bizim evimiz…Yıllarca uzaklara, cok uzaklara gitmek isteyip, bir türlü gidemeyenlerin sonsuz bekleme durağıydı bizim evimiz…
İşte bu yüzden sevmek benim için bir tutsaklıktı, tuzaktı böylesi sevip bağlanmak.Uzaklara cok uzaklara gitmek isteyenleri engellemekti. Sevgi yüzünden bizim ailedeki hiç kimse istediği yere gidemiyordu…Birbirimize duyduğumuz sevgi, aynı zamanda bizi birbirimize düşman ediyordu…

Hem biz, bizim aile…Güneşli bir günde ansızın başlayan sağanak yağmurlar gibiydik…
Bu yüzden hep hırçın, hüzünlü, kırgındık…
Bu yüzdendi, her şeyi, çok iyi gidiyor sanırken, içimizde yükselmesine bir türlü engel olamadığımız o felaket duygusu…
Anlamıştım senin ailen de böyleydi…
Üstelik öyle severlerdi ki sizi, birgün hiç olmadık bir anda, aslında istenmeyen çocuklar olduğunuzu söylerlerdi size! …
Sana ya da kardeşine…Tesadüfen dünyaya geldiğinizi…Beklenmedik bir misafir olduğunuzu! …Aksi gibi, istikbaliniz için hiçbir şeyi esirgemediklerini söyledikten sonra söylerlerdi böyle sıradan şeyleri! …
Sizin için…Senin için hiçbir fedakarlıktan kaçınmadıklarını söyledikten sonra…
Senin de ailen benimki gibiydi…Güneşli bir günde ansızın başlayan sağanak yağmurlar gibiydi…Bu yüzden sen de benim gibi böyle hırçın, hüzünlü, kırgınsın her şeye…
Yıllar önce tanıdığım o şizofren çocuk gibi; tam mutluluğu yakalamışken kaybetmiş gibisin hep…

Ben beni istediğim gibi sevmemiş olan annemin hayaletini arıyorum imkansız kadınlarda…
Sen, seni istediğin gibi sevmemiş olan babanın hayaletini arıyorsun imkansız erkeklerde…
Biliyorum ne ben o kadını bulacağım ne de sen o erkeği bulacaksın…
Ve ne acı ki, hep bizi sevmemiş olanları seveceğiz ikimizde…Ne acıki, hep bizi incitip üzenlere bağlanacağız…Telefonlarımıza çıkmayanlara… Çıksa bile küfür gibi konuşanlara sevdalanacağız…

Bizden bir çift güzel laf esirgeyenleri özleyecegiz…
Ölesiye, amansız seveceğiz onları…
Biliyorum, bu yüzden odan böyle…Güncelerin ortalık yerde…Kitapların orada, burada…Anıların saçılmış ortalık yere…Her şeyin darmadağın… Biliyorum bu yüzden düzenden, adı düzen olan her şeyden nefret ediyorsun…Sen de benim gibi; toparlayıp da ne yapacağım, düzenli olunca ne olacak; sonunda bir gün biri gelip her şeyi, biriktirdiğim, düzenlediğim, üzerine özenle titrediğim her şeyi daha önce hep olduğu gibi hiç beklemediğim bir anda savurup, bozup gitmeyecek mi, diye düşünüyorsun…
Biliyorum, sen benim için hiç bir zaman ulaşamayacağım annemin hayaletisin…Ailemdeki insanlar gibisin çok duygusal çok güçlü, çok yaralı… Onlar da senin gibi seninkiler gibiydi…Aklı başında, mazbut insan rolünü oynamaktan ve ertelenmiş düşleri yüzünden yorgun düşmüş, yarı çılgınlardı…
Hepsi yanlış evde ve yanlış bir yerde yaşadıklarını söylerlerdi…Düşleri çok garipti…En kısa yolculuk bile onları yorduğu halde; okyanusları aşmayı ve başka kıtalara gitmeyi düşlerlerdi…

Yine aradım seni, yoksun…bulsam, benimle küfür gibi konuşacaksın… Bir kere çözüldüm sana…Bir kere sana senin gibi olduğumu hissettirdim… Oysa baştan beri biliyordum; sen.seni sevmeyenleri seversin.Tıpkı benim gibi…
Ama öyle özledim ki benim gibi birini sevmeyi…Öyle özledimki kendim gibi biri tarafından incitilmeyi, üzülmeyi…
Yine aradım seni yoksun…Beni de birileri arıyor…Beni de kendi gibi birini sevmeyi özleyenler arıyor…Kendi gibi biri tarafından incitilmeyi, üzülmeyi özleyen birileri arıyor.
Hiç cevap vermiyorum…Ben seni istiyorum, seni arıyorum… Kayıtsızlığınla beni yok ediyorsun, geride sen kalıyorsun.Ama seni de biri yok ediyor… Aslında bu oyunda herkes birbirini yok ediyor…
Ben birilerini, o birileri başkalarını.Sen beni…Seni bir başkası… Hem çok iyi biliyorum; beni sevsen bile hiç kapanmayacak bu yaram…Seni biri sevse de hiç kapanmayacak bu yaran…
Hiç kapanmayacak! …Avuçların hep boşluğa kapanacak. Tıpkı o şizofren genç gibi…

Cezmi Ersöz

Tanımsızım

2008-08-22T16:30:00.000-07:00

Hüzün kokulu gençliğimin anısına, iki damla gözyaşına bir de idamlık bir aşkın son arzusuna yakışır bir gece yayılıyor odama, sabaha ramak kala…

Gecenin sabaha en yakın olduğu an hüzün değiyor şakağıma...
İçi burkulmuş bir sevdanın acıyan yanları suskunluğa soyunuyor sorgusuzca...
Bir aşkın kelimelerini susturmayalı çok olmuş, unutmuşum aşka susmayı...
İçimin bu denli acıması bu yüzden olsa gerek.
Bak ben yine kelimelerden dönüyorum, suskun bir aşka…
Ceplerimden taşıyor yalnızlığım…
Lisanım, aşk yanlarından suskun,
Kalbim, en acıyan yerlerinden vurgun…
Sessizliğimi bozmama ramak kala, sabaha çıkacak kadar susacaklarım var yanımda…
Bir damla aşk muhtaçlığında hangi gece varmaz ki sabaha?

Tanımsızım...! suskun bir aşkın zanlısıyım...
Faili meçhul bir cinayetin bilinmeyen mağduruyum…
Ruhuna Fatihalık bir gençliğin mekanı cennet olmayan bir kişiliğiyim…hükümsüzüm…!
Ölüme terkedilmiş birinin, öldürmeye azimli gözbebeklerinden
Melankolik bir aşk, şizofren bir gülüşle sızıyor içime…
Ölüm beni en aşk yanlarımdan vuruyor…savunmasızım…!
Suskun bir dilin gelişi güzel kelimelerinde derin bir aşk kanıyor sessizce
O ise kendi elleriyle intihar ediyor aşkı, kalbinin darağacında…
Aşka aşık kimliğini sürgün ediyor en şizofren haliyle…

İçim acıyor…

Ben iç kanamalı bir hastayım…cesetler biriktiriorum kalbimin morguna…
O ise işlediği cinayetlerin ardından gülüyor sadece…şizofrence…!
Ölü bir kente gidiyor ve işlediği cinayetleri, cesetlerinin suskunluğundan öğrendiği morg alfabesiyle mühürlüyor satırlarına...
Hiç açmamaya yeminler ederek…hiç kapanmayacağını bilerek…
Hangisi daha acınası bilmiyorum…
İçinde öldürdüğü her aşkla, bir kez daha ölüp kendi mezar taşına kendi gözleriyle bakan
Ve bütün aşklarını sadece kelimelerinde yaşayan şair bir şizofren olmak mı?
Yoksa her aşkında vurulup, vurgun yemiş yanlarına inat,
Aşkın ortasında, aşka suskun, aşka kırgın ama yinede
Buram buram aşk kokan bir şizofren olmak mı?

Şimdi yaklaşmayın bana nolur...
Dokunmayın iç kanamalarıma...
Bir aşktan dönüyorum yaralıyım.
Bu defa kelimelerimden vurgun yedim…suskunum..!
Suskun kelimelerime ayrılık düştü, değmeyin bana…
Melankolik bir gecede şizofren bir gülüşe hüzünlendirip ruhumu,
Bir şairin şiirine asıyorum kelimelerimi…ve susuyorum işte…!
Sakın dokunmayın şairin işlediği cinayete.
Maktul razı, şairin kelimeleriyle defalarca öldürülmekten…
Böylesi bir ölüm olmalı imrenilen…

Sakın dokunmayın maktul kimliğime…zararım yok benim size…!
Zararım sadece kendime…!
Satırlarıma düşen anlamlarımı şaire çaldırdım anlamsızca…
Çaldırdım bütün kelimelerimi…kelimesizim…!
Susturun beni en aşk yanlarımdan…
Vurun şimdi kelimelerime aşk kelepçelerini…
Susturun cümlelerimi…
Işıksız zindanlarda aşksız kelimelerle tüketin kalemimi…
Öldürün kelimelerimi, susturun kalemimi…ve gömün beni…!
Katilin katline muhtaç bir maktulüm…
Şimdi sen öldür beni eyy şair...!
Aşksızlığa hüküm giydim…mühebbetim…!
Ve merak etme çok iyiyim.

(alıntıdır.)

Susun ağlayacağım

2008-08-22T16:19:00.000-07:00

Damarları kesilmiş bu gece gökyüzünün…
Gecenin saçlarını tarıyorum.
Kırılmış kapılardan çıkıp yollara düştüm…
Seni arıorum…
Faytonlar geçior sokaklardan,kurbanlar kesiliyor…
Salıncaklar kuruluyor…
Bir çocuk annesine kötü kötü bağırıyor…
Bir kadın gözlerinden vuruluyor…

Bütün bulutları ellerinden tutup,evime götürüyorum akşamları,
İnsanlar ıslanmasın diye sokaklarda…
Oysa neden? ne zaman? ve kimlerle?…
Bu gemi hangi denizlere gidecek kaptan…
Yine bir sonbahar dolacak masallarımıza…
Yine kaldırım üstlerine iplik iplik uzayan yalnızlığımı,
Güneyli bir rüzgarın kirpiklerine bağlayacağım.
Gözlerimden tanklar geçiyor susun…
Susun ağlayacağım…!

(alıntıdır)

Beni Kör Kuyularda...

2008-08-22T16:09:00.000-07:00

beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın
denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın
öylesine yıktın ki bütün inançlarımı
beni bensiz bıraktın,
beni sensiz bıraktın.

Ümit Yaşar Oğuzcan
Münir Nurettin Selçuk
(bildiğiniz gibi aynı zamanda bu bir türk sanat müziği şarkılarındandır.)

Sen Benim Hiçbir Şeyimsin

2008-08-22T15:46:00.000-07:00

Sen benim hiçbir şeyimsin
Yazdıklarımdan çok daha az
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Lüzumundan fazla beyaz
Sen benim hiçbir şeyimsin
Varlığın yokluğun anlaşılmaz

Galiba eski liman üzerindesin
Nasıl karanlığıma bir yıldız olmak
Dudaklarınla cama çizdiğin
En fazla sonbahar otellerinde
Üniversiteli bir kız uykusu bulmak
Yalnızlığı öldüresiye çirkin
Sabaha karşı öldüresiye korkak
Kulağı çabucak telefon zillerinde

Sen benim hiçbir şeyimsin
Hiçbir sevişmek yaşamışlığım
Henüz boş bir roman sahifesinde
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Ne çok çığlıkların silemediği
Zaten yok bir tren penceresinde

Sen benim hiçbir şeyimsin
Yabancı bir şarkı gibi yarım
Yağmurlu bir ağaç gibi ıslak
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Uykumun arasında çağırdığım
Çocukluk sesimle ağlayarak

Sen benim hiçbir şeyimsin

Atilla İlhan

Yaşamak Seni Sevmek Gibi...

2008-08-22T15:10:00.000-07:00

Meydan yerinde kampana vurdu.
Nerdeyse koguşlarin kapilari kapanir.
Bu sefer hapislik uzun sürdü biraz:8 yil...
Yaşamak ümitli bir iştir, sevgilim.
Yaşamak: Seni sevmek gibi ciddi bir iştir.

Nazım Hikmet Ran

Acının Duvarı Asılınca

2008-08-22T14:51:00.000-07:00

Acının Duvarı Asılınca
Kendisi çatlamadan
Toprağı çatlatamaz tohum
Aşmışım sınırını mutsuzluğun
Ayrımsayamıyorum bile öyle mutsuzum
Acısını artık duyamıyorum
Ki kendim öyle bir acı olmuşum
Nasıl görmezse göz kendini
Kendimi arıyor bulamıyorum.

Aziz Nesin

Beklenen

2008-08-22T14:42:00.000-07:00

Ne hasta bekler sabahı,
Ne taze ölüyü mezar,
Ne de şeytan bir günahı,
Seni beklediğim kadar.
Geçti istemem gelmeni,
Yokluğunda buldum seni;
Bırak vehmimde gölgeni,
Gelme, artık neye yarar?

Necip Fazıl Kısakürek

(şair her nekadar sevgilinin yokluğuna alıştığını, yokluğuna aşık olduğunu söylese de tabii ki bu bir savunma mekanizmadır :p )

Yaşamaya Dair (3)

2008-08-22T14:38:00.000-07:00

Yaşamaya Dair - III

Bu dünya soğuyacak,
yıldızların arasında bir yıldız,
hem de en ufacıklarından,
mavi kadifede bir yaldız zerresi yani,
yani bu koskocaman dünyamız.
Bu dünya soğuyacak günün birinde,
hatta bir buz yığını yahut ölü bir bulut gibi de değil,
boş bir ceviz gibi yuvarlanacak
zifiri karanlıkta uçsuz bucaksız.
Şimdiden çekilecek acısı bunun,
duyulacak mahzunluğu şimdiden.
Böylesine sevilecek bu dünya
"Yaşadım" diyebilmen için...

Nazım Hikmet Ran

Yaşamaya Dair (2)

2008-08-22T14:34:00.000-07:00

Yaşamaya Dair - II

Diyelim ki, ağır ameliyatlık hastayız,
yani, beyaz masadan,
bir daha kalkmamak ihtimali de var.
Duymamak mümkün değilse de biraz erken gitmenin kederini
biz yine de güleceğiz anlatılan Bektaşi fıkrasına,
hava yağmurlu mu, diye bakacağız pencereden,
yahut da sabırsızlıkla bekleyeceğiz
en son ajans haberlerini.
Diyelim ki, dövüşülmeye değer bir şeyler için,
diyelim ki, cephedeyiz.
Daha orda ilk hücumda, daha o gün
yüzükoyun kapaklanıp ölmek de mümkün.
Tuhaf bir hınçla bileceğiz bunu,
fakat yine de çıldırasıya merak edeceğiz
belki yıllarca sürecek olan savaşın sonunu.
Diyelim ki hapisteyiz, yaşımız da elliye yakın,
daha da on sekiz sene olsun açılmasına demir kapının.
Yine de dışarıyla birlikte yaşayacağız,
insanları, hayvanları, kavgası ve rüzgarıyla
yani, duvarın ardındaki dışarıyla.
Yani, nasıl ve nerede olursak olalım
hiç ölünmeyecekmiş gibi yaşanacak...

Nazım Hikmet Ran

Yaşamaya Dair (1)

2008-08-22T14:31:00.000-07:00

Yaşamaya Dair - I

Yaşamak şakaya gelmez,
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
bir sincap gibi mesela,
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,
yani bütün işin gücün yaşamak olacak.
Yaşamayı ciddiye alacaksın,
yani o derecede, öylesine ki,
mesela, kolların bağlı arkadan,
sırtın duvarda, yahut kocaman gözlüklerin,
beyaz gömleğinle bir laboratuvarda
insanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
hem de en güzel en gerçek şeyin
yaşamak olduğunu bildiğin halde.
Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin,
hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
yaşamak yanı ağır bastığından.

Nazım Hikmet Ran

Seni Düşünmek

2008-08-22T14:25:00.000-07:00

Seni düşünmek güzel şey,
ümitli şey,
dünyanın en güzel sesindenen
güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey...
Fakat artık ümit yetmiyor bana,
ben artık şarkı dinlemek değil,
şarkı söylemek istiyorum...

Nazım Hikmet Ran